Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

KOLONIZACJA INFORMACYJNO-EKONOMICZNA

Слово Просвіти, №13 за 2007 рік

Wołodymyr FERENC Wydaje się, że nikt w kręgach władzy nie wierzy, iż ogromny i rosnący negatywny stosunek wpływowej elity społeczeństwa do wartości etnicznych Ukraińców może kiedyś przepełnić czarę cierpliwości. Oświadczenie młodego deputowanego z Regionów o beznadziejności języka ukraińskiego i konieczności wprowadzenia drugiego języka państwowego to jedynie „wypowiedziane” ostatnie ostrzeżenie dla drzemiących Ukraińców od już zrusyfikowanego jednoplemiennego brata. Oznacza ono tylko jedno: czas łzawych oświadczeń o uciskaniu języka ukraińskiego powinien odejść w przeszłość. Nie czytają ich ci, którzy zasadniczo nie chcą znać i rozumieć język ukraiński. Czy minister mógłby pracować w europejskim państwie, przemawiając oficjalnie w języku mniejszości narodowej lub innego państwa? W Azji z jej tradycjonalizmem, a tym bardziej w sąsiedniej Rosji, nie mógłby. A na Ukrainie jest to codzienny fakt, który bardzo utrudnia naszą orientację na europejskość czy azjatyckość, a dla postronnego obserwatora jest oczywistym świadectwem naszej państwowej niesamodzielności. W wypowiedziach Lewczenki mowa jest o tym, czego wielu uczciwych Ukraińców boi się powiedzieć otwarcie, obawiając się konfrontacji i zagrożenia dla formalnej niepodległości. Bo radykalny opór wobec zrusyfikowania, czyli informacyjno-ekonomicznej kolonizacji Ukrainy, natychmiast wywoła wyjątkowo ostrą reakcję Rosji, i nie tylko Rosji — wszystkich światowych uczestników globalistycznego „przetrawiania” naszego społeczeństwa i naszych zasobów. To bardzo poważne, i młodzi to rozumieją. Dlaczego więc od młodych polityków-Ukraińców nie ma alternatywy dla stanowiska Lewczenki? Rozumiem to — większość z nich już przeszła „obróbkę” współczesnymi metodami informacyjnymi denacjonalizacji, które swobodnie rozprzestrzeniają się w formalnie ukraińskiej przestrzeni informacyjnej i są produkowane przez tak zwane „fundusze wsparcia demokracji”. Liczyliśmy na młode, aktywne pokolenie świadomych Ukraińców, lecz okazało się ono zbyt słabe ilościowo, jakościowo i organizacyjnie. Bezsprzecznie stare pokolenie patriotów ponosi za to winę, nie zdoławszy radykalnie unowocześnić ukraińskich organizacji w duchu potrzeb nowej epoki informacyjnej, niedoceniwszy niebezpieczeństw globalizacji i współczesnych technologii wojny informacyjnej, która toczy się wobec Ukrainy od pierwszych dni niepodległości. Czas stracono, lecz przynajmniej należy z tego wyciągnąć bolesną lekcję i szybko wszystko postawić na swoim miejscu, przede wszystkim określając miejsce i rolę ukraińskich etnicznych ukraińców w Ukrainie. Dlaczego boimy się powiedzieć, że rosyjskojęzycznych etnicznych Ukraińców nie ma w przyrodzie? Dla formalnego potwierdzenia państwowości, pod presją możliwych moskiewskich zagrożeń, faktycznie zgodziliśmy się na odroczenie radykalnego odrodzenia samobytności etnosu ukraińskiego. Zgodzili się pierwsi demokraci-Ukraińcy. Dziś mamy państwo, w którym przyznawanie się do bycia Ukraińcem nie jest obowiązkowe, a ukraiński język państwowy faktycznie nie jest obowiązkowy. Język państwowy nie dominuje w biznesie, nauce, polityce i w służbie państwowej. Może zatem to samo, ale powiedziane przez deputowanego Lewczenka, obudzi rodzimą ukraińską elitę kulturalną i polityczną z letargicznego snu, a ukraińską młodzież zmusi do zastanowienia się nad perspektywą własnego losu amerykańskich Indian w rezerwacji? Wszystkie oznaki wskazują, że współczesna Ukraina przechodzi złożoną globalizacyjną przemianę-przetrawianie według modelu kolonizacji Ameryki, lecz na zamówienie i pod protektoratem Rosji. Niech Bóg pozwoli to przetrwać i nie zwariować ani nie znieczulić się na otępienie!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn