Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «JEŚLI NIE JEST NAM OBOJĘTNY LOS DZIECI I WNUKÓW», s. 1

JEŚLI NIE JEST NAM OBOJĘTNY LOS DZIECI I WNUKÓW

Слово Просвіти, №13 за 2007 рік

Zakończenie. Początek na s. 1. Nie ma do kogo zwracać się o ochronę naszych praw do języka ojczystego. Nawet Prezydent w wywiadzie dla gazety „Ukraina Mołoda” w przeddzień swoich urodzin bezradnie rozkłada ręce: „A język ukraiński? Jak ciężko toruje sobie drogę… Jak wiele jeszcze trzeba walczyć, aby ten język rzeczywiście zyskał status państwowy” („Ukraina Mołoda” z 23 lutego 2007 r.). W naszym państwie, jeszcze dalekim od bycia ukraińskim, ten, kto tonie, musi ratować się sam. Nie musimy czekać na łaskę byłych okupantów i ich potomków. W obecnej sytuacji Ukraińcy muszą polegać tylko na sobie, na swojej świadomości. Dlatego w obliczu zagrożenia zniszczeniem języka ukraińskiego, a co za tym idzie, także ukraińskiej państwowości, wszyscy, którzy uważają się za Ukraińców, powinni: — wszędzie konsekwentnie posługiwać się wyłącznie językiem ukraińskim, niezależnie od tego, w jakim języku zwraca się rozmówca czy w jakim języku rozmawiają inni, nigdzie i nigdy na Ukrainie nie przechodzić na obcy język — wszyscy, którzy mieszkają na Ukrainie, jeśli nie uważają nas za bydło, muszą przynajmniej rozumieć język ukraiński (wyjątek należy robić tylko dla obywateli zagranicznych); — od wszystkich urzędników państwowych, w szczególności od pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (milicjantów), wymagać zwracania się i odpowiedzi wyłącznie w języku państwowym; zarządzenia i rozkazy wydane lub ogłoszone w języku niepaństwowym ignorować jako niezrozumiałe; nie jesteśmy zobowiązani znać języka rosyjskiego; — zrezygnować z kupowania lub prenumerowania gazet, czasopism, książek w języku niepaństwowym bez skrajnej potrzeby i w ten sposób wspierać ukraińskojęzyczne środki masowego przekazu, ukraińskojęzyczne wydawnictwa, które skądinąd nie mają pomocy. Nie my powinniśmy przystosowywać się do przybłędów, a oni do nas. Naśladujmy w tym wielkiego Szewczenkę. Kiedy rodak w poemacie „Sen (U każdego swój los)” z wyższością zdziwił się, że ten nie umie mówić „po-tutejszemu”, bohater poematu odpowiedział: „A nie, — mówię, — mówić umiem. Ale nie chcę”. I nie jest to ograniczenie narodowe, a wymuszona samoobrona przed obskurantyzmem kolonialnego prowincjonalnego myślenia. Uczmy się szanować siebie także od polityków zachodnioeuropejskich, jak zrobił to prezydent Francji Jacques Chirac, który wyszedł z sali w Brukseli (Belgia), gdy usłyszał, że jego rodak minister na międzynarodowej konferencji rozpoczął swoje wystąpienie w języku angielskim. „Francja bardzo szanuje swój język — wyjaśnił swoje działania Chirac. — Długo walczyliśmy o jego ustanowienie. Byłem przykro zdziwiony, gdy usłyszałem angielski z ust Francuza”. Bierzmy za wzór narody krajów bałtyckich, które podczas radzieckiej okupacji nie poniżały się do tego, by przechodzić na język okupantów. I dlatego przetrwały. W końcu wspaniały przykład dają nam większość prowadzących programy telewizyjne. W jakimkolwiek języku nie mówiłby rozmówca, oni nie odstępują od języka państwowego. I to nie prowadzący, a ten rozmówca, obywatel ukraiński, który po kolonialnemu, wyniośle ignoruje język narodu, wśród którego żyje, jawi się jako niewychowany. Język ojczysty, język naszych pradziadów, który pielęgnowali i przenieśli bogaty przez nieznośnie ciężkie czasy, musimy, za wszelką cenę, obronić przed najazdem nowożytnych barbarzyńców. Jeśli, oczywiście, nie jest nam obojętny los naszych dzieci i wnuków. Jeśli chcemy przetrwać. Uczeń klasy 9-D Donieckiego wieloprofilowego liceum nr 124 Jewhen Macecka przesłał do naszego tygodnika swoje wiersze. Proponujemy Państwa uwadze jeden z nich.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn