Strona · s. 6strona oryginału ↗
«…I WIELKI CZARNY KRZYŻ NA 10-B!»
Слово Просвіти, №12 за 2011 рік
Switłana OREL, m. Kirowohrad. Miał szczęście do wychowawcy klasy. Znana w Kirowohradzie nauczycielka, wyróżniająca się w oświacie Ukrainy Wira Sokołowa, należy do tych, którzy nie tylko kochają i znają swój przedmiot, potrafią nim zainteresować i zafascynować, ale także z szacunkiem odnoszą się do każdego ucznia, wspierają go słowem i czynem. Dlatego w jej klasie nie ma cynicznej, obojętnej młodzieży, jak przywykliśmy charakteryzować obecne dorastające pokolenie. To właśnie na 10-B opiera się większość szkolnych wieczorków, koncertów, biorą oni udział w miejskich i obwodowych wydarzeniach. Uczniowie klasy podczas letnich wakacji zebrali materiał i przygotowali informator o pomnikach Kirowohradu, do którego, oprócz fotografii każdego z nich i szczegółowego opisu, weszły także opowieści o historii pojawienia się pomników w mieście. Ten informator, oczywiście, mógłby przydać się nie tylko uczniom, ale i szerokiemu kręgowi znawców oraz miłośników krajoznawstwa. A „Album pamięci rodzinnej”, przygotowany przez tę klasę, został zaprezentowany w obwodowym muzeum krajoznawczym i stał się przykładem patriotycznego wychowania uczniów starszych klas. Nie odstają te dzieci również w nauce. Jewhen Zołotych, na przykład, jest wielokrotnym uczestnikiem i zwycięzcą miejskich, obwodowych oraz ogólnoukraińskich olimpiad z geografii, biologii, matematyki, fizyki. Do tego chłopak pasjonuje się rysowaniem, haftem (na miejskim konkursie zdobył pierwsze miejsce!) i nawet plecie. Julia Czerkas kocha i dobrze zna język ukraiński oraz literaturę, zajmuje również miejsca na podium na olimpiadach z tych przedmiotów. Jana Wesler jest zwyciężczynią miejskich i obwodowych olimpiad z prawa. A Dmytro Drobot dotarł do finału międzynarodowego konkursu z języka angielskiego. W tej klasie jest wielu sportowców: Kostiantyn Besida ma czarny pas w taekwondo, a Wołodymyr Petrenko, Jewhen Tachtaj, Dmytro Bułdowycz uczęszczają na sekcję walki wręcz. Rusłan Didenko zajmuje się biegiem na orientację i w zeszłym roku wyróżnił się na zawodach na Krymie. A Ołeksandra Krykun już od ośmiu lat jest członkinią studia filmowego „Kuraż”, Natalija Synenśka bierze udział w wielu obwodowych i wszech-. Lidija MOŁCZANOWA, nauczycielka języka ukraińskiego i literatury, członkini rady biblioteki-filii nr 3 imienia A. P. Hajdara, m. Mariupol
Już nie jeden dziesiątek lat współpracuję z biblioteką dziecięcą imienia A. Gajdara. Kiedy, ucząc się na ukraińskich festiwalach, konkursach współczesnej piosenki. Przeważająca większość uczniów tej klasy ma dobre oceny praktycznie ze wszystkich przedmiotów. Dlatego kiedy nauczyciel historii i prawa Serhij Worona postanowił zastosować jakąś szczególną metodykę oceniania, według której wczorajsi prymusi i uczniowie z dobrymi ocenami otrzymali średnie, a nawet niskie oceny semestralne, 10-B się z tym nie zgodził. I na stole dyrektora szkoły pojawiło się podanie o zmianę nauczyciela. Do niego Ołena Wasyliwna początkowo odniosła się całkiem tolerancyjnie. Ale po pewnym czasie odniosła wrażenie (czy tak było w istocie?), że pod podaniem podpisali się nie rodzice, a sami dziesięcioklasiści. Jeśli nawet tak było, to tę formalność można było łatwo załatwić, ale dzieci poraziła reakcja dyrektora: „Jeśli kogoś coś nie zadowala, niech idzie do innej szkoły!”. Rodzice tymczasem zwrócili się do miejskiego wydziału edukacji, skąd przybyła komisja, która uznała zastosowaną przez Woronę metodykę oceniania za wątpliwą, a dyrekcji zaleciła przeprowadzenie redystrybucji godzin historii i prawa. Teraz w 10-B te przedmioty wykłada inny nauczyciel. Konflikt niby wyczerpany, tym bardziej, że Serhij Ołeksijowycz miał dość mądrości, by rozstać się z 10-B bez skandalu i nieporozumień. Lecz, niestety, mądrości nie starczyło dyrektorce. Już kiedy ten konflikt był prawie wyczerpany i było jasne, że nauczyciela mają zmienić, Ołena Wasyliwna weszła do 10-B z żądaniem natychmiastowego pójścia na lekcję do Worony (kierowała pozalekcyjnym czytaniem swoich uczniów, występowała z wykładami i komunikatami w kwestiach języka, literatury i krajoznawstwa. Przejdźmy na emeryturę, pomagać zaczęłam jakościowiej: i czasu było pod dostatkiem, i do duszy przypadł twórczy zespół biblioteki, i, jak każdy nauczyciel, cieszę się z każdej najmniejszej uwagi dzieci, tak to odebrały). Później, już podczas spotkania członków komitetu rodzicielskiego klasy z kierownikiem departamentu humanitarnego Rady Miejskiej w Kirowohradzie Łarysą Andrejewą, Ołena Wasyliwna wyjaśni, że miała zamiar przedstawić dzieciom innego nauczyciela. Ale dlaczego wtedy o tym spokojnie nie powiedzieć starszoklasistom? Zamiast tego dyrektorka zakomenderowała: „10-B! Wstać i wyjść!”. Reakcji — żadnej. To nie dziwi. Każdy psycholog powie wam, że w podobnej sytuacji, a nawet bliskiej konfliktowej, taką komendę wykona chyba tylko bardzo bezwolny i sterowalny człowiek. 10-B natomiast był pewny siebie. A Jarowa nie ustawała: „To wy tak? To wiedzcie, na was teraz wielki czarny krzyż!”. Krzyż nie krzyż, ale, według słów Wiry Sokołowej, dyrektor przestała witać się z uczniami tej klasy, po szkole rozeszły się plotki, że ją rozformują, znów, w opinii wychowawcy klasy, odczuwało się nacisk na rodziców i dzieci. Przewodnicząca komitetu rodzicielskiego klasy Hałyna Bechter jest pewna, że takie traktowanie ich klasy pochodzi właśnie od administracji szkoły. Rodzice znów napisali list do miejskiego wydziału edukacji, skąd długo nie nadchodziła żadna odpowiedź — Ołena Jarowa poszła na urlop i pojechała do sanatorium. W końcu konfliktem zainteresowali się dziennikarze lokalnych mediów, ale naczelnik wydziału edukacji rady miejskiej Łarysa Kostenko zrobiła wszystko, aby materiał nie ujrzał światła dziennego, lecz tym sprowokowała jeszcze większy rezonans. Kierownik departamentu humanitarnego rady miejskiej Łarysa Andrejewa, do której również wpłynęło zgłoszenie rodziców, postanowiła postawić kropkę nad „i”, wysłuchawszy obu stron. Stanowisko Jarowej polegało na tym, że ona, uważając 10-B za naprawdę silną i aktywną klasę, nie życzyła jej źle, o krzyżu powiedziała, mając na myśli zupełnie co innego — ich niewychowanie, które przejawiło się w tym, że nie zareagowali na jej zwrócenie się. Łarysa Kostenko od razu podczas spotkania przekazała rodzicom pisemną odpowiedź wydziału, gdzie mowa o tym, że Ołenie Jarowej udzielono nagany. Znów — konflikt niby wyczerpany. A na czym on, właściwie, polegał? Mógłby w ogóle nie istnieć, gdyby dyrektor miała nieco inny, wyższy poziom kultury. Argumentacja na poziomie „Ja tego nie mówiłam!”, „To było nie tak!”, chociaż w końcu udowodniono, że było właśnie tak, a jej pokręcony — to rosyjski, to ukraiński język bardzo wyróżniał się nawet na tle języka rodziców, którzy mają różne zawody i nie kierują dużym zespołem ukraińskiej szkoły. Przy okazji, niektórzy z 10-B niejednokrotnie zwracali uwagę Jarowej w kwestii jej języka. Łarysa Kostenko zapewnia, że Jarowa — to średni dyrektor, niby konkretnych kryteriów działalności takich kierowników nie wypracowano, więc wydział atestuje ich jako zwykłych nauczycieli, w tej kwestii, niby, do Ołeny Wasyliwny pretensji nie ma. Jarowa — to nauczyciel klas początkowych i faktycznie w szkole, którą kieruje, jako pedagog, niczym się nie wykazała. Mianowana została na stanowisko dyrektora w 2004 roku, w przededniu decydujących dla ówczesnego kierownictwa miastem wyborów. Właśnie wtedy w Kirowohradzie masowo zmieniano kierowników placówek budżetowych, nie zważając na żadne cechy zawodowe, głównym kryterium było — swój czy obcy. „Swoi” musieli zapewnić maksymalny wynik w wyborach. Jak teraz wiadomo, ten ruch nie sprawdził się — wyniki trzeba było na wielką skalę fałszować, cały świat dowiedział się o bezprawiu setnego okręgu, a wyniki obu tur głosowania w Kirowohradzie sąd uznał za nieważne. To historia, która dzisiaj nikogo nie interesuje. Ale wtedy ze stanowiska dyrektora szkoły nr 26 zdjęto doświadczonego pedagoga Wiktora Onufrijewa, który nie jeden rok budował tę szkołę. Teraz Wiktor Semenowycz wyprowadza na czołowe miejsce sąsiednią szkołę nr 34. Wtedy też miejsce znanego w obwodzie pedagoga-nowatora, założyciela ukraińskiego gimnazjum, zasłużonego nauczyciela Ukrainy Wiktora Hromowego, mimo desperackiego oporu społeczności, zajęła w dyrektorskim fotelu dotąd nikomu nieznana logopeda Hałyna Wojna. Dziwne, że w miejskim wydziale edukacji do dziś na wszelkie sposoby wspierają kadry, mianowane wyraźnie nie ze względu na wysoki profesjonalizm. Dopóki tak będzie, dopóty na takich jak 10-B można stawiać wielki czarny krzyż, bo przecież ani ich sukcesy, ani ich stanowisko nie są słyszane, nie są potrzebne… Szkolne konflikty — to nie rzadkie zjawisko. Zbyt cienka i delikatna to rzecz — atmosfera szkolnego życia. Zazwyczaj jest ona jednak wypełniona dobrocią i cierpliwością nauczycieli, radością komunikacji z rówieśnikami, a po latach nawet jakieś nieznaczne konflikty i nieporozumienia są miłym, być może nieco ironicznym wspomnieniem. Lecz konfrontacja, która zakręciła się wokół klasy 10-B Kirowohradzkiej szkoły ogólnokształcącej nr 26 I—III stopnia, raczej nie będzie wspominana przez dzisiejszych uczniów właśnie tak. Właściwie, pewne niezrozumienie między dyrektorem szkoły Ołeną Jarową a dziećmi zarysowało się jeszcze kilka lat temu, kiedy nowo mianowana kierowniczka zakończyła działalność szkolnego kółka zwierząt domowych (po co nam ten kłopot?), dzieci przecież wiadomo jak kochają domowe kotki i pieski. Po tym zakończyło swoją działalność jeszcze kilka kółek, ale wtedy obecny 10-B jeszcze dorastał.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
