Strona · s. 10strona oryginału ↗
GEOPOLITYKA
Слово Просвіти, №13 за 2008 рік
Wołodymyr JAWORIWSKIJ. Ciąg dalszy. Początek w nr 50, 51 z 2007 r., nr 6, 8, 10 z 2008 r. KIEDY PANOWAŁ STRACH. Kontynuujemy zgłębianie historycznego obrazu ukraińskiej Doniecczyzny, który nakreślił (język nie chce przejść przez gardło, by powiedzieć „cudzoziemiec”!) Japończyk Hiroaki Kuromiya. Państwa liczne telefony do mnie, listy, opinie potwierdzają, że Hiroaki staje się nam, Ukraińcom, coraz bliższy i droższy. Oto jego wizja strasznego Hołodomoru 1932—1933 lat w Donbasie. „Wszędzie szerzył się strach. W dotkniętych głodem rejonach rodzice bali się wypuszczać dzieci na ulicę w nocy, żeby ich nie porwano i nie przerobiono na mięso. W ogóle wydaje się, że podstawy do tego strachu były, a sam strach jeszcze bardziej wzmacniały plotki. Mówiono, że „wielu grubych, zwłaszcza żony członków partii, bało się chodzić nocami, bo byli bardziej atrakcyjni dla masarzy niż chudzi ludzie, w których była tylko skóra i kości”. A oto inne świadectwo: „Pewnego dnia ja (osiemnastoletnia dziewczyna) poszłam do centrum górniczego miasta i zobaczyłam, że jedni ludzie gonią za innymi, opuchniętymi i tępymi. Ja wtedy jeszcze nie wiedziałam, co oni robią. Później mi wyjaśniono, że gdyby mnie złapali, to by zabili i zjedli”. Głodni rodzice, nie mając możliwości wykarmić dzieci, z rozpaczy przynosili je na stacje i rynki, gdzie je zostawiali. Podczas głodu, jak zawsze w sytuacjach kryzysowych, kobiety eksploatowano przede wszystkim. Na przykład robotnik MTS z żoną przeżyli głód tylko dlatego, że żona zgodziła się spać z naczelnikiem stacji, za co każdego ranka otrzymywała trochę mąki. Po śmierci Stalina robotnik wspominał tę historię i płakał w obecności żony i gościa, który to zapisywał. Takie przypadki były dość rozpowszechnione. Możliwe, że w rezultacie tego pojawiła się taka czastuszka: Całą pszenicę — za granicę, Owies — do kooperacji, Baby — na przetwórstwo mięsne, Dziewczyny — w obligacje. Głód często niszczył rodziny. Kobiety, tradycyjna podpora życia rodzinnego, nie mogły wytrzymać okrucieństw dokonywanych przeciwko rodzinie. Całe życie stało się szalone, a okoliczności zmuszały kobiety do niszczenia rodzin z rozpaczy czy obłędu. Na przykład z powodu masowej śmierci dzieci w 1932—1933 latach i dużego zmniejszenia dzietności pod koniec lat 1930., kiedy te dzieci miałyby iść do szkoły, donbaskie szkoły nie miały pierwszych klas”. Chcę przypomnieć Ukraińcom, zwłaszcza z południowych i wschodnich obwodów, którzy w większości swojej do dziś nie zrzucili klapek komunistycznych stereotypów, że i Amerykanie Conquest oraz Mace, i Japończyk Kuromiya — najwybitniejsi zagraniczni badacze głodowego ludobójstwa na Ukrainie, zorganizowanego przez stalinowsko-bolszewicki reżim, podkreślają właśnie antyukraińskie ukierunkowanie tej strasznej zbrodni. Podkreślam, że oni wszyscy pojęcie „nacjonalizm” używają w ogólnoeuropejskim, depolityzowanym, można by rzec „zwyczajnie ludzkim” sensie — jasny, zadeklarowany, a nie ukrywany patriotyzm jako wyraz wielkiej miłości do ojczystej ziemi, do duchowych i materialnych wartości swojego narodu. I to wcale nie poniża innych narodów. Właśnie taki naturalny nacjonalizm zachował Polaków jako naród od zniemczenia i zruszczenia. Tak faktycznie wszystkie narody, które mają swoje państwa, przeżyły, wytrwały przed zagrożeniem bycia podbitymi lub zdenacjonalizowanymi tylko dzięki swojemu naturalnie silnemu, wytrwałemu, rozumnemu nacjonalizmowi. Więc, Ukraińcy moi drodzy, nie bójmy się tego słowa, śmielej używajmy go i rozumnie wyznawajmy jego znaczenie. Zacytuję wam Amerykanina, pierwszego śmiałka, który powiedział światu prawdę o holokauście Ukraińców — Roberta Conquesta z jego książki „Żniwa boleści…”: „…W 1932—1933 latach stało się to, co można scharakteryzować jako terror głodem, albo głód, sztucznie stworzony przez władzę przeciwko skolektywizowanym chłopom Ukrainy oraz znacznej części zamieszkanej przez Ukraińców Kubania (wraz z niektórymi regionami nad Donem i Powołżem), realizowany drogą ustanowienia dla nich aż nadto wielkich, nie do zniesienia norm oddawania zboża, konfiskaty żywności, a także podjęcia środków, aby ofiary głodu nie otrzymały pomocy z zewnątrz, — nawet z innych regionów ZSRR. Ta akcja znacznie zgubniejsza dla życia, niż poprzednia
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
