Strona · s. 14strona oryginału ↗
ALFABET ZNANYCH NAZWISK
Слово Просвіти, №13 за 2008 рік
Dramatyczny los życiowy stał się gwarancją tego, że śpiew Borka nabrał głębokiej czystości i szczerości. Człowiek, który nie posiada własnego bogatego wewnętrznego doświadczenia przeżyć, rozczarowań i olśnień, tak nie zaśpiewa. Ten śpiew płynie przez serce, od serca. Jest on w stanie zainteresować nawet tych, którzy opery nie słuchają i nie lubią, bo prawdziwa sztuka wykracza poza konwencje gatunkowe i osobiste upodobania. Przed wstąpieniem do Konserwatorium Kijowskiego Ihor Borko śpiewał w Narodowej Kapeli Bandurzystów, w męskim kwartecie „Jawir”, w zespołach wojskowych, ukończył wydział muzyczny instytutu pedagogicznego imienia M. Drahomanowa. W konserwatorium Ihor stał się ostatnim — ulubionym i błyskotliwym — uczniem niezapomnianego Kostiantyna Ohniewego. Kariera operowa Borka jest „podścielona” zdumiewająco stabilnymi zwycięstwami w prestiżowych konkursach wokalistów (od 1996 do 2003 roku), w szczególności w II Międzynarodowym Konkursie imienia M. Destinovej (śpiewała ona razem z Caruso) w Czechach, Międzynarodowym Konkursie Śpiewaków Operowych imienia Francisco Viñasa w hiszpańskiej Barcelonie (słynny włoski tenor Luigi Alva ze zdziwieniem stwierdził: „Nie wiedziałem, że na Ukrainie mogą być śpiewacy tak wysokiej klasy”), w VIII Międzynarodowym Konkursie Śpiewaków Operowych imienia Vincenzo Belliniego we Włoszech (prezydent konkursu Marcello Abbado porównał głos Ihora Borka do głosu wybitnego włoskiego śpiewaka Beniamino Gigliego). We Francji na IX Międzynarodowym Konkursie Śpiewaków w Akwitanii jego akompaniatorem w drugim i trzecim etapie była żona słynnego Nicolaia Geddy, Nadia, którą zachwycił głos ukraińskiego śpiewaka. Solista Narodowej Opery Ukrainy imienia T. Szewczenki Ihor Borko wygrał 5. Wielki Turniej Tenorów w polskim mieście Szczecin. W Zamku Książąt Pomorskich śpiewacy z różnych krajów wykonują popularne arie operowe, w szczególności Verdiego, Pucciniego, Donizettiego. Ulubieńca wybiera publiczność (głosuje ona kwiatami) oraz orkiestra. Ukraiński śpiewak stał się bezsprzecznym bohaterem konkursu, faworytem zarówno melomanów, jak i orkiestrantów. „Gazeta Wyborcza” napisała: „Ihor Borko olśnił blaskiem swojego aksamitnego głosu i wzruszył widzów”. Trzytysięczna publiczność wręczyła Ukraińcowi 894 róże i wybrała go Pierwszym tenorem, a muzycy orkiestry podarowali Ihorowi Borkowi żółtą koszulkę lidera z napisem „Ulubieniec orkiestry”. Lecz w dziwnym kraju, jakim jest Ukraina, droga twórczego człowieka usłana jest nie kwiatami, a cierniami. W ostatnim czasie utalentowanemu Ukraińcowi otwierała ramiona Ameryka, Rosja, Czechy, a oto Ojczyzna w osobie funkcjonariuszy od sztuki wykazuje niezrozumiałą obojętność. Ihor Borko błyskotliwie wykonuje partie tenorowe w „Poławiaczach pereł” Bizeta, w „Fauście” Gounoda, w „Łucji z Lammermoor” Donizettiego, w „Cyganerii” Pucciniego, „Traviacie” i „Rigoletcie” Verdiego. W jego repertuarze znajduje się niemało utworów, których prawie nie wykonują jego koledzy. Wśród nich, na przykład, aria Włoskiego śpiewaka z opery „Kawaler srebrnej róży” Richarda Straussa, aria Fernanda z opery Donizettiego „Faworyta”, aria Artura z opery Belliniego „Purytanie”, które są nie do zdobycia dla wielu tenorów. Z jego udziałem nakręcono dwa filmy muzyczne. W zbiorach Narodowego Radia znajduje się niemało utworów, które nagrał śpiewak. Ale na scenę Narodowej Opery „narodowe dobro” dopuszczają zbyt rzadko. — Panie Ihorze, co ciekawego wydarzyło się w Pana życiu artystycznym w ostatnim czasie?
Przyznam, że niejedna noc była bezsenna w poszukiwaniu odpowiedzi. Potem w jednej z audycji radiowych nawet powiedziałem: „Drodzy moi słuchacze, proszę was, nie zadawajcie mi pytania, dlaczego nie śpiewałem Fausta w Narodowej Operze”. — Można się tylko dziwić: „wydał Pan na górę” wszystkie możliwe argumenty, Pana śpiewem zachwyca się Europa, Ameryka, Azja, ale na Ukrainie są na to obojętni. Niepokoi też to, że nasi wspaniali śpiewacy operowi mają znikomą dyskografię. Choć zdaniem licznych wielbicieli, takie głosy jak Pana, należy uwieczniać. Gdzie patrzą firmy nagraniowe, radio, telewizja? — Oni patrzą na rozreklamowanych, a ja nie umiem się reklamować. Choć mam naprawdę wielu wielbicieli-przyjaciół, to zapewne jeszcze więcej wielbicieli jest za granicą, gdzie do sztuki jest zupełnie inny stosunek. Dlatego właśnie wyjeżdżają tam nasi śpiewacy światowej klasy. Na zawsze. Mnie również wielokrotnie zapraszano. Ale jestem Ukraińcem, więc powinienem żyć na Ukrainie i pracować dla Ukrainy. Śpiewam, żeby ludzie nie zapominali swoich rodzinnych korzeni — ukraińskiej pieśni, ukraińskiej kultury.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
