Strona · s. 2strona oryginału ↗
Rozmowa z faraonem
Слово Просвіти, №12 за 2008 рік
Ale przecież to zwykli ludzie, szeregowi obywatele. A właścicielom, czy to dysponentom, czy władcom eteru, mają w nosie zdanie milionów. Wystawiają właśnie odiozowego typa. I po co? A po to, by pouczał Radę Najwyższą, wskazywał najwyższym organom władzy, dokąd iść i jak i za co się brać. Czyż to nie jest bezczelny plunięcie w twarz nie tylko narodu ukraińskiego, lecz także wszystkich jego struktur władzy? Ale kogo zapytać, jakie jest nadzadanie tego kanału, a konkretnie tej audycji? Jak zajrzeć za kulisy i dostrzec niewidzialnego dyrygenta? Tego, na machnięcie pałeczki którego w styczniu tego roku, w Dzień Soborności, popisywała się surżykowo-kolajna istota nieokreślonej płci z pięcioramienną gwiazdą na czubku głowy, a w dni szewczenkowskie taki sam klon poucza wszystkich i wszystko, uczy rozumu i koalicję, i opozycję, i nawróconych demokratów, i zatwardziałych komunistów. Aby upokorzyć. Aby postawić na miejscu… Nie powiem jakim, żeby nie zabrzmiało zbyt obraźliwie. I co więc pozostaje telewidzowi? A nic, poza jednym — wyłączyć. Tak też uczyniłem. Gdy nagle ziemia jakby zadrżała. Czy coś zahuczało, czy mi się zdawało. I stanęło przede mną widzenie. Kto to zjawił się nieproszony? Patrz nie patrz, a stało się. Wierzcie czy nie, a przed oczami — prawdziwy faraon Egiptu. We wszystkiej swojej wielkości i ze wszystkimi atrybutami władzy. Choć cieniem dawnego ziemskiego. Trochę znam się na historii Egiptu i od razu myślę, czy aby naprawdę zaszedł cud nad cudami? Czy nie od dawnych praprzodków mam znak? Przecież w Egipcie była dynastia faraonów. Z nazwą bardzo bliską mojemu nazwisku — Pepe I, Pepe II… Aż do Pepe XIV. Oby któryś z nich zjawił się u mnie ze złotem albo choćby z jakimiś tam kosztownościami. Ale mowa o czym innym. — Co tu się u was dzieje? — słyszę od dalekiego, może, i praprzodka. — Kości moje nie mają spokoju. W sarkofagu się przewracają, choć ciasny. Za mojego władania pojawił się ohydny oszczerca Zoil. Przemywał kości nie byle komu, lecz poecie nad poetami — samemu Homerowi. Uczepił się jego sławy, jak hiena zdobyczy. Obszedł pół świata, obalając najwybitniejszy, jaki znała ludzkość, talent poetycki. Zjawił się z tym także u mnie. Raczyłem wysłuchać wszystkich dowodów szalonego. A po wszystkim kazałem natychmiast ukarać zwierzęcego oszczercę przez ścięcie. Powieszono go jako niebezpiecznego awanturnika. I nie znalazła się ani jedna dusza, która by tego nie pochwaliła. A co u was? Najświętsze narodowe bezczelnie oczerniają. I na jakim to kanale telewizyjnym? A na tym, którego niedobro
Życzliwcy nie dają mu ani najmniejszego spokoju. Chrzczą go wzdłuż i wszerz, oskarżając o nacjonalizm i jeszcze o takie izmy, że aż strach o nich wspominać nawet w nocy. A od waszych władców ani słowa. Gdzież są ich oczy i uszy?
— Ach, nie do tego im — tłumaczę. — Są bardzo zajęci.
— Czym? Co jest dla nich stokroć ważniejsze? — wzrusza ramionami gość, dobrze obeznany z tajnikami twardej władzy.
— Zajęci, przezajęci — jakbym się usprawiedliwiał. — Ręce mają skrajnie zajęte.
— Cóż to za przypadłość? — pyta z pogardą faraon.
— Taka, że tylko rozkładają ręce i jednym głosem mówią: „Mamy to, co mamy”.
— Horus z wami! — wyczerpany wobec moich dowodów bezradnie wzdycha egipski faraon. — A co z milionami zwykłego ludu?
— Jak to co? Machnęli ręką. Piją wódkę i plują…
Majestatyczny cień rozpłynął się, jakby go nigdy nie było. Ja zaś ocknąłem się i myślę: przecież ty sam, gołąbku, jak wszyscy, tylko rozkładasz ręce. I zrobiło mi się tak nieswojo, że mimo wszystko chwyciłem się pisania o zniewadze, która doskwiera. Jeśli jeszcze uda się to wydrukować, to może choć na chwilę uspokoi się dusza siwowiekowego egipskiego władcy.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
