Strona · s. 10strona oryginału ↗
ZAGADKA MIŁOŚCI
Слово Просвіти, №12 за 2011 рік
naturalnych, być może transformacyjnie bardziej trwałych: Stoję jak jawor w dolinie, Nie mogę napatrzeć się na gwiazdę. Będę świeży, jak i dzisiaj, Bo jak nikt, życie kocham! “Kochając, kocham” — tak nazywa się jeden ze zbiorów poety. I ta — jak widzimy, już socjalna — gałąź jego twórczości również nabiera nietrywialnych wyżyn, brzmi w przestrzeniach nadprzyrodzonych, schrystianizowanych. Liryczny bohater nie tylko wierzy w wyższą miłość i miłosierdzie dla wszystkiego, co istnieje, ale jest ich pewien, żyje tą pewnością, stanowi ona istotę jego duchowej, ludzkiej natury. Właśnie stąd — przebicia do niecodziennych olśnień i przejrzań: Niech święci się duch Marii, Niepokalaność młoda, Złoci się, słoneczni, Jak z kryniczki woda, Co daje się na komunię, Duszę grzeszną obmywa. Tyle światła, tyle szczęścia Na świecie, jednak bywa… W tym krótkim przeglądzie mowa jest tylko o tym, co uważam za główne w liryce M. Pywowara. Lecz na tym jego zainteresowania artystyczne się nie kończą. Jest on otwarty na wszelkie inne przeżycia, bóle, wątpliwości, jeśli chcecie — i na podkorzeniową mgłę, i na tchnienia podziemnej magmy, i na lodowate spojrzenia przemijalności. Lecz w większości i tutaj — w rozmowie o rozłące czy nawet niebycie — dominują motywy tymczasowości, przemijalności rozpaczy, zastępuje je ciche, ale nieugięte nasłonecznienie więzi z tym, co nie zblednie i zawsze będzie dawać życiu — nieprzemijające Życie: Potoczył się biały kwiat Drogą, po mnie, Stałem się drogą, wiatrem, Snomrozem na oknie. Płatkowo-białym smutkiem, Co płynie za horyzont… Zacząłem myśleć siwą dumę O życiu — jasnym, jak raj. Naturalne, socjalne, wewnętrznie osobiste, boskie w sercu lirycznego bohatera wierszy M. Pywowara tworzą także obraz Ukrainy. I co znowuż cenne — nie prosto-liniowo patriotyczny,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
