Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

„Może, jasnym losem zakwitnie i mój kraj”. Ołeksandr Oles

Слово Просвіти, №13 за 2007 рік

DO ŹRÓDEŁ Pod koniec 2002 roku z inicjatywy zasłużonego artysty Ukrainy Anatolija Marczuka, Administracji Rejonowej w Makarowie oraz rady rejonowej krajoznawcy powiatu, wśród których oprócz mnie byli Nadija Aszczenko – dyrektor Makarowskiej Szkoły Ogólnokształcącej nr 2 I–III stopnia, Dina Netreba – kierownik klubu krajoznawczego „Poszuk” przy Centrum Twórczości Dzieci i Młodzieży im. D. Tuptala, Walerij Obuchiwski – kierownik Byszowskiego Historyczno-Krajoznawczego Muzeum i inni, w składzie komitetu organizacyjnego obchodów 80-lecia powiatu makarowskiego, opierając się na własnych wieloletnich badaniach, rozpoczęli przygotowanie książki o historii regionu. Kierownictwo rejonu odmówiło jednak publikacji materiału zebranego przez badaczy, ponieważ zawierał wiele danych niewygodnych dla ówczesnego reżimu, zwłaszcza o działalności OUN-UPA i innych. Tak więc przez trzy lata „Szkice z historii rejonu makarowskiego” leżały w rękopisie. Dopiero po zwycięstwie Pomarańczowej Rewolucji ich wydanie stało się możliwe. Prezentowane wydanie to 464 strony o Makarowszczyźnie: jej historii, teraźniejszości i znanych rodakach. 110 szkiców z historii powiatu makarowskiego połączono w cztery tematyczne rozdziały. Pierwszy – „Z sędziwych wieków” – opowiada o ziemiach w międzyrzeczu Zdwyża i Irpienia, od czasów trypolskich po czasy kozackie, w okresie narodzin ukraińskiej państwowości. W drugim – „Nasza ziemia – Makarowszczyzna” – podano informacje encyklopedyczne o powiecie makarowskim według stanu na 1 stycznia 2006 roku. Trzeci rozdział opowiada o znanych ludziach Makarowszczyzny, którzy wsławili ją nie tylko na Ukrainie, ale i daleko poza jej granicami. Ostatni rozdział – „Z historii miejscowości i wsi Makarowszczyzny” – po raz pierwszy zawiera historyczne wiadomości o każdej miejscowości powiatu (w porządku alfa­ UTALENTOWANA ZIEMIA Kiedy wziąłem do rąk książkę Mykoły Suboty „Szybka woda”, zrozumiałem, że na jej kartach żyje dusza ukraińskiego narodu, i że Słobożanszczyzna niczym nie różni się od mojej rodzinnej Kijowszczyzny, od Wołynia czy Chersońszczyzny, że Ukraina była, jest i będzie soborna, bo łączy ją coś znacznie silniejszego niż państwo. Jednoczy ją jeden, wspólny i bliski wszystkim ukraiński duch. Powiem szczerze: głęboko przejąłem się niepowtarzalną aurą Skowarodynówki, wsi, w której spoczął wielki syn Ukrainy Hryhorij Skoworoda. We wsi krążą mistyczne legendy o duchu filozofa, który mieszka w centrum wsi, czy to w dziupli dębu-olbrzyma, który bujnie rośnie pośrodku pańskiego sadu, po alejach którego chodził w swoje ostatnie dni Skoworoda, czy przy jego pomniku, którego nigdy nie udało się należycie sfotografować, czy na samym grobie tego genialnego człowieka, który odbierał rozum wielu prostym ludziom i spowodował odpływ ludności z centrum wsi, czy wreszcie w samym pańskim domu… Filozofią Hryhorija Sawycza przesiąknięte są wszystkie bez wyjątku miejscowe opowieści, o których dowiadujemy się ze stronic zbioru kroniki kraju, zebranego przez autora przez całe życie: „Co mocniejsze od dębu?”, „Ostatni cob, cebe na Muraweńskim szlaku”, „O kozaku-Niemcu”, „Zarżnęli owcę, a głowa beczy…”, „Dlaczego Skoworoda nie pisał o kobietach” i inne. Oczywiście, jak sam autor wyznaje, podstawą książki „Szybka woda” jest materiał pochodzący nie ze źródeł historycznych, lecz z „ludowej gadaniny” — bajeczek, bajań i opowieści przekazywanych z ust do ust itp. Dlatego wiarygodność przedstawionego materiału najczęściej budzi wątpliwości. Jednak ta książka, moim zdaniem WIEŚ I LUDZIE

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn