Strona · s. 2strona oryginału ↗
Wydarzenia, fakty, komentarze. Patriotyzm przeciw piarowi
Слово Просвіти, №12 за 2008 рік
Jurij SZELAŻENKO
Do Kijowa przyjeżdża amerykański przywódca. Wystąpienia przed ludźmi nie zaplanowano: Bush będzie omawiał kwestie bezpieczeństwa energetycznego, przystąpienia Ukrainy do Planu działań na rzecz członkostwa w NATO oraz inne dziedziny wspólnych interesów Ukrainy i USA. Główne spotkania odbędą się 1 kwietnia. Wybór daty jest oczywiście pragmatyczny: tuż przed szczytem NATO w Bukareszcie. Zbieg z Prima Aprilis można uznać za przypadkowy, choć nazwanie żywiołowej „wielowektorowości” ukraińskiej polityki zagranicznej rozsądnym będzie trudno.
Oczywiście nasi „lewicowcy” przestaliby być sobą (grożąc utratą północnych sponsorów), gdyby nie zaplanowali na dzień wizyty Busha „protestacyjnej” klownady. Charakterystyczne, że w staraniach zerwania wydarzenia ważnego dla ukraińsko-amerykańskich stosunków zjednoczyli się pojednawczy wrogowie: Moroz i Witrenko. Ci marginalni działacze obecnie rzadko mają okazję przypomnieć o sobie i „zabłysnąć” przed kamerami, więc nadszedł ich czas: „menedżerowie partyjni” zbierają tłum, przygotowują flagi i transparenty.
Chęć wypromowania się jest najbardziej charakterystyczną cechą polityków, a zwłaszcza ukraińskich, którzy w imię autoreklamy sprzedadzą nawet własną matkę i są gotowi godzinami wygadywać bzdury w eterze, nie znając wstydu. Czy nie dlatego kiedyś cieszyło się szaloną popularnością hasło „Nie słowem, a czynem”? Co więcej, karykaturalną parodię tego hasła niedawno zadeklarował były „nasz-ukrainiec”, a dziś rosyjskojęzyczny mer stolicy Leonid Czernowecki. Tymczasem zastępca mera Serhij Rudyk postanowił rozreklamować się w pozie patrioty. Na billboardach napisano, że nadszedł czas pozbycia się symboli totalitarnej przeszłości. Myśl słuszna, ale fotomontaże w stylu komsomolskim
Wadym PEPA, laureat Nagrody Literacko-Artystycznej im. I. S. Nechuja-Lewyckiego
Ile razy sam siebie przekonywałem, żeby nie oglądać telewizji. Nie! Jednak coś mnie naszło. Włączyłem mimo wszystko 9 marca. Bo to przecież dzień urodzin najdroższego każdej szczerej ukraińskiej duszy Tarasa Hryhorowycza Szewczenki. Ta święta data przecież nie będzie pluć na antenę otwartą, nieukrywaną, bezczelną ukrainofobską trucizną. Usłyszę coś wzruszającego na uwielbienie jasnej pamięci geniusza, którego imię czci cały świat. Poczuję żywego, niezniszczalnego wielkiego poetę i utalentowanego artystę, którego zawietrzne słowa nieustannie są w mojej świadomości: „Ja ciałem i duchem syn i rodzony brat naszego nieszczęsnego narodu”. I trzeba było trafić ślepo na „5 kanał”. Na społeczne talk show „Majdan”. A tam na cały ekran — wykrzywiona ze złości twarz łysego. Niesławnego i złowieszczego. Tego, który dusi się i krztusi w takiej szalonej nienawiści do Szewczenki, której przyczyn można by się dopatrzeć co najwyżej u psychiatry. Nie uczeni i publicyści, lecz zwykli ludzie mówią wprost, nie wybierając eufemizmów, że tylko chory na głowę może poniżać I. Franki, czernić H. Skowrodę, plugawić Lesię Ukrainkę, dyskredytować B. Chmielnickiego, ganić P. Konaszewycza-Sahajdacznego, szkalować historię narodu ukraińskiego.
Petro ANTONENKO
Niejednoznaczne myśli wywołała wiadomość, że jeden z kijowskich sądów rozpoczął rozpatrywanie pozwu o zakaz Komunistycznej Partii Ukrainy. Chciałoby się wierzyć: to nie tylko PR niektórych marginalnych partii i organizacji społecznych, dążenie do „zaistnienia” na głośnym temacie, lecz ludzie chcą udowodnić przez sąd, że ta partia jest antypaństwowa i należy ją zakazać. Ale czy nie stanie się to kolejnym „wstrząsem powietrza” z zerowym rezultatem? Nie na darmo bowiem już w dniu rozpoczęcia procesu jeden z deputowanych-komunistów pewnie zapewniał
Rysunek Świętosława Mizerniuka
Premier Ukrainy Julija Tymoszenko zapewniła, że Ukraina zostanie w pełni zaopatrzona w gaz na 2008 rok po cenie 179,5 dolara za tysiąc metrów sześciennych. Dostawy będą bez pośredników — wyłącznie przez „Naftohaz” i „Gazprom”
...ładnego plakatu i głośne słowa zamiast rzeczywistych czynów — to jest właśnie charakterystyczne dla „totalitarnej przeszłości”, którą rzekomo zwalcza pan Rudyk. Jednak kiedy kijowski burmistrz przyjaźni się z odiozowym Łużkowem i nie ukrywa tego, trudno oczekiwać od niego i podległych mu osób szczerej miłości do Ojczyzny. A obłudy — ile tylko zechcesz!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
