Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Nostalgia za imperialnym biczem

Слово Просвіти, №12 за 2012 рік

To wcale nie przypadek, że w odstępie kilku dni w popularnym punkcie medialnym stolicy — agencji UNIAN — odbyły się dwie akcje, których inaczej niż otwartym antyukraińskim sabatem nazwać nie można. „Bohaterowie” pierwszej akcji „pokazali się” także na drugiej, co tylko potwierdziło wrażenie kampanijności. Prezentacja książki skandalicznie znanego Olesia Buzyny „Woskreszenije Małorosii” podawana była pod sosem wysunięcia autora do Narodowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki w 2013 roku. Ten prymitywny i jednocześnie bezczelny antyukraiński „historyzm” to temat osobnej rozmowy. Teraz zaś — o innej prezentacji, tego samego gatunku. O okrągłym stole z okazji wydania książki znanego historyka, akademika Petra Tołoczki. I ta książka jest w języku rosyjskim, jej tytuł to „Ukraina w oranżewym interierie”. Petro ANTONENKO Ani autor, ani uczestnicy dyskusji nie ukrywali, że przy ciągłych ekskursach w przeszłość akcentowane są wydarzenia ostatnich lat. Istota tkwi w ideowym, jeśli chcecie — nawet agitacyjnym ukierunkowaniu książki. Co więc jest jej podstawą? Akademik P. Tołoczko zaznaczył, że po uzyskaniu przez Ukrainę niepodległości gwałtownie zmieniły się akcenty w pojmowaniu naszej historii. Jeśli wcześniej panowała jej ideologizacja, to z czasem nadszedł czas mitologizacji. Mamy niby dwie ukraińskie historie: jedna — wspólna z Rosją i Białorusią, druga wspólna z Polską, Zachodem. Dalej akademik powtórzył swoje znane tezy o tym, że nie wszystko było tak źle na Ukrainie w czasach jej wchodzenia w skład Imperium Rosyjskiego. Mówiąc o teraźniejszości, Tołoczko zaznaczył, że jest zwolennikiem wschodniej, czyli prorosyjskiej integracji. Bo zachodnia, europejska, jest trudniejsza dla Ukrainy: „Droga do Europy — to nie integracja ekonomiczna, a cywilizacyjna. My na tej drodze będziemy musieli pożegnać się z wieloma naszymi wartościami”. Cóż, powiedziano otwarcie: rosyjsko-azjatyckie wartości są niektórym bliższe. Akademik Tołoczko proponuje trzy punkty odniesienia. Pierwsze — trzeba przestać „etnizować” procesy historyczne, bo na naszej ziemi byli różni etnosy. Drugie — wprowadzić „zerowy” wariant ideologiczny. To zakończy konfrontację na wektorze Wschód—Zachód, w szczególności wojnę pomników, haseł, złagodzi konflikty ideologiczne. Trzecie — wprowadzić federacyjny ustrój państwa, który rzekomo odpowiada historycznemu doświadczeniu Ukrainy. Ogólna idea — pojednanie, tolerancja, wielokulturowość, wszystko to, oczywiście, w ramach ukraińskiej państwowości, której akademik rzekomo nie neguje. Ale bardziej otwarci i mniej akademickzy byli inni uczestnicy okrągłego stołu. Wśród nich niemało osób, dość znanych w pewnych kręgach nosicieli pewnych idei. Tak, politolog Mychajło Pohrebiński oświadczył, że zgodnie z nowymi sondażami, rzekomo aż 47% naszych obywateli pragnie wejść w unię z Rosją i Białorusią. I w ogóle, zaznaczył mówca, „my nie w tę stronę szliśmy. A wniosków nie wyciąga i obecna władza”. Uczestnicy prezentacji, zwolennicy obecnej władzy i jej kursu, wyrazili niemało krytycznych słów pod adresem tej władzy, jakoby była niewystarczająco prorosyjska. Dalej głos zabrał Heorhij Kriuczkow. Tak, ten sam, jeden z liderów Komunistycznej Partii Ukrainy i frakcji partyjnej w poprzednich kadencjach parlamentu. Tym razem został przedstawiony jako „rzeczywisty członek Akademii ds. Bezpieczeństwa i Obrony oraz Praworządności”, Rosja, Moskwa. Passusy rosyjskiego przedstawiciela mówią same za siebie: ludzie pod koniec lat 80. i na początku 90. ulegli pokusie słodkiego życia, ale takiego w państwie nie chcieli. (Zaznaczę, że takiego rzeczywiście nie chcieli w państwie rządzonym przez komunistów i postkomunistów). Zbrodnią jest sądzenie historii. Nowa władza obiecywała język rosyjski jako drugi państwowy, unię z Rosją, „debanderyzację” — niczego z tego nie ma. Wołodymyr Korniłow, dyrektor ukraińskiej filii Moskiewskiego Instytutu Krajów WNP, oświadczył, że trzeba rekomendować nową książkę Tołoczki jako podręcznik dla ukraińskich szkół, aby „przeciwstawić się niebezpiecznemu w ukraińskich podręcznikach”. Oczywiście, za „niebezpieczne” uważa się pierwsze nieśmiałe próby otwarcia i pokazania nam naszej ukraińskiej historii. Wypowiadający się otwarcie nostalgię odczuwali za komunoimperium, „dezintegracją” Związku Radzieckiego. Jak i na prezentacji „buzynowszczyzny”, wypłynął bloger Ołeksandr Czałenko: „Zachodnioukraińcy — to inny naród. Ja nie chcę z nimi żyć w jednym kraju”. Temat kontynuował dziennikarz Wołodymyr Skaczko serią histerycznych pytań: „Czy flaga Ukrainy jest żółto-niebieska? Czy tryzub to Herb Ukrainy? Wyrzeknijmy się etnonimu „Ukrainiec”! My jesteśmy Małorosjanie”. Było z czego cieszyć się jeszcze jednemu gościowi z Moskwy — Kostianty-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn