Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

TELEWIZJA NIE BYWA NIESOCJALNA

Слово Просвіти, №12 за 2011 рік

Wołodymyr FERENC, Iwano-Frankiwsk Telewizor żyje w naszych rodzinach na równi z nami, a może nawet konsekwentniej od nas wychowuje nasze dzieci, niepostrzeżenie zmienia nas. Niestety, centralną, dostępną telewizję ktoś robi według własnego gustu. Wymagają od nas, byśmy powierzyli komuś swoje prawo do poznawania dobra i zła, byśmy żyli według jednego wzorca, kupowali za radą reklamy, zazdrościli niegodziwcom, przeżywali cudze życie i degradowali się razem z bohaterami seriali telewizyjnych. Jest to korzystne dla tych, którzy dyktują nam współczesny sposób przetrwania. Siadając w fotelu przed telewizorem, trafiamy do sztucznego świata, w którym konkretny naród powinien zapominać o sobie. Tam zawsze bardziej glamour jest to, co obce w języku, modzie, w kulturze i bezkulturze. Telewizja nas bawi, ale w 92 procentach jest to systemowa i piękna propaganda. Niektórzy jeszcze snują naiwne plany odrodzenia tradycyjnego życia ukraińskiej rodziny, ale zaraz potem padają w fotel przed telewizorem i oglądają razem z potomkami to, czego oglądać nie warto. Jesteśmy przemęczeni niewidzialną walką z telepotworem globalizacji. Dlatego dla nas nie istnieje podział na telewizję komercyjną i publiczną — wypełnia ona nasze życie jako w stu procentach społeczne, dostępne widowisko dla narodu. Tak, to pewien rodzaj biznesu. Niech ci, którzy karmią nas teleturniejami oraz kiepskimi rosyjskimi i hollywoodzkimi serialami, uważają to za biznes, choć zakalca i gorzkiego chleba z zepsutej mąki piekarz ludziom nie sprzeda. A my jesteśmy jakby skazani na konsumowanie tej „telewizji dla mas”. Nie wszyscy mogą lub chcą płacić dodatkowo za korzystanie z „talerza” czy marnować czas, szukając czegoś w Internecie. Zresztą, dlaczego przeciętny obywatel ma jeszcze za coś płacić i czegoś szukać, jeśli uczciwie płaci podatki i każdego wieczoru chce oglądać coś prawdziwego i własnego, o życiu takich samych obywateli? Ukraińskie publiczne (centralne) kanały telewizyjne pokazują mało życia rodzimego, ukraińskojęzycznego, a jeśli już, to w niedogodnym czasie. Nasza telewizja nie ma tego żywego ducha, jakim jest polska telewizja dla Polaków czy francuska dla Francuzów. Jest już stracona dla reformowania i faktycznie żadna. Mediabiznes jest nietykalny. Oni z ekranu telewizora nie zejdą, bo sprywatyzowali przestrzeń telewizyjną razem z nami, telewidzami. własne warunki informacyjnej kapitulacji, bo wszystko, co dobre i złe, dzieje się teraz pod światowym parasolem ochrony wolności informacji i praw niekonkretnej jednostki. Swego czasu prezydent W. Juszczenko rozpoczął dyskusję o tak zwanej telewizji społecznej, a nawet wysłał do kierowania pierwszym kanałem narodowym majdanowego dowódcę, deputowanego Tarasa Steckiewa. Pan Steckiew pierwszego kanału telewizyjnego nie zmienił i to szczególnie nikogo nie zasmuciło. A szkoda. W tamtym pomajdanowym czasie Pierwszy Narodowy powinien był stać się wzorcem telewizji dla narodu. Nie, nie 5. kanał „uczciwych wiadomości”, który teraz bawi się sowieckim rudymentem — „rosyjskojęzycznymi wiadomościami”, a Pierwszy Państwowy miał mieć decydujące znaczenie dla powrotu całej telewizji pod ukraiński standard. Najwyraźniej pomarańczowa „ekipa” nawet nie myślała o przeprowadzeniu podobnej tele-rewolucji, nie było siły. Teraz niektórzy liderzy opozycji skarżą się, że nie wpuszczają ich do sprywatyzowanego zasobu informacyjnego — jedynie do „Wielkiego Śmietnika” polityki. Ukraińcy przegrali przede wszystkim dlatego, że telewizja tak i nie zmieniła się na lepsze, choć po Majdanie powinna była ukazać narodowi narodowy, ukraiński model informacyjny państwa. Pamiętamy przecież, jak nasi europejscy sąsiedzi desperacko bronili narodowego oblicza własnej telewizji i dlatego teraz są w Unii Europejskiej. My zaś staliśmy się narodem-dodatkiem do organicznie nie-naszej telewizji i dlatego kontynuujemy odgrywanie roli statystów w politycznych igrzyskach. W nadchodzących wyborach też będziemy siedzieć jak o stuprocentowej nacjonalizacji całej masowej i powszechnie rozpowszechnianej telewizji. Niestety, Ukraińcy o tym myśleć jeszcze nie śmią, a politycy kontynuują odgrywanie tele-ról, dobrze wiedząc, że nie oni tam są najważniejsi. Teraz nikt nie jest w stanie niczego zmienić, bo nasza groteskowa telewizja jest unikalnym światowym wzorcem informacyjnego małorosyjszczyzny. Odnosi się wrażenie, jakby z pomocą tej nieznośnej telewizji przeprowadzano nowy eksperyment historyczny na młodym pokoleniu Ukraińców. Całe społeczeństwo jest we władzy tego potężnego generatora obywatelskiej ruiny, którego wyłączenie jest niemożliwe lub bardzo trudne. Do tego trzeba mieć elitę z ogromną ofiarną wolą polityczną i obywatelską oraz poczuciem samozachowania narodu. Trzeba mieć nie tak biedny naród i żeby nie było mu obojętne, co ogląda. Trzeba mieć dość zorganizowanej młodzieży, która nie będzie uciekać do Internetu i uczyni ukraińską telewizję narodową. Obecnie wielu rozsądnych ludzi nie widzi nic lepszego, niż masowe nieoglądanie telewizji. Naiwna próba ukrycia się przed negatywem informacji, który i tak dosięgnie każdego, jeśli nie osobiście, to przez dzieci, wnuki, krewnych, zmanipulowanych przez kogoś na cudzą służbę polityków. Naród żyje, dopóki jest zdolny bronić swojego prawa do aktywnego wybierania z globalnego strumienia informacji tylko tego, co sprzyja zachowaniu i rozwojowi tożsamości oraz sprzyja zdrowemu stylowi życia. Ktoś musi dbać o to, żebyśmy nie bali się informacji, ale umie- Serhij SŁOBOŻANSKYJ, Odessa Nasi parlamentarzyści często występują według scenariuszy, które piszą dla nich na Bankowej pod dyktando z Kremla. Niedawno odegrali skecz pod tytułem „O wprowadzeniu zmian do Ustawy Ukrainy »O telewizji i radiofonii«”. Główną inicjatorką tego projektu ustawy została Ołena Bondarenko z frakcji Partii Regionów. Biorąc do rąk po miotle z metką „Made in Russia”, przy błatnej melodii „Gop so smykom”, deputowani zabrali się do wymiatania z radiowego i telewizyjnego eteru znienawidzonej przez nich muzyki ukraińskich autorów i wykonawców. Pojedyncze trzeźwe głosy o tym, że nie warto znosić 50-procentowej kwoty na

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn