Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Ten niezwykły krok reżysera wywołał niemało pytań, jednym z których było: „Czy pan Anatol nie boi się, że syn go przegra?”

Слово Просвіти, №13 за 2005 рік

z Maria HOŁOWKO Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracji KV nr 4066 z 02.03.2000 r. Szef redaktor Pawło MOWCZAN Redaktor naczelna Lubow HOŁOTA Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA, Jarema HOJAN, Pawło MOWCZAN, Anatol POHRIBNYJ, Ołeksandr PONOMARIW, Iwan JUSZCZUK Pierwszy zastępca redaktora naczelnego, dział tematyki społecznej Jewhen HOLYBARD 229-49-47 (tel./faks) Zastępca redaktora naczelnego, dział polityki Ołeksandr SOŁONEC 229-49-47 Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji Natala SKRYNNYK 228-01-30 (tel./faks) Sekretarz odpowiedzialny Iryna SZEWCZUK 228-63-69 Redaktor literacka Ołeksandra TKACZ 462-05-57 Dział kultury Kateryna TARCZEWSKA 462-05-57 Dział literatury Maria KRY SHTOPA 462-05-57 Dział korekty Tetiana MYCHAJŁENKO, Iryna STELMACH 228-63-69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK, Oksana PETRYCZENKO 228-63-69. Adres redakcji: ul. Chreszczatyk 106B, Kijów, 01001 E-mail: slovo_prosvity@ukr.net http://slovo.prosvita.com.ua Indeks gazety „Słowo Proświty” — 30617 Wydrukowano z gotowych form fotograficznych w kombinacie „Presa Ukrajiny” w środę. Zam. nr 3301213 Nakład ogólny — 34800 Korespondencja z czytelnikami tylko na łamach gazety. Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów. Przy korzystaniu z naszych publikacji powoływanie się na „Słowo Proświty” jest obowiązkowe. Cena prenumeraty, uwzględniając usługi pocztowe: na miesiąc — 3,29 hrywny, na 3 miesiące — 9,59 hrywny, na pół roku — 19,18 hrywny. Czy ktoś z rodziców mógłby powiedzieć swojemu synowi w twarz, że wolałby „lepszy wariant” swojego dziecka? A mógłby nie wchodzić do syna w ciemnym pokoju, kiedy ten drze się z krzyku? Caryl Churchill udowodniła, że tacy rodzice istnieją, tworząc Soltera. I na tym dramatopisarka nie poprzestała, lecz pokazała także emocjonalne wahania, które ogarniają takiego ojca. Przeżycie własnych błędów wychowawczych jest ponad jego siły, dlatego klonuje syna, otrzymując „idealny”, pożądany wariant. Ale na życiowej drodze pojawiają się nowe trudności z nowym Bernardem. Zamieszanie, ciągłe kłamstwa, pojawienie się to jednego, to drugiego syna wywołują wzburzone uczucia nie tylko u Bernardów, ale przede wszystkim u Soltera, gdyż to on ponosi odpowiedzialność za dokonany czyn. Dodaje zmartwień i to, że w szpitalu sklonowano nie jednego Bernarda, a dziesięć czy dwadzieścia, nikt dokładnie nie potrafi powiedzieć ile. Ten fakt popycha Soltera i Bernarda do dialogu: ileż kosztuje człowiek. I decydują, że nie mniej niż milion, a jeśli pomnożyć przez liczbę… Na pierwszy rzut oka to bezsens, ironia, która zawsze kroczy obok nieodpowiedzialnego czynu, ale tego, co zrobione, nie da się cofnąć. Taki ekskurs w tekst spektaklu popycha do głębszej analizy tematów, które poruszyła Caryl Churchill, gdyż są one zbyt ważne, by ich nie wymienić: samobójstwo matki, która rzuciła się pod pociąg w metrze, bratobójstwo, do którego popchnęła jednego z Bernardów sztuczna konkurencja o miano „lepszego syna”, poczucie szczęścia, do którego dążą wszyscy bohaterowie. Pod koniec sztuki poznajemy trzeciego Bernarda i uświadamiamy sobie, że dorastanie kopii jedynie osłabia więź z ojcem. Bernard traci indywidualność, a ojciec pozostaje sam na sam z sobą, chociaż ma jeszcze dziewiętnaście kopii syna, ale czy to są jego dzieci? Ciekawe, że podczas spektaklu słowo „klonowanie” ani razu nie pada z ust postaci. Klonowanie zmieniło życie bohaterów na tyle, że nawet nie odważają się tego przyznać, abstrahując od problemu, jak to jest właściwe większości ludzi. Skojarzenia wywołane spektaklem każdy ma własne, dramatopisarka osiągnęła ten efekt wielopoziomowym podejściem do pisania sztuki. I z każdą sceną widzowie zanurzają się w filozoficzne prawdy relacji „rodziców i dzieci”, w dyskusję o roli dziedziczności i otaczającego świata w kształtowaniu osobowości. Po obejrzeniu takiego scenicznego widowiska jest nad czym myśleć i co analizować nie tylko w spektaklu, ale i we własnym życiu. A jeśli pierwsze obejrzenie sztuki nie wywrze należytego wrażenia, spektakl można obejrzeć ponownie. Gdyż pozostaje on w repertuarze Narodowego Akademickiego Teatru Dramatu Rosyjskiego im. Łesi Ukrainki.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn