Strona · s. 2strona oryginału ↗
«KOCHAM, JAK SŁOŃCE, JĘZYK MATCZYNY»
Слово Просвіти, №13 за 2007 рік
Najstraszniejsze to pozbawić społeczeństwo ducha: zdewaluować moralność ludową, tradycyjną obyczajowość, narzucić wątpliwe zasady przyzwolenia na wszystko, niemoralności, zaszczepić kult brutalnej siły, okrucieństwa, braku szacunku do człowieka. Nie może być większego upadku moralnego niż pogarda dla własnego języka i kultury, wszak język to historyczny kod narodu, w nim skondensowane jest doświadczenie pokoleń — ta myśl była bliska i zrozumiała dzieciom i dorosłym. „Dopóki żyje język — żyć będzie i naród jako narodowość. Nie stanie języka — nie stanie i narodowości: rozproszy się ona wśród silniejszego narodu” — podkreślał w swoim czasie Iwan Ohijenko. Właśnie tym kierowali się nauczyciele języka ukraińskiego i literatury szkoły nr 303 H. S. Peńska i W. W. Kalysz, którzy ułożyli wspaniały scenariusz. Doskonałym uzupełnieniem wydarzenia literacko-artystycznego były utwory muzyczne Mykoły Łysenki, Lewka Rewuckiego, Julija Mejtusa, które po mistrzowsku wykonali wychowankowie Szkoły Muzycznej nr 2 im. M. I. Werykiwskiego. W muzeum eksponowana była wielka wspólna wystawa „Żyj, wolne słowo narodu” ze zbiorów Narodowego Muzeum Literatury Ukrainy oraz Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”. Zaprezentowano 154 eksponaty, wśród których propozycją XXII zjazd KPZR postanowił wynieść Stalina z Mauzoleum. Tyrana pochowano przy murze kremlowskim. Również, nawiasem mówiąc, w jedną noc. I napis „Stalin” zniknął w jedną noc, a po Moskwie rozprzestrzenił się żart „Nie w swój Mauzoleum nie kładź się”. Leonid Breżniew, który darzył Stalina pietyzmem, w czerwcu 1970 roku dopiął swego, że na jego grobie rzeźbiarz Mykoła Tomski wzniósł postument. Zrozumiałe, jak napisał Igor Guberman: „Wodzowie przyjemniejsi nam podwójnie, zwłaszcza gdy w ścianie”. Stalin nie jest w ścianie, on patrzy na unikatowe pierwodruki „Rusałka Dnistrowa” i „Kobziarz” T. H. Szewczenki (1830 r.). Najnowsze wydania „Proświty” — „Kobziarz” T. H. Szewczenki od prezentowych z unikatowymi ilustracjami po multimedialne płyty kompaktowe z utworami T. Szewczenki. Lejtmotyw święta — szczere słowa o ideach światopoglądowych narodu ukraińskiego, wyrażone w utworach Tarasa Szewczenki, Iwana Franki, Łesi Ukrainki, które mogą i powinny być położone u podstaw ideologii narodowej państwa ukraińskiego. Ty, Ukraino, nie jesteś pohańbiona. Ty nie jesteś wdową, Ukraino, Czystej krwi ziemia twoja, niebo, synowie twoi, córki, Czystej krwi kultura twoja i twoja nieskazitelność, Czystym językiem ty kołysankę śpiewać będziesz dzieciom. Mykoła Winhranowski wiedział: apokalipsa nie powinna się zdarzyć! Stańmy się prawdziwymi gospodarzami na swojej ziemi, bo to nam w mocy. Wszak świat zachwyca się naszą pracowitością, szczerością, intelektualnością, pomysłowością… Zdziwmy go jeszcze wysokim poziomem patriotyzmu i zjednoczeniem wokół Ukraińskiego Słowa. tych osób, które mieszkając na Ukrainie, nie są w stanie nauczyć się nawet „pierwszego państwowego”. Członkowie WS „Swoboda” rozwinęli plakat z napisem „Precz z kremlowskimi prowokatorami!” i skandowali hasło: „Kaurow, nie zapomnij wstąpić do rosyjskiego konsulatu po wypłatę!”. Uczestnicy pikiety chętnie odbierali gazety od WS „Swoboda”. Ze strony oponentów najliczniejszą grupą były 14-15-letnie dzieci z symboliką i flagami Partii Regionów. Ich, najwyraźniej, zmobilizowano siłą z jakiejś placówki oświatowej dla stworzenia wrażenia ogólnonarodowego poparcia dla „dwujęzyczności”. Wł. inf. zza leninowskiego Mauzoleum na Rosję, która żyje pod dźwięki jego, stalinowskiego hymnu. Lecz powróćmy do 5 marca 1953 roku. Wtedy z życia odszedł wielki kompozytor XX wieku Serhij Prokofjew. Dzień w dzień z wodzem. Mstisław Rostropowicz opowiadał, że w żadnym moskiewskim sklepie kwiatowym muzycy-przyjaciele kompozytora nie zdołali kupić kwiatów na jego pogrzeb. Tak więc trzeba było skorzystać z doniczek z „domową roślinnością”. Serhij Prokofjew — dziwna osoba. Wyjechawszy na Zachód w 1918 roku, stał się odnoszącym sukcesy kompozytorem i pianistą. Zaproponowano mu współpracę w Hollywood. Jednak on w 1933 roku powraca do ZSRR. Idea powrotu dojrzała nie od razu. Przedtem było kilka wyjazdów do ZSRR. I 5 marca (czyż nie dziwny zbieg dat?!) 1929 roku Prokofjew pisze w dzienniku: „Stalin był na moim koncercie, kiedy grałem w Moskwie, i potem, nie bez dumy,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
