Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

ŚPIEWAK Z UKRAINY ZADZIWIA ŚWIAT

Слово Просвіти, №13 за 2005 рік

ARTYSTYCZNA PODRÓŻ To — wers z wiersza, napisanego dawno. I kiedy podjeżdżałam tym razem do nocnego Rzymu, przekonałam się o swojej intuicyjnej wersji, bo majestatyczny “kapitel”, jak nazywają go Włosi, lśnił sferycznie na tle ciemnych niebios. Lecz z pewnym żalem oglądałam się na migotliwy gwiezdny rozsył, który pozostał za plecami — maleńkie miasteczka górskiej Umbrii, którą nazywają sercem Włoch za bajkową urodę krajobrazów, z miłością zachowaną starodawną architekturę jeszcze od czasów etruskich, za etniczne i kulturowe tradycje, które mają ponad 5 tysięcy lat. Właśnie w górskiej Umbrii, gdzie stowarzyszenie włoskich artystów “Spoleto-art” zorganizowało szereg akcji charytatywnych “Płótno serca”, spędziłam prawie tydzień, ogrzany wiosennym słońcem. Bo wiosna we Włoszech zaczyna się nie według kalendarza. Chociaż obecną Włosi uważają za zbyt zimną, niż zazwyczaj. Miniaturowe srebrne igiełki, które topniały w powietrzu — taki niezwykły śnieg łapałam w dłonie w starodawnym parku miasta Spoleto, i dla Włochów był to jeszcze większy cud, niż dla mnie. Niedawna dziennikarska delegacja do Włoch — już drugie spotkanie z ziemią, którą, najwyraźniej, pocałował Pan Bóg, bo oprócz kontemplacji porażającej urody krajobrazów przeżywa się tutaj uczucie łaski — rzadkiego gościa duszy. Może i naprawdę nieprzypadkowo współczesna nauka, określając charakter mentalności narodu, bierze pod uwagę środowisko naturalne, nawet uskoki tektoniczne i złoża geologiczne tej okolicy. Bo Włochom, wyhodowanym w kolebce luksusowej flory, nie brakuje i własnej szczodrości serca. 19 marca we włoskim mieście Spoleto odbyła się akcja charytatywna “Paleta solidarności z Azją”, w której wzięło udział także siedmiu kijowskich artystów, którzy przekazali do Włoch swoje obrazy, namalowane na drewnianych paletach. Zgodnie z zamysłem inicjatora akcji, znanego włoskiego artysty Giancarlo Valentiniego, który kieruje stowarzyszeniem “Spoleto-art”, 200 obrazów na drewnianych paletach zostało wystawionych na aukcję, środki ze sprzedaży obrazów — a to milion euro — przekazano na pomoc poszkodowanym w wyniku klęski żywiołowej w Azji. To już nie pierwszy raz, kiedy artyści z Umbrii wspierają swoją sztuką tych, którzy popadli w biedę. Powiedzmy, środki z poprzedniego projektu “Płótno serca” przekazano medycznemu stowarzyszeniu krwiodawstwa oraz dla chorych onkologicznie. Włosi mają nadzieję, że obecna akcja stanie się także początkiem nowych relacji kulturowych i możliwej wymiany z kijowskimi artystami. Już w maju artyści ze “Spoleto-art” przywiozą do Kijowa wielką wystawę swoich prac i proponują wspólnie przeprowadzić z naszymi artystami akcję “Płótno serca” w Kijowskiej Galerii Miejskiej “Ławra”. Właściwie, ta moja dziennikarska delegacja do Włoch na zaproszenie artystów “Spoleto-art” jest wywołana pragnieniem artystów z Umbrii zwrócenia uwagi na swój nowy projekt, wyprowadzenia go na poziom międzynarodowy. Galeria i biuro stowarzyszenia “Spoleto-art” mieszczą się przy ulicy Fontesecca, w tłumaczeniu — suchych fontann. Główny bohater obrazów artysty Giancarlo Valentiniego — sakralny wędrowiec, który, przyjmując ból i przemijającą marność tego świata, oddaje mu dobro swojego serca. Oczywiste jest, że twórcze credo artysty określiło i jego postawę społeczną, wcieloną w podobne akcje. A jeśli chodzi o podróże, to ten górski kraj jakby ulepiony przez Niebiańskiego Rzeźbiarza dla romantyków. Ja do zakończenia swojej podróży nie mogłam przyjąć jako rzeczywistość otaczających krajobrazów: łuki, dziedzińce, strzeliste wieże na stromych zboczach, wydawało się, że ta doskonała uroda — to teatralne dekoracje. Lecz rano budziły mnie najprawdziwsze włoskie koguty, tak samo sprawne i punktualne, jak ukraińskie. Potem dzwonili w pobliskiej świątyni, gdzie znalazłam freski słynnego Filippo Lippiego. Dzieła sławnych włoskich artystów można zobaczyć nie tylko w kolekcjach Watykanu czy galerii Uffizi, a nawet w najbardziej oddalonych miasteczkach. Jak i darów natury, tak i piękna sztuki tutaj wystarcza dla wszystkich. Spoleto przez niezwykle czarujące krajobrazy nazywają eliksirem życia i jednocześnie genetycz- NASZEGO KWIATU... Solistę Opery Monachijskiej Tarasa Koszczenkę krajowi melomani znają głównie z klasycznych arii i pieśni ludowych. Je śpiewak swego czasu nagrał w Radiu Ukraińskim. Niezbyt często w audycjach artystycznych brzmi jego miękki bas, ale za każdym razem po takim koncercie słuchacze dzwonią do redakcji i pytają: kim on jest, posiadacz tego wspaniałego głosu? Dzieciństwo i młodość Tarasa minęły w malowniczym miasteczku Browary niedaleko Kijowa. Chłopak dorastał w rodzinie zakochanej w muzyce i pieśni ludowej. Ojciec Wołodymyr Fedorowycz Koszczenko — znany dyrygent, kompozytor, pedagog, zasłużony pracownik kultury, którego imieniem nazwana jest jedna z ulic Browarów. Matka — Lilija Hryhoriwna — pedagog-defektolog. Prapradziad Tarasa Andrij Koszczenko — współczesny wybitnych kompozytorów Mykoły Łysenki i Kyryła Stecenki, był wybitnym ukraińskim folklorystą. Młody browarczanin uczył się na wydziale dyrygencko-chóralnym Kijowskiej Szkoły Muzycznej imienia R. Gliera. Jednocześnie był uczestnikiem grupy rockowej “Alternatywa”. Pedagog wokalny Iwan Hnatowycz Poływoda jako pierwszy rozpoznał wokalny talent swojego studenta, i absolwent szkoły wstąpił na wydział wokalny Narodowej Akademii Muzycznej (klasa pedagoga Zinaidy Buzyny). Studiując w akademii muzycznej, Taras Koszczenko śpiewał w zespole wokalno-chóralnym “Kijów”, który zajął pierwsze miejsce na Ukrainie i zdobył prawo wyjazdu na Międzynarodowy Festiwal Zespołów Chóralnych w mieście Zwickau (Niemcy). Tutaj przewodniczący jury profesor Blaschke, pod wrażeniem głosu młodego Ukraińca, zaprosił Tarasa na studia doktoranckie w Wyższej Szkole Muzycznej w Monachium poza konkursem w trakcie roku akademickiego. To było Przeznaczenie. Ostatni kurs Akademii Narodowej Taras ukończył zaocznie w ciągu dwóch lat na studiach doktoranckich, zakończył naukę, skutecznie pokonując barierę językową. Pracował w Radiu Monachijskim, w Filharmonii Monachijskiej. Z czasem śpiewał w Operze Monachijskiej, początkowo jako chórzysta, a potem jako solista. Taras Koszczenko został laureatem międzynarodowych konkursów młodych śpiewaków operowych w Karlowych Warach (Czechosłowacja), Barcelonie (Hiszpania). Na festiwalu “Złota Palma” w Ligurii (Włochy) młody Ukrainiec oczarował wszystkich aksamitnym głosem, otrzymał tytuł laureata oraz specjalną nagrodę festiwalu. Giancarlo Valentini “Samotny” Taras Konoszczenko już dwunasty rok mieszka w Niemczech. Od znajomości ze światowej sławy dyrygentem Zubinem Mehtą rozpoczęła się nowa karta w życiu młodego wykonawcy. Zaczęto powierzać mu wielkie role. Porucznik Zuniga w „Carmen” Bizeta, hrabia Surin w „Damie pikowej” Czajkowskiego i inne. Od 2003 roku Konoszczenko ma w Operze Monachijskiej kontrakt gościnny. Obecnie Taras bierze udział w międzynarodowych projektach, współpracując z takimi uznanymi artystami jak Placido Domingo, dyrygenci James Levine, Kent Nagano. Latem, śpiewając w operze „Potępienie Fausta” Berlioza, koncertował w Tel Awiwie, Hajfie (Izrael), Barcelonie (Hiszpania). Kiedy brzmiała opera „Parsifal” Wagnera, która w ogóle rzadko jest wystawiana na światowych scenach, sale Berlina, Dessau, Baden-Baden oklaskiwały ukraińskiego śpiewaka, miękki bas o szerokim zakresie oczarował wszystkich. Jesienią w Operze Monachijskiej Taras wykonał „Requiem” Mozarta. Śpiewając w Operze Monachijskiej, Taras opanował język francuski, angielski, włoski, a niemieckim włada biegle, mówi nawet z bawarskim akcentem. Ale żaden z języków obcych nie może zastąpić ojczystego. Twórcze ścieżki Konoszczenki przecinają się z wieloma rodakami, którzy mieszkają poza granicami Ukrainy i występują na europejskich scenach. Wtedy nadarza się okazja, by porozmawiać w ojczystym języku. Wśród tych, którzy specjalnie przyjechali z zagranicy do Kijowa, aby 26 grudnia oddać swój głos na przyszłego ukraińskiego Prezydenta, był także Taras Konoszczenko. Taras marzy o powrocie na Ukrainę, lecz zapewne zrobi to nieprędko. Kiedy gościł u mamy i starej babci, nagrał na ukraiński kod, który rekonstruuje włoską historię dzięki zachowanej starodawnej architekturze. Aby poczuć jego atmosferę, doradzą wam błąkać się po mieście bez celu, krok po kroku, smakując niespodzianki odkrycia w każdym antycznym przejściu, gdzie, jak mówią w Spoleto, każde okno rodzi wydarzenie. Więc niby mimochodem, za pierwszym rogiem wąskiego zaułka z niezmienną latarnią, niczym z antykwariatu, otwierać się będzie świątynia św. Salvatore jeszcze paleochrześcijańskiej kultury, muzeum archeologiczne, kościół św. Piotra, a nawet miejscowe koloseum z niemal zachowanym amfiteatrem. Bo na tej ziemi chyba w każdym mieście jest swoje koloseum i potomkom nie wydawało się, że zabytków historycznych jest zbyt wiele. Nie przekształcono ich ani w kluby, ani w spichlerze. Powiedziano mi, że towarzystwo ochrony zabytków historii i kultury we Włoszech jest skuteczniejsze niż nasza inspekcja podatkowa. Bez ich pozwolenia nie można zmienić nawet wyglądu dachu własnego domu, nie mówiąc o obiektach dawnej architektury. Włosi są przekonani, że jakość życia zależy nie tylko od nowoczesnego serwisu, ale i od środowiska kulturowego. Powiedzmy, w z

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn