Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «PIERWODRUK», s. 12

PIERWODRUK

Слово Просвіти, №13 за 2007 рік

Potem z bliska, kiedy już rozpoznałem twarz lotnika, spod skrzydła uderzył ogień. Seria z karabinu maszynowego przeszyła pokład na ukos. Samolot tuż nad naszym kominem wyszedł z lotu nurkowego, przestał wyć i stromo poszedł w niebo. Drugi i trzeci zrobili ze mną to samo. Ale już nikt we mnie nie trafił. Kiedy samoloty znów podchodziły do ponownego ataku, z zachodu, zza złotonoskiego lesistego brzegu wyskoczył myśliwiec Ławoczkin. To był mój imiennik — Jurko. Nie było komu innemu. Jestem pewien. On jednak dostał paliwa. Walka była krótka. Jurko szedł na taran. Najwyraźniej nie miał naboi. Jurko załatwił dwóch. Pierwszego prosto w czoło, a drugiego, który leciał nieco w lewo i z tyłu, zahaczyły Jurkowe odłamki: oderwany ogon, złamane skrzydła, rozkręcony śmigłem silnik. Odłamki trafiły Niemcowi pod śmigło. Niemcowi urwało śmigło, temu drugiemu Niemcowi. I zmiażdżyło, rozpruło kadłub aż do steru wysokości. Trzeci Niemiec uciekł. Na pokładzie wyciągano, wyrywano z tłumu zabitych i przekazywano nad głowami do ratunkowych szalup. Położono w jednej szalupie wszystkich siedmiu i przykryto brezentem. Szalupa była ode mnie w odległości wyciągniętej ręki. Wtedy wszyscy zobaczyli w absolutnie pustym od chmur, samolotów, gwiazd, Boga, koloru i ptasich krzyków bezludnym niebie — zabawkowy spadochronik, pod którym kołysał się wahadło-kropka żywego ciała. Jak zabawka na noworocznej choince. Mieliśmy przed wojną taki spadochronik ze srebrnego papieru z oznaczeniem „OSOWIACHIM” — „towarzystwo wspierania armii, lotnictwa i marynarki wojennej”. Zawsze wieszałem go na samym czubku na długiej srebrnej nitce. Wieszanie spadochronika było moim, Jurkowym, przywilejem. Gorącym nizinny wiatrem od płonącego mostu spadochron wyrwało z mojego pastoralnego gatunku, podchwyciło śmierdzącym wirującym dymem i potargało igraszko po przekątnej pustego nieba, na ukos, prędkim ruchem w dół ponad wodą, do przystani pod cukrownią. Spadochroniarza już pchało piekielnym przeciągiem nisko nad wodą i szybko doganiał nasz parowiec. Lotnika przeciągnęło rozpalonym wiatrem wzdłuż burty „Nadieżdy Krupskiej”, metr nad szalupą ze świeżymi trupami, wtedy mi się zdawało — w odległości ich wyciągniętych rąk, które wystawały spod brezentu. Na linkach spadochronu kołysał się mój znajomy. Jurko. Martwy, martwiuteńki. Bez czapki. Głowa jego była przewiązana oślepiająco czystymi bandażami. Uśmiechnął się do mnie, kiedy w absolutnej ciszy prześlizgnął się obok relingu, obok szalupy, obok pustego kapitańskiego mostka, obok mojej starości. A jeszcze powiedział mi martwymi wargami, kiedy przelatywał obok mnie: — Nie odwracaj się… Za rufą biało-białej, spłowiałej, zbladłej ze strachu „Nadieżdy Krupskiej” płonęło żywcem dwieście tysięcy ludzi. Czy blisko tego. Ćwierć miliona. — Oddać cumy!.. Nie odwracaj się!.. Na tym samym parowcu, „Nadieżdzie Krupskiej”, wracałem, wracaliśmy — już bez Misi, z ewakuacji z Syberii do rodzinnych Czerkas. O tym napiszę ci, święty Piotrze, jakoś innym razem. Teraz pisać nie mogę, z jakiegoś powodu zatrzymuje się serce. Co za brak smaku, serce, zatrzymywać się w pół słowa… Jak żyć — to stukało sprawnie, a jak wspomnieć to życie, to ty od razu w krzaki, od razu zatrzymywać się… Ja ci pokażę, jak zatrzymywać się… Ty byś lepiej zatrzymało się, kiedy pisałem podanie do partii. Wszystko jedno… za… trzy… my… wa…ć… Ciąg dalszy nastąpi.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn