Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

O tym, że w Polsce lubią ukraińskie pieśni, wiadomo już od dawna. Jednak rzadko kto miał okazję zapoznać się właśnie z ukraińskimi religijnymi utworami chóralnymi.

Слово Просвіти, №13 за 2005 рік

Pielgrzymka wiernych kijowskiej parafii św. Mikołaja do świętych miejsc w Polsce miała trzy główne cele: wziąć udział w Mszach Świętych i modlitwach o pomyślność oraz Boże błogosławieństwo dla Ukrainy; otrzymać i przewieźć na Ukrainę święte relikwie (szczątki) św. Faustyny; przeprowadzić serię występów chóru parafialnego z misją kulturalno-oświatową na rzecz pogłębienia przyjaznych stosunków obu narodów przed rozpoczęciem Roku Ukrainy w Polsce. PO SĄSIEDZKU Ogromna praca przygotowawcza, która przez miesiąc poprzedzała wyjazd, zakończyła się 2 marca o godzinie 19, kiedy wszystkie 49 miejsc w autobusie zostało zajętych przez przejętych pielgrzymów pod wodzą spokojnego i rozważnego ojca Radosława oraz miło uśmiechniętej siostry Darii. Prawie godzinę wyjeżdżaliśmy z zatłoczonego, z licznymi korkami na drogach Kijowa, aż wyjechaliśmy na szosę warszawską, po której, pomimo „średnich” warunków pogodowych, poruszając się z prędkością przelotową przez Korosteń—Sarny—Kowel, już o godzinie 2 czasu warszawskiego wjechaliśmy do terminalu odpraw Jagodzin—Dorohusk na granicy ukraińsko-polskiej. SKROMNA „HERBATA-KAWA” Nieprawdopodobne, ale prawdziwe: wszystkie formalności po obu stronach granicy przeszliśmy (51 osób, w tym 2 kierowców) w jakieś półtorej godziny i znów pędziliśmy dalej przez Chełm i Lublin, omijając duże miasta obwodnicami, trzymając się najkrótszej magistrali w kierunku Puław. Pierwszy poważny postój zrobiliśmy 10 km przed wschodnim brzegiem Wisły, w miasteczku Końskowola, w nazwie którego pozostały wspomnienia o dobrej pamięci czasach epoki przed samochodowo-traktorowej, kiedy na szerokich łąkach Powiśla wypasały się setki tysięcy koni na potrzeby wojska i tradycyjnego polskiego rolnictwa, które nigdy nie znało pańszczyzny. Obecnie rzadko komu uda się zobaczyć tutaj konie, a dlatego fotografowanie się na tle traktora wydaje się bardziej naturalne. Naturalnym wydaje się także pewien porządek rozwoju prywatnych gospodarstw we wschodniej Polsce, gdzie poziom bezrobocia miejscami wzrasta do 18—20 % i w znacznej mierze zależy tylko od przedsiębiorczości oraz indywidualnej zaradności obywateli. 73-letni Lucjan Kurowski z Końskowoli założył firmę zajmującą się uprawą roślin ozdobnych jeszcze w 1960 roku na dwudziestu arach, stopniowo rozszerzając się kosztem dzierżawy ziemi. Obecnie ojciec i jego 50-letni syn Grzegorz gospodarują na 24 ha własnej ziemi, w tym 12 ha zajętych pod uprawy doniczkowe. Nowoczesne tunele z automatyczną klimatyzacją, szeroka sieć dróg wewnętrznych, komunikacji, systemów nawadniania i drenażu, pełny kompleks mechanizacji oraz 1500 gatunków roślin, z których ponad 500 dostarczanych jest na rynek corocznie w ilości ponad 700 000 sztuk oraz ponad 40 pracujących w sezonie — to tylko ogólna charakterystyka przedsiębiorstwa, którego produkcja jest już znana w 16 krajach Europy, zdobi parki i prywatne posiadłości. W końcu o sukcesach rodziny Kurowskich świadczą liczne dyplomy, puchary, honorowe nagrody i wyróżnienia, które zajmują ogromny stojak w salonie biura. Co roku firma charytatywnie przekazuje około 40 000 roślin do szkół, rozariów, domów dziecka, kościołów, do ozdabiania pomników i miejsc pamięci narodowej. Kurowski-senior właśnie wrócił z międzynarodowej konferencji w Tarnopolu i z zachwytem opowiadał o wspaniałych wrażeniach z Ukrainy i od Ukraińców. Pan Lucjan jest wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Miłośników Róż, członkiem Kapituły Polskiej Niezapominajki, licznych rad fachowych i zarządów, towarzystw roślinnych. Podczas ciekawej wycieczki na terenie swojego gospodarstwa pan Lucjan powiedział: „Życzę Ukraińcom cierpliwości i wytrwałości w dążeniu do wolności, demokracji oraz racjonalnej organizacji życia narodu”, a potem zaprosił naszą liczną grupę na „skromną herbatę-kawę”, a w rzeczywistości — normalne śniadanie. Po naszym czterogłosowym „Mnohaja lita” na cześć gospodarza pan Lucjan nie mógł powstrzymać łez wdzięczności… WSPOMINAJĄC UKRAINĘ Wrażeń — morze. Ale chyba największym dla mnie, który praktycznie co roku od ponad 15 lat odwiedza Polskę, jest istotna zmiana stosunku Polaków do Ukraińców. Pomarańczowa rewolucja pozostaje jednym z głównych tematów na wszystkich poziomach wymiany informacji i, jako pozytywny przykład, jest wykorzystywana w dyskusjach nie tylko w kuchniach, ale i w kuluarach Sejmu. Wszyscy, z którymi przychodziło się spotykać, w ten czy inny sposób obowiązkowo dawali do zrozumienia o swoim zachwycie pomarańczowymi Ukraińcami, opowiadając, jak cała Polska przed telewizorami, wstrzymując oddech, przeżywała za nas, obserwując niemal nieprzerwane transmisje na żywo z Majdanu Niepodległości… „Święty Krzyż” — w dosłownym znaczeniu — to drewniany krzyż, na którym został ukrzyżowany Jezus Chrystus. Kawałek tego świętego drzewa przechowywany jest w pobenedyktyńskim kościele, zbudowanym na początku XI wieku na górze o wysokości 600 m, która obecnie znajduje się w centrum Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Na tę górę o tej samej nazwie wchodziliśmy dobre pół godziny całkiem przyzwoitą drogą. Sanktuarium Relikwii Drzewa Świętego Krzyża (taką oficjalną nazwę czytamy przy wejściu) w przyszłym roku będzie świętować swoje 1000-lecie. Obecnie w przyległym klasztorze gospodarują członkowie zakonu misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, którzy uprzejmie zaprosili nas do wspólnej modlitwy przed Relikwią, a potem nakarmili bardzo smacznym obiadem. Wśród niezwykłych eksponatów, które nam pokazano podczas wycieczki, jest otwarty sarkofag z prochami Jeremiego Wiśniowieckiego, spoczywający w podziemiach świątyni, który wywieziono z Ukrainy pod koniec XVII wieku, ratując przed rozgniewanymi kozakami. W różnym czasie pomieszczenia klasztoru na górze Święty Krzyż wykorzystywano jako więzienie, potężną radiostację, muzeum przyrodnicze. Obecnie mieści się tu nowicjat zakonu Oblatów. Jest też muzeum, w którym zebrano przedmioty kultury i kultu Lucjan i Grzegorz Kurowscy ze wszystkich krajów, gdzie prowadzą duszpasterską służbę misjonarze Oblaci. Szczególnie dużo egzotycznych przedmiotów z Afryki: zdumiewające maski rytualne, instrumenty muzyczne, prymitywna broń, nie mniej prymitywne i egzotyczne przedmioty codziennego użytku, ozdoby, naczynia gospodarcze, odzież itp. Przy wejściu do krużganka (tradycyjnej kwadratowej galerii otaczającej wewnętrzny ogród w centrum klasztoru) wyryto hasło św. Benedykta: „Módl się i pracuj”. Zatem, módl się i pracuj, człowieku dobry. Wtedy będziesz miał święty spokój i zadowolenie z trudów swoich. Jak wyjaśnił nam ojciec Radosław, najważniejszą w tym haśle jest ta litera „i”. Podziwialiśmy wspaniałe krajobrazy, które otwierają się z góry, i modliliśmy się o pomyślność Ukrainy, którą wyobrażaliśmy sobie, wpatrując się w dalekie horyzonty na Wschodzie. W GOŚCIACH JAK W DOMU Modlitwami i śpiewami towarzyszyliśmy przejazdom naszym autobusem. Pani Olga Bondariewa — organistka i kierownik chóru parafialnego — wykorzystywała czas między przystankami, aby podszlifować wykonanie poszczególnych partii, zespołów, utworów. Śpiewami i modlitwami rozliczaliśmy się z gościnnymi gospodarzami, którzy w długiej drodze przyjmowali i opiekowali się nami w miejscach noclegu, karmili nas smacznymi śniadaniami, obiadami i kolacjami, okazując gościnność. Czołowi soliści chóru: Stanisław Hryhoruk, Anżelika Buchał i Julia Czernyszowa zawsze na wysokości (a teraz na wysokości 600 m)

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn