Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Płomień pracowitej duszy

Слово Просвіти, №13 за 2008 рік

W przeddzień siedemdziesiątych urodzin znany ukraiński pisarz, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki Ołesj Łupij przychodzi z poważnym dorobkiem twórczym. To pół setki książek wierszy, poematów, tłumaczeń, opowiadań i powieści, scenariusze filmowe, utwory dla dzieci. Już w 1969 roku Andrij Malyszko w artykule „Młode żniwo” pisał o wierszach tego poety: „Cały jest przepełniony taką akwarelową przejrzystością i tym dobrym optymizmem, który nie stroni od ostrych krawędzi ani bolesnych impulsów ludzkiej duszy”. A Pawło Mowczan w 1970 roku tak odniósł się do twórczości swojego pobratymca: „Głos swobodny, w dźwięcznych, wesołych rytmach powściągnięta radość, porywisty ruch, szczere wzruszenie, za którym widać dobre serce poety…” Oto z kolei opinia krytyka Oleksy Myszanycza o prozie historycznej jubilata: „Utwory historyczne Ołesja Łupija są zdobyczą literatury ukraińskiej ostatnich lat, nowym słowem i przełomem w naszej beletrystyce. Pisarz dał czytelnikowi potrzebne, aktualne, wysokoartystyczne dzieła, które na nowo naświetlają odległe karty historii, odradzają naszą wysoką duchowość, utwierdzają państwowość, mającą tysiącletnią tradycję”. Ołesj Łupij to człowiek serdeczny, dobry, otwarty na rozmowę, jak wiosenny horyzont na czystym polu. Przypadło mi w udziale pracować razem z nim w aparacie związku pisarzy, gdy był pierwszym zastępcą przewodniczącego NSPU. Trudno znaleźć drugiego człowieka, który tak przejmowałby się cudzymi kłopotami i bolączkami, czytał tyle nadesłanych książek, wnikliwie zgłębiając wszystkie szczegóły życia i twórczości starszych i młodszych kolegów. Pod tym względem Ołesj Wasylowycz jest niepowtarzalny. I jestem przekonana, że właśnie takich troskliwych i uważnych osobowości tak bardzo brakuje dziś na Bankowej 2. Witając Ołesja Łupija z poważnym jubileuszem, szczerze życzymy mu jasnego i natchnionego wysokiego wieku, nowych utalentowanych książek i wdzięcznych czytelników. Nina HNATIUK Daleko, za niechrzczone góry Uralu, Daleko, w świat zapomniany przez Boga, Byśmy tam marzli, wymierali, Byśmy tam i ślad po nas zaginął. Nawet na chwilę nikomu nie udało się oderwać nas od Ukrainy. Myśleliśmy o jedynej matce, Modliliśmy się i chciało nam się żyć. Modliliśmy się i prosiliśmy Pana, Aby zachował nam naszą drogą Ukrainę I obronił, i każdemu dał siły Powrócić na ojcowski próg. I my, pokonując szaleńcze zmęczenie, Pokonując zwątpienie, strach i czas, Choć nie wszyscy, wróciliśmy do domu, I Ukraina nas przywitała. * * * Na tych zielonych brzegach, W leśniczówkach, dzikich puszczach, Gdzie panował wszechmocny strach I siła okupantów zjadliwa, Tworzyła się armia UPA Każdego dnia w śmiertelnej walce. Tam niejeden bohater padł, Oddawszy życie Ukrainie. Tam pod trawą-murawą Pośród drzew leżą I słuchają, jak rodzime puszcze O ich czynach szumią. TERAŹNIEJSZOŚĆ Teraźniejszość wieczna, bo nie ma Ani początku, ani końca. Ona nieustannie obraca Planety, gwiazdy i słońca. Co minęło – też teraźniejszość, Przeszłość żyje w każdym, Ona jest sprasowana w czasie, A wszystko, co w czasie – wiekowe. Ale przecież przyszłość musi być? Ona, jak wszechświaty, bez granic: To, co nazywamy przyszłością, Chyba też jest teraźniejszością. * * * Strzeż swojej duchowości, Jak świecy w Czysty Czwartek, Czystej, strzeż jak sumienia, Dopóki jeszcze nie umarłeś. Dopóki słońce w zenicie, Twój dzień nie ma końca, Dopóki na tym świecie jesteś I gospodarzem, i twórcą. Wszystko czyń według testamentu Dawnych praojców swoich, A sięgniesz szczytu świata, Ominiesz śmiertelny grzech. Wszystko czyń, co powinieneś, Jak potomek kozaków, A legendą popłynie Dobra sława w głąb wieków. Pamiętaj o najcenniejszym, O duchowości pamiętaj, Słowo Boże, słowo wieszcze, Jak świecę strzeż! NOWA WIOSNA Zima nie chce ustępować, Bo tak jej się spodobało Swobodnie gospodarować W mojej rodzinnej stronie. Dość już, surowa zimo, Rozkoszować się, idź sobie. Nowa wiosna nadejdzie wkrótce I jeszcze dosięgnie ciebie. Wesołe słońce marcowe Zagląda w czyste okna, I już buntują się drzewa, Woda bulgocze spod śniegów. Stopnieją śniegi, opadnie lodowa skorupa, Ciepło nadpłynie z oddali, Odetchną ptaki, odetchną i ludzie, Odetchnie z ulgą ziemia. * * * Było kiedyś, dawno temu, Słowa, jak strumyk, płynęły, Słowa wesołe, młode — Słońce śmiało się w wodzie. W niepohamowanym strumyku, Który doganiał rwącą rzekę, A wiatr po dolinie biegł, I pod górą przycichał. Odpocząwszy w jarze, Znów zaczynał wesołą grę. I my w tej grze, jakby nie my, A ptaki z mocnymi skrzydłami, Gdzieś lecieli na oślep, I tak cały czas, aż do dnia: Wszystko się radowało, wszystko kwitło, I nasze szczęście było w tym.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn