Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

PROŚWIECI — ZA ZASŁUGI

Слово Просвіти, №13 за 2005 рік

W życiu często tak bywa. Jedni pracują, nie szczędząc sił, nie czekając na nagrodę, a nagrody uparcie ich omijają. A taki sam, a nierzadko i mniejszy dorobek innego zostanie w porę zauważony i doceniony. Oto i Daria Dmytriwna Czubata, znana w Tarnopolu lekarka, radna rady obwodowej dwóch ostatnich kadencji, przewodnicząca miejskiego oddziału „Proświty” — cała w pracy, w sprawach społecznych. Nie znamy innej takiej działaczki społecznej, która tak jak ona wszędzie by zdążyła. Proświcianka z ducha, z natury duszy, Daria Dmytriwna organizuje konferencje, debaty publiczne nad ważnymi społecznie kwestiami, pomaga młodym talentom i osobom z niepełnosprawnościami. A odkąd stanęła na czele stałej komisji ds. duchowości, kultury, wolności słowa i informacji w radzie obwodowej, polem jej działalności stała się cała kultura obwodu. Daria Dmytriwna aktywnie wspiera zespoły twórcze, artystów, wytrwale występuje o nadanie Ławrze Poczajowskiej statusu narodowego sanktuarium, wspiera zespoły dziennikarskie. Jednak nagród, co dziwne, nie ma zbyt wiele, a państwowej — do tej pory nie miała żadnej. I oto wreszcie dawno zasłużone uznanie jej pracy społecznej: przewodnicząca miejskiego oddziału „Proświty” D. Czubata została odznaczona orderem „Za zasługi” III stopnia. Nagrodę podczas uroczystej szewczenkowskiej KONFERENCJA Berysławska „Proświta” przeprowadziła konferencję naukowo-praktyczną na temat „Historia zasiedlenia Beryławszczyzny”. Organizacja już wcześniej prowadziła podobne wydarzenia, poświęcone rocznicom W. Stusa, M. Hruszewskiego, S. Petlury, H. Skoworody, W. Symonenki, W. Wynnyczenki, z okazji różnych wydarzeń historii ojczystej i kultury. Tym razem wybrano właśnie wskazaną tematykę, ponieważ wokół kwestii kolonizacji południowej Ukrainy w XVIII—XIX w. zarówno carska, jak i radziecka historiografia sztucznie tworzyły barierę historycznego kłamstwa, która niestety do dziś jest kultywowana przez znaczną część rosyjskich badaczy. Przez wiele lat narzucano myśl o rzekomo „odwiecznie rosyjskich ziemiach”, o zawsze rosyjskim południu, o braku przez długi czas Ukraińców w naszych stronach, o dobru, które nieustannie nieśli kolonizatorzy tzw. „starszego brata”. Uczestnicy konferencji, których zebrało się prawie 200 osób — pedagodzy, pracownicy kultury, studenci szkół pedagogicznych i medycznych, kierownicy rady rejonowej, administracji państwowej, rady miejskiej, przedstawiciele społeczeństwa — ze zdziwieniem dowiedzieli się, że jeszcze na długo przed pojawieniem się na południu Rosjan opis topograficzny z połowy XVIII w. twierdził, że tutaj „mieszkańców żadnych nie było od strony tureckiej, jednak zaporożcy miejscami mają dość dużo zimowników”. Albo, powiedzmy, pamiętając rolę Potiomkina w zasiedleniu kraju, czy wielu zna słowa

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn