Strona · s. 12strona oryginału ↗
POETYCKI AUTOGRAF
Слово Просвіти, №13 за 2008 рік
Oles ŁUPIJ Z nowego zbioru poezji „Hosanna” WOŁYŃSKIE CHUTORY Mikołajowi Żułynskiemu Stare wołyńskie chutory Z jabłoniowymi sadami, Po kilka chat między lasami, Gdzie nie rozhulują się wichry. Obfity pod oknami kwietnik, Dookoła szczelne ogrodzenie I żuraw, jak wartownik, I rząd dębów, niby straż. Wszystko dla ochrony, bo czas Nauczył, jak trzeba się bronić, I póki w sercu duch nie zgasł, Napastnikowi nie poddawać się. Nieszczęścia wszystkie przeżyły, Zlane krwią dni i noce, Lecz najdroższe zachowały — Swoje tradycje praojców. …Jak po czarnej wojnie Je z korzeniami wyrywano, Żeby na odludziu umierały, Lecz nie skapitulowały one. I dzisiaj, gdzie tylko nie pójdę Nad Bugiem, Styrem czy Horyniem, Tam chutory stare znajdę Błogosławionego Wołynia. Stoją, niby starzy dziadowie, Chaty popychują dymami I pachną nawet w chłody Grzybami, ziołami, miodami. Czy po żniwach, czy po siewie, Rozłożywszy rozłożyste gałęzie, Stoją i myślą sobie, Jakby przeżyć jeszcze stulecie… DOM ŁESI Chyba dawno zapomniał swój wiek W Kołodnie dom Łesi, W sadzie kwitnącym, jak na tafli, Zawsze białobłękitny on. Chociaż nie ma w nim gospodyni, Ale żywa dusza jej, Ona — w trelach słowiczych, Ona — w pieśni żurawiej. Tutaj, w sadzie, wśród drzew, Po brzegi wypełniona miłością, Ona poznała siłę słowa, Które nigdy już nie umrze. I tutaj dla niej, młodej, Szumiały coś pola obfite. Tutaj pojawiły się, jak we śnie, Jej wymarzeni bohaterowie, Bohaterowie tych poematów i dramatów, Które staną się znane na świecie. Niech wiecznie stoi w kwiecie Jej białobłękitna świątynia. NOCNA ROZMOWA I zapytała matka syna: Dokąd idziesz ty, noc ślepa?.. — Idę ja, mamo, w wierzchowinę, Idę z chłopcami do UPA. — Ależ tam strasznie, mogą zabić, Pójmij się, synu drogi. — Ja wszystko jedno nie będę mógł żyć, Jeśli tutaj będą wrogowie. Nie trzeba, mamo, odmawiać, Żegnajcie, bo mi pora. — Czekaj, przed tobą matka I Boży obraz, i siostra. Przysięgnij, synu, wiernym być, Jak przed obrazem świętym, Przysięgnij wolność nam zdobyć I powrócić żywym. — Przysięgam, mamo, przed wami I przed obrazem świętym Walczyć z wrogami I powrócić żywym… I syn poszedł w wierzchowinę, Ślady za nim zasypał śnieg. Oddał życie za Ojczyznę I powrócić nie zdołał. * * * Wszelcy przybysze, podli nieudacznicy W mrozy, w śnieżycę lodowatą Nas wyganiali z rodzinnego domu Za horyzonty, w syberyjską głusz,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
