Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

„Rzecz w sobie i płacz w sobie — to absoluty transcendencji w człowieku”. Jurij Illienko

Слово Просвіти, №13 за 2007 рік

Jeździec przechwycił mój spojrzenie, zapewne zdziwione, i zawołał do mnie, właśnie do mnie, z tłumu, spod skrzydła swojego samolotu, głośno, bo tłum leżał na nim jak ciężki watowany koc, ostry, nieartykułowany krzyk! jęk. — Byle paliwa… Byle na drugi brzeg Dniepru… Jurku!.. Tam mi wystartuje… Czekaj na me! nie, Jurku! Pilota-myśliwca wciągnęło w wir tłumu przed wjazdem na most i straciłem go z oczu. Dwadzieścia pięć lat później wstawiłem tego myśliwca z wołami do mojego filmu „Studnia dla spragnionych”. Znalazłem zresztą w czerkaskim teatrze aktora, jak dwie krople wody podobnego do tego lotnika, w muzeum wojny znalazłem myśliwiec Ławoczkina, tylko wołów już nie udało się znaleźć, woły na Ukrainie wyginęły. Samoloty nie wyginęły, woły wyginęły. I dobrzy aktorzy nie wyginęli. I nakręciłem scenę odwrotu Armii Czerwonej. Za co mocno oberwałem po głowie. Sekretarz KC KPU Skaba krzyczał po obejrzeniu filmu z pianą na ustach: — Gdie wy widieli, tawaryszczy, cztoby nasz gieroiczeskich istriebitieliej wolami taskali!? Czusz sabacza! Już drugiego dnia od mostu napływał zapach nafty. Zaczął przeszukiwać, chciał zabrać sobie pistolet. Zabrał ziarno. Wujek Szura pozostał przy życiu. Z uczniów z Czerkas pozostało przy życiu czterech. Wrócił do domu z drugiego brzegu Dniepru. Przez most nie było nawet co marzyć o przejściu przez tłum, więc wujek Szura przepłynął Dniepr i odnogi. Był głodny jak wilk. Powiedział, że stąd już nigdzie się nie ruszy. Zostanie tutaj. Kiedy babcia Nadia karmiła wujka Szurę, nagle pojawił się mój ojciec. Nasz ojciec. Bo przecież miałem jeszcze dwóch braci: Wadima, starszego, i, jak już mówiłem, Mychajła. Ojciec przyszedł nie z ulicy, lecz z ogrodu. Na naszą ulicę z ulicy wejść było już niemożliwe. Tłum napierał od płotu do płotu jak farsz w maszynce do mięsa. Ojciec pobił wujka Szurę. Niezbyt mocno. Kazał mu iść z powrotem, do Złotonoszy, szukać komisariatu wojskowego, bo jeśli zostanie tutaj, to dla wujka Szury będzie kaput, znaczy śmierć. I dla nas wstyd. I że jego (Szurczyne) miejsce jest w walce w obronie Ojczyzny. I wypchnął siedemnastoletniego wujka Szurę za bramę, w tłum, tak jak stał — boso i w mokrej koszuli. I głodnego, bo ten nie zdążył wychłeptać barszczu z miski. Tłum pochłonął Szurę, jakby głodny Moby Dick połknął jeszcze bardziej głodną szprotkę.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn