Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Ustawa o śmierci państwowego statusu języka ukraińskiego nr 5670

Слово Просвіти, №12 за 2017 рік

Wspominając o budżecie, bez delikatnego terminu „korupcja” z obrzydzeniem pisał o tym, że „uważano za swego rodzaju sport, chwalebną śmiałość »nadąć skarb«, urwać z niej jak najwięcej, »nakryć« ślepą, nieporządną i pretensjonalną biurokrację”. Przykro niepokoiły go choroby moralne społeczeństwa, rozbudzonego rewolucyjnymi wstrząsami, w szczególności — „orgia rozkradania i tworzenia drogo opłacanych stanowisk i synekur, obsadzania ich z protekcji różnymi krewnymi i powinowatymi”. Spostrzeżenia, odzwierciedlone w publicystyce Hruszewskiego, nierzadko przypominają nam do bólu znajome problemy teraźniejszości. Niemało podobieństw widzimy w różnych okresach naszej historii. Czyż nie powracamy do „cykliczności” czasów pogańskich lub sowieckich? Na czele Centralnej Rady w kwietniu 1918 r. zetknął się z przewrotem hetmańskim. Na żądanie niemieckich oficerów opuszczenia sali obrad Mychajło Hruszewski nie ruszył się z miejsca. Niezmącony siedział w fotelu przewodniczącego, ryzykując wolnością czy nawet życiem. Tę rycerską legendę odzwierciedlił rzeźbiarz Wołodymyr Czepełyk w pomniku M. S. Hruszewskiego, ustawionym obok miejsca zdarzenia, na ul. Wołodymyrskiej. Nie mając osobistych ambicji politycznych, nadal zajmuje się nauką, bacznie śledząc gwałtowny bieg wydarzeń na Ukrainie. Od marca 1919 r. — na przymusowej emigracji: Praga, Genewa, Wiedeń… Redaguje i wydaje czasopisma naukowo-polityczne, pracuje nad „Historią literatury ukraińskiej”. Rozpatrując historię kompleksowo, w nieprzerwanym czasie, nie przeceniając roli poszczególnych osób, znajdował związki przyczynowo-skutkowe procesów literackich z rozwojem gospodarczym społeczeństwa oraz wydarzeniami historycznymi. Zakłada w Wiedniu „Ukraiński Instytut Socjologiczny”, gdzie czyta kurs błyskotliwych wykładów o podstawach obywatelstwa. Ale uznany lider ukraińskiej nauki marzy o zakończeniu swojej życiowej i twórczej drogi w ojczyźnie. Oto jak mu się to udało. Motywy powrotu Hruszewskiego są zbyt konkretne i zrozumiałe, by stać się legendą. Niemało patriotów, którzy po utracie przez Ukrainę niepodległości pozostali za granicą (Wołodymyr Wynnyczenko, potomkowie Iwana Franki i in.), wierzyło w możliwość kompromisu z bolszewikami. Sprzyjało temu ogłoszenie nowej polityki ekonomicznej, ukrainizacja instytucji państwowych i placówek oświatowych, zachowanie stworzonej za hetmana Skoropadskiego Wszechukraińskiej Akademii Nauk (WUAN). I obietnice, obietnice… Osobiście dla Hruszewskiego była w tym jeszcze możliwość dopisania „Historii…”, pracując w archiwach Kijowa i Moskwy. Po długich negocjacjach z sowieckimi funkcjonariuszami, w marcu 1924 r. wraz z rodziną ponownie znajduje się w Kijowie. Lecz ten ostatni, poemigracyjny okres (zmarł w listopadzie 1934 r.) był najbardziej sprzeczny i tragiczny. Początkowo Mychajło Hruszewski zostaje wybrany akademikiem WUAN, w systemie której kieruje kilkoma sekcjami i komisjami. Wydaje szereg zbiorów naukowych, czasopismo „Ukraina”, zanurza się w badania spuścizny swoich poprzedników M. Kostomarowa, W. Antonowycza, M. Dra- Iryna FARION, doktor nauk filologicznych, profesor Artykuł 1. Język ukraiński — jedyny język państwowy w Ukrainie 2. Status języka ukraińskiego jako jedynego języka państwowego nie może być podstawą do negowania praw językowych i potrzeb osób należących do mniejszości narodowych. (Czyli pełne utwierdzenie języków mniejszości narodowych w opozycji do języka państwowego, który dla zamydlenia oczu nazwano w artykule „jedynym językiem państwowym”. Właśnie to postanowienie jest na wskroś schizopsychogłosową ideą ustawy, która w rzeczywistości, według planów miedwiedczukowsko-poroszenkowskich i sadowistowskich, ma zrealizować hasło „jedyny kraj — jedinaja strana”). Artykuł 2. Zakres obowiązywania Ustawy 2. Działanie niniejszej Ustawy nie rozciąga się na sferę prywatnego porozumiewania się oraz sprawowania obrzędów religijnych. (Czyli celowe wyłączenie języka państwowego ze sfery prywatnej, co jest irracjonalną podstawą utwierdzania języka państwowego). Artykuł 20. Język państwowy w sferze telewizji i radiofonii 6. W celu zaspokojenia potrzeb mniejszości narodowych, zagranicznej widowni lub w celach edukacyjnych organizacje telewizyjne i radiowe mogą prowadzić nadawanie w innych językach. Łączny czas trwania obcojęzycznych programów telewizyjnych i radiowych oraz audycji nie może przekraczać dla nadawców ogólnokrajowych — 10% czasu dobowego nadawania, dla nadawców regionalnych i lokalnych — 20% czasu dobowego nadawania, a dla podmiotów państwowej radiofonii zagranicznej Ukrainy — 60% czasu dobowego nadawania. (Czyli dalsza schizofrenia językowa w przestrzeni informacyjnej, która niszczy podświadomość, zwłaszcza na poziomie wymuszonego przełączania kodów językowych). Artykuł 21. Język państwowy w drukowanych środkach masowego przekazu 2. Na życzenie założyciela drukowanego środka masowego przekazu może on być wydawany także w dwóch lub więcej wersjach językowych, z których jedna jest w języku państwowym. Przy tym objętość, treść, częstotliwość wersji w innych językach muszą odpowiadać objętości, treści, częstotliwości wersji w języku państwowym, a nakład ukraińskojęzycznej wersji musi stanowić nie mniej niż 50% łącznego nakładu wszystkich wersji językowych tego drukowanego środka masowego przekazu. (Czyli świadomy kurs na równoległe istnienie innych języków, które będą ograniczać pole języka państwowego). Artykuł 22. Język państwowy w wydawnictwach książkowych i rozpowszechnianiu książek 2. Według uznania autorów, wydawców wydanie książkowe może być wydawane obok języka państwowego w innych językach. Przy tym tekst, objętość, wygląd zewnętrzny wydania książkowego w innym języku musi odpowiadać tekstowi, objętości, wyglądowi zewnętrznemu wydania książkowego w języku państwowym. Liczba takich wersji językowych wydania książkowego nie jest ograniczona, przy tym nakład wydania książkowego w języku państwowym musi przewyższać nakład tego wydania książkowego, wydanego w jakimkolwiek innym języku. 5. Wydania książkowe w języku państwowym muszą stale stanowić nie mniej niż 50% tytułów wydań książkowych od ogólnej liczby tytułów wydań książkowych w każdej księgarni, innej placówce prowadzącej rozpowszechnianie książek, oprócz księgarni, które rozpowszechniają wydania książkowe wyłącznie w językach urzędowych Unii Europejskiej. (Czyli ktokolwiek będzie mógł prawnie zażądać w każdej księgarni, gdzie teraz, dla przykładu, sprzedają WYŁĄCZNIE ukraińskojęzyczne książki, posiadania w sprzedaży OKUPANTOMOWNEJ literatury). Artykuł 23. Język państwowy w sferze elektronicznych systemów informacyjnych 6. Przedstawicielstwa internetowe (w tym strony internetowe, strony w sieciach społecznościowych itp.) organów władzy państwowej, przedsiębiorstw, instytucji i organizacji form własności państwowej i komunalnej, środków masowego przekazu zarejestrowanych w Ukrainie, a także prywatnych przedsiębiorstw realizujących towary i usługi w Ukrainie, wykonywane są w języku państwowym. Obok wersji przedstawicielstw internetowych (w tym stron internetowych, stron w sieciach społecznościowych itp.) wykonanych w języku państwowym, mogą także istnieć wersje w innych językach. Wersja w języku ukraińskim ładuje się domyślnie i posiada nie mniej informacji pod względem objętości i treści niż wersje obcojęzyczne. (Czyli jaskrawa demonstracja wtórności języka państwowego i uwypuklanie obcojęzycznych priorytetów w elektronicznych systemach informacyjnych oraz utwierdzanie prawa do obcego języka). Artykuł 24. Język państwowy w sferze informacji do ogólnego zapoznania się 1. Informacja do ogólnego zapoznania się (w tym ogłoszenia, drogowskazy, wskaźniki, szyldy, komunikaty, napisy oraz inna informacja tekstowa, wizualna i dźwiękowa) podawana jest w języku państwowym i może być powielana w innych językach. (Czyli demonstracyjna dywersja przeciwko językowi państwowemu w najszerszej sferze komunikacji). Artykuł 26. Język państwowy w sferze obsługi konsumentów 2. Na prośbę klienta jego osobista obsługa może być realizowana także w innym języku, akceptowalnym dla stron. (Czyli utwierdzenie absolutnej nieobowiązkowości języka państwowego w sferze serwisu, co jest codziennym bytem językowym). Artykuł 29. Język państwowy w sferze ochrony zdrowia 1. Językiem ochrony zdrowia, pomocy medycznej i obsługi medycznej jest język państwowy. 2. Na prośbę osoby, która zwraca się o uzyskanie pomocy medycznej lub obsługi medycznej, jej osobista obsługa może być realizowana także w innym języku, akceptowalnym dla stron. (Czyli utwierdzenie nieobowiązkowości języka państwowego w dziedzinie zdrowia-życia). Artykuł 32. Język państwowy w sferze transportu 3. Językiem obsługi pasażerów w transporcie jest język państwowy. Na prośbę pasażera jego indywidualna obsługa może być realizowana w innym języku, akceptowalnym dla stron. (Czyli absolutne zaprzeczenie samego statusu języka państwowego, który przewiduje przede wszystkim obowiązek stosowania języka państwowego, a nie sposoby jego zastąpienia!). Artykuł 34. Język wniosków do zrzeszeń społecznych, partii politycznych i osób prawnych prawa prywatnego 2. Zarejestrowane w Ukrainie zrzeszenia społeczne, partie polityczne i osoby prawne prawa prywatnego mogą także przyjmować do rozpatrzenia wnioski w innych językach. (Czyli pokazowe usunięcie języka państwowego z życia społeczno-politycznego). I tę bazgraninę ci małorosjanie pod kierownictwem, najwyraźniej Miedwiedczuka, nazywają „Ustawą Ukrainy O języku państwowym”! W rzeczywistości jest to ustawa o śmierci państwowego statusu języka ukraińskiego. „Doborolas Ukraina / Do samoho kraju. / Hirsze lacha swoji dity / Jiji rozpynajut […] Proswityty, kazut, chochut / Materyni oczi / Sowremennymy ohniamy”. Osobno o artykule edukacyjnym 17 patrz: http://blogs.pravda.com.ua/authors/farion/5898675c527b9/ Panowie! Przytaczam tylko krzyczące artykuły z projektu ustawy językowej nr 5670, który logicznie kontynuuje ustawę Kiwałowa-Kolesniczenki. Dlatego tak głośno o nim krzyczą, całkowicie przemilczając jeszcze dwie głębokie ustawy 5556 i 5669. Właśnie projekt ustawy nr 5670 wciela w życie moskiewsko-miedwiedczukowską ideologemę „Jedyny kraj—Jedinaja strana” i najdobitniej świadczy o tym art. 1, punkt 2, który jest praktycznie skopiowany z Artykułu 6. „Język państwowy Ukrainy” z ustawy Kiwałowa-Kolesniczenki, punkt 3: „Obowiązkowość stosowania języka państwowego lub wspieranie jego użycia w tej czy innej sferze nie powinny być interpretowane jako zaprzeczenie lub umniejszenie prawa do korzystania z języków regionalnych lub języków mniejszości w odpowiedniej sferze oraz na terytoriach ich rozpowszechnienia”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn