Strona · s. 14strona oryginału ↗
«OPERA ODZWIERCIEDLA NASZE WSPÓŁCZESNE»
Слово Просвіти, №13 за 2008 рік
Twórczość śpiewaka Ihora Borka to dar Boży i pracowitość, to antyteza słodkiej powierzchowności, to kwiat i owoc zarazem. Do Borka dokładnie pasują określenia „wyjątkowy tenor belcanto” i „złoty głos”. Jest prawdziwy. Zasłużony artysta Ukrainy, laureat międzynarodowych konkursów, ozdoba Opery Narodowej, zachwyca wszystkich arcydziełami światowej klasyki i muzyki ukraińskiej z mistrzostwem właściwym tylko wielkim śpiewakom operowym.
— Spektakle w Operze Narodowej, gościnne występy, festiwale, nagrania nowych utworów. Ta praca przynosi satysfakcję i natchnienie: jestem potrzebny, zapraszają mnie. Podczas wielkiego tournée po Ameryce wykonywałem partie Alfreda w „Traviacie” Verdiego oraz Rudolfa w „Cyganerii” Pucciniego. Moimi partnerkami na scenie były solistki teatrów operowych w Petersburgu Maryjskim i w Sofii. Śpiewałem na scenach Florydy i Kalifornii, w miastach Savannah, Jacksonville, Tampa, Panama City, Miami, Portland i Naples. Usłyszałem wiele pochlebnych recenzji, ale najbardziej poruszył mnie zapał dyrektora Opery w Bostonie. Podbiegł do mnie i powiedział: „Mój Boże, pracuję tu tyle lat, ale tenora na tym poziomie nie słyszałem od dawna”. Oczywiście takie słowa są bardzo miłe, bo kryje się za nimi uznanie tego, że godnie reprezentujesz ukraińską szkołę wokalną i Ukrainę.
— Jak trafił Pan do Opery Praskiej?
— W Berlinie, w „Komische Oper”, dyrektorzy europejskich teatrów zebrali się na przesłuchania wokalistów. Zaproszono mnie, ponieważ słyszeli mój śpiew w Ameryce. Wtedy zainteresowała się mną Opera Praska, a ja zaśpiewałem tam partię Edgara w „Łucji z Lammermooru”. Następnie otrzymałem zaproszenie do śpiewania w kilku kolejnych spektaklach. Mam więc nadzieję, że rozpoczyna się współpraca z tym teatrem. Nieco wcześniej odbyły się gościnne występy w Rosji, w mieście Kazań, gdzie urodził się wielki Szaliapin. Z kazańskim zespołem operowym współpracuję już prawie siedem lat — od czasu tamtejszego Międzynarodowego Festiwalu Operowego im. Szaliapina, gdzie po raz pierwszy zaśpiewałem partię Rudolfa (\"Cyganeria\" Pucciniego).
— A jak wygląda Pana sytuacja na Ukrainie?
— Na ojczystej ziemi śpiewam nie tak często, jak bym chciał, ale dotyczy to wielu naszych solistów operowych. Zależy to nie tylko od czynników ekonomicznych, lecz także od upodobań kierownictwa Narodowego Teatru Opery i Baletu im. Szewczenki. Polityka repertuarowa jest taka, że prawie nie ma inscenizacji lirycznych i się ich nie planuje. Publiczności zazwyczaj proponuje się skomplikowaną i trudną w odbiorze muzykę. Są na przykład niezłe inscenizacje „Turandot” i „Manon Lescaut” Pucciniego, „Giocondy” Ponchiellego, ale to surowy pokład operowy. W repertuarze nie ma świątecznych, iskrzących, jasnych oper Mozarta, Rossiniego, Donizettiego, Belliniego, Bizeta. To bardzo poważna kwestia — jak układać repertuar. Od tego zależy twórcza realizacja i los śpiewaków. Zszokowało mnie, że zostałem odsunięty od inscenizacji opery „Faust” Gounoda, w której partia tenorowa jest napisana jakby dla mojego głosu.
Swoje pierwsze nagrania zrobiłem 11–12 lat temu dzięki dyrygentowi orkiestry instrumentów ludowych Narodowej Kompanii Radiowej Ukrainy Swiatosławowi Łytwynence. Uwierzył we mnie i w miarę mojego rozwoju prowadził mnie jako śpiewaka. Wpływało to na dobór repertuaru, na jego bogactwo i złożoność. Zasłużony artysta Ukrainy Swiatosław Łytwynenko to bardzo subtelny muzyk; mogliśmy jedynie omówić „schemat” jakiegoś utworu, a on już to słyszał i czuł w melodyce, w palecie orkiestrowej, zdumiewająco znajdował barwy tembrowe, tworzył niezwykłe aranżacje. Dzięki temu utalentowanemu człowiekowi zrobiłem wiele nagrań arii i romansów w Narodowym Radiu. Według opinii słuchaczy nawet znane piosenki zabrzmiały na nowo; starałem się włożyć w nie własne spojrzenie, stawiałem sobie za cel, aby każdy utwór nie był podobny do nagrań innych wykonawców. Dodać i przekazać coś od siebie – to moje credo. Wydałem na świat tylko dwie płyty – „Z głosu ziemi mojej” i „Arie i piosenki neapolitańskie”. Wydawanie płyt kompaktowych na Ukrainie jest trudne, zazwyczaj odbywa się za własne pieniądze. Mimo wszystkich trudności uważam, że znajduję się we właściwym odcinku czasu i robię potrzebne rzeczy. Moje operowe postacie odzwierciedlają czas, jak,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
