Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

«Bardzo kocham rodzinę»

Слово Просвіти, №12 за 2017 рік

Marharyta DOWHAN Zdjęcia Serhija BORYSOWSKIEGO Negatywy Zadzwoniłam do dwudziestoletniego kijowianina Ołeksandra Palija, starszyny kompanii zmotoryzowanej. Poznałam go jakieś dwa miesiące temu na neurologii. Wiele ran i ciężka kontuzja. Zadzwoniłam i… zdziwił mnie głos z daleka, aż z poligonu pod Honczariwskiem w obwodzie czernihowskim! Najpierw pytam o zdrowie Ołeksandra. „Niezbyt dobrze”. — „To jak Was lekarze tak szybko z powrotem do wojska wysłali?” — „Zapytajcie lekarzy”, — i smutno, i boleśnie zabrzmiała jego odpowiedź. Brakuje specjalistów, więc wysokie dowództwo wojskowe naciska na lekarzy, żeby szybciej wypisywali. Kolejny negatyw. Spotkałam w traumatologii dawnego znajomego, pułkownika Kowtuna. Ponad rok temu był na wózku, a teraz — o kulach. Radosny moment spotkania przygnębiła krótka, nerwowa opowieść pułkownika: był za granicą, gdzie ustalono, że pierwsze operacje były błędne. Trzeba poprawiać. Półtora roku męczarni i znów wszystko od początku! Więcej ten dzielny człowiek nie mógł nic powiedzieć… Ciężko przekroczył próg, a drzwi oddziału za nim się zamknęły. Dwaj żołnierze 30 stycznia pod Awdijiwką, kiedy bandyci ostrzeliwali nasze pozycje, mina wpadła do okopów, gdzie na warcie było dwóch żołnierzy — sierżant Andrij Hałycz, kijowianin, dowódca BMP-2, i 23-letni żołnierz Mykoła Fiszczenko, pochodzący z Podola, który teraz leczy się w szpitalu w Winnicy. Obok Andrija Hałycza — jego ukochana żona Maryna. Ma okaleczone obie nogi, zmiażdżone udo. Operacja za operacją, aparat Ilizarowa. I… siła ducha. Dobrzy krewni, którzy nie zostawiają chłopaka w samotności, stały kontakt z towarzyszem broni w Winnicy, a jeszcze ciepło córeczki Katrusii — wszystko to daje nadzieję na wyzdrowienie. Krótkie spotkania Przemyślenia chirurga Kieruję się do sali traumatologii. Spotykam na korytarzu znajomego chirurga. Jarosław Wołodymyrowycz Kupczenko podzielił się swoimi niepokojami: niektórzy chłopcy, podleczywszy się, sięgają po kieliszek. Lekarz proponuje psychologom, społeczeństwu, by opiekowali się chłopcami, tworzyli grupy, kółka zainteresowań, szukali talentów artystycznych wśród byłych frontowców. Z życzliwością wspomniał chirurg swojego byłego ciężko rannego pacjenta Wasyla Stużenkę. Siła woli pozwala mu godnie żyć także teraz. Sam się złapał Korytarzem traumatologii biegnie żołnierz z ranną ręką. Chłopak optymistyczny, przyjazny. Żołnierz 24. brygady 1. batalionu zmechanizowanego SZU Ołeksandr Iljin. Pochodzi z Wołynia, ze wsi Wełyka Wedmeżka w rejonie maniewickim. Słyszałam ostatnio, jak plotkowano: po wsiach łapią chłopaków i siłą wysyłają na front. — Ciebie łapali i złapali? — Ja sam się złapałem — trzeba bronić kraju… Pod koniec stycznia wpadł w kłopoty pod Popasną. Ołeksandr wierzy — jeszcze popracuje w swoim zawodzie na pokojowych budowach. Jest spawaczem. Wierzyć w siebie Ołeksandr Mykołajowycz Morozow — główny starszyna batalionu. Do głównej tętnicy lewej ręki podłączony jest cewnik, przez który do organizmu wprowadzają leki jeszcze od 5 lutego tego roku. Zmiażdżone kości ręki podtrzymuje aparat Ilizarowa. Lewa noga bez stawu kolanowego. Okaleczony cały lewy bok, nawet twarz, szczęka. Ale on o sobie nie chce nawet mówić. Do Morozowa przyszedł towarzysz broni Ołeksandr Nikołajew, chorąży, dowódca III plutonu pierwszej kompanii 1. batalionu. Chłopak walczy od 8 marca 2014 roku! Niedawno wypisał się ze szpitala, a dziś już przyszedł do towarzysza. Po ciężkim zranieniu w 2014 roku wyleczył się — i znów na front. Już w tym roku doznał kontuzji, na lewe ucho słyszy teraz w 60%. I znów — na linię frontu! „Tam są moi chłopcy. Muszę stać z nimi, żeby wróg nie przedarł się do was!” Przyjaciele żegnają się. Nikołajew wychodzi z sali. Na front… Taras Stefaniv Ołeksandr pochodzi z miasta Ukrajinka, które jest w pobliżu Kijowa, chociaż teraz rodzina mieszka w Białej Cerkwi. Ojciec był oficerem, wojskowym został i syn. Do obecnego kierownictwa nowo tworzonej armii wojownik ma wiele pytań. Mówią o standardach NATO. Gdzie one są? Jakość odzieży jest zła. Gdzie to jest, żeby żołnierz za własne pieniądze szukał lepszej odzieży, obuwia?! A u nas tak się dzieje. Stare sowieckie kadry — to wielki hamulec. A wśród młodych, niestety, często tylko pragnienie władzy i pieniędzy. Przezwyciężyć te problemy pomogą patriotyczne wychowanie narodowe, surowe prawa i surowa kara za ich naruszenie. Żona Antonina dołączyła do rozmowy, opowiedziała, że mają sześciomiesięcznego wnuka Marka. P. S. Po jakimś czasie postanowiłam zadzwonić do Ołeksandra. Żona Antonina poinformowała, że zakończyła się u niego seria operacji, teraz jest odpoczynek. Pozwolili ostrożnie stanąć na nogę. Stanął. I strasznie zabolało. Okazało się, że jest jeszcze jedno złamanie, wcześniej niezauważone. Odpoczynek odwołany… Ochotnik z Wesełego Podolu W jednej sali z Morozowem leży pochodzący z obwodu połtawskiego 24-letni Ihor Bachmut, student wyższej szkoły zawodowej, a od sierpnia 2014 roku ochotnik ukraińskiego wojska. — …Staliśmy na warcie z towarzyszem, starszym żołnierzem Witalijem Karpowem w Awdijiwce na pozycji Ałmaz. Podczas ostrzału raniło mnie miną. Dobrze, że zdążyliśmy przez radio powiadomić o zranieniu. Po pięciu minutach (!) wynieśli nas pod ostrzałem chłopcy-sanitariusze. Jesteśmy im wdzięczni! Ihor nie ma prawej nogi, druga jest tak okaleczona, że chłopak jej nie czuje. Póki co. Przeżył już pierwsze kilka operacji. Przed nim jeszcze wiele! Moja rodzina — to najważniejsze Witalij Karpow, urodzony w 1975 roku, ukończył szkołę medyczną. Felczer. Pochodzi z obwodu sumskiego, z Krasnopilla. Witalij opowiada mi o swoim dziadku — weteranie II wojny światowej. Ma 96 lat. Głowa rodziny! W czasach tamtej wojny spotkał w Niemczech rodaczkę, którą wywieziono na obczyznę jako siłę roboczą. Tam urodził się ojciec Witalija. Wrócili w rodzinne strony. „A ja mam Oksanoczkę i dwójkę dzieci: 16-letnią córkę Annę i 9-letniego synka Tymofija…” Chce mówić o rodzinie: „Moja rodzina — to najważniejsze. Bardzo kocham swoich”. Proste i szczere słowa żołnierza w ekstremalnych warunkach. Taras Hryhorowycz Najpierw poszedł walczyć tata. Potem i 23-letni syn… Taras Hryhorowycz. Znalazł się w tym samym oddziale co ojciec. Początkowo syn był starszym żołnierzem-karabinierem. Podszkolił się, został sierżantem. Pełnił obowiązki dowódcy plutonu 53. brygady zmechanizowanej SZU. Rodzinny duet frontowców Stefanowych ze wsi Smodna w rejonie kosowskim w obwodzie iwanofrankiwskim. Tata ma talent do artystycznej obróbki drewna. Syn ukończył szkołę muzyczną w klasie skrzypiec w Kosowie. Na wojnie skrzypce musiał zastąpić karabinem maszynowym, automatem, ale pseudonim w armii dali — „Solista”. — Jeszcze 20 czerwca 2015 roku zraniło mnie w lewą rękę. W 66. mobilnym lwowskim szpitalu ją podleczyli. Potem szpital w Czerwonoarmijsku, a wtedy 30 dni odpoczynku w domu. Wspominam, jak nie mogłem przyzwyczaić się do ciszy. Żeby zasnąć, włączałem muzykę. Potem znów na front, pod Awdijiwkę. Przywieźli nam nową broń. Zanim zaczniemy ją rozdawać i używać, trzeba ją sprawdzić. Moja brygada otrzymała zadanie sprawdzenia tej broni. To było na poligonie pod Czuhujewem, w obwodzie charkowskim. Zima. Zimno. Ziemia zaśnieżona, a musiałem, leżąc na tej ziemi, celować. I tak dwie doby. Andrij Hałycz z żoną Maryną Trzymałem się, dopóki nie zwalił mnie z nóg silny ból. I oto jestem w kijowskim szpitalu, na oddziale kardioreumatologii. Trzymam się na środkach przeciwbólowych. Zrobiono badania, wykryto skrzywienie kręgosłupa. Lekarka Wiktorija Jarosławiwna Zarucka zganiła mnie, że nie powiedziałem o zranionej ręce, że zwlekałem z problemami reumatycznymi. Rówieśnik z sali, Dmytro Buć z obwodu charkowskiego, przyznaje rację lekarce, bo już dobrze wie, czym jest reaktywne zapalenie stawów. Ale chłopcy są młodzi i z pomocą lekarzy pokonają swoje dolegliwości. Niespodziewane święto duszy Z Mariją Stus, rodzoną siostrą wielkiego poety, jedziemy do Makarowa w obwodzie kijowskim na spotkanie z uczniami makarowskiego liceum, na swoistą lekcję historii poświęconą żołnierzom ATO, tematowi podstępnej moskiewskiej agresji przeciwko niepodległej Ukrainie. Liceum jest duże, 900 uczniów! Sala pełna, przeważnie licealiści. Wielu chłopców i dziewcząt w wyszywankach. Są tu też nauczyciele poloniści, historycy, naczelnicy z rejonu. Organizatorem jest wykładowczyni historii Olha Semeniwna Semenenko. Przyglądam się wystrojowi, a na ścianie po prawej stronie – gazety z moimi reportażami z Kijowskiego Szpitala Wojskowego! Zaczyna się przedstawienie. Na ekranie film: portrety moich bohaterów-żołnierzy – Antona Wolenki, Jurka Paszystego, Serhija Babskiego, Romana Kapacia, Wałerija Kuzniczenki, Jurija Laszenki, Wiktora Honczaruka. Jeszcze i jeszcze imiona, portrety… Licealiści czytają ze sceny ich- Marharyta Dowhan z przyjaciółmi

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn