Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Jurij SZCZERBAK „CZAS ŚMIERCIOCHRYSTÓW” (MIRAŻE 2077 ROKU) Fragment powieści

Слово Просвіти, №13 за 2011 рік

CZĘŚĆ PIERWSZA POWRÓT 1. 20 kwietnia 2077 r. Szyfrogram 63-80/CNAS Ambasada Ukrainy w Konfederacji Państw Ameryki Północnej, Waszyngton. Ściśle tajne Zniszczyć po przeczytaniu. Do naczelnika Naukowo-Technologicznego Zarządu Wywiadu Wojskowego Ukrainy (WIRU) Hajduka I. P. Szanowny Igorze Pietrowiczu, gratuluję Panu nadania kolejnego stopnia wojskowego generała-chorążego SZU. W związku z nagłymi okolicznościami rozkazuję pilnie (termin wykonania 1—3 dni) przybyć do Kijowa w celu otrzymania nowego przydziału. Podpisał — Jego Jasność Hetman Ukrainy, Generał armii Kuźma-Danilo Machun 2. Hajduk obudził się o świcie, kiedy waszyngtońskie wiosenne niebo właśnie zaczęło wypełniać się cichą i początkowo ledwo wyczuwalną łuną. Na ekranie elektronicznego budzika pojawiła się neonowa cyfra: 4:00AM. Z niepokojem zerwał się, nie rozumiejąc — gdzie się znalazł, kim jest i co dzieje się wokół. Takie upadki w czarną dziurę niepamięci zdarzały mu się bardzo rzadko — jako skutek ciężkiego przemęczenia mózgu czy katastroficznych przemieszczeń w czasie i przestrzeni — z Waszyngtonu do Tokio i dalej — do Canberry. Hajdukowi wydało się, że oprócz niego i Lindy w pokoju jest ktoś obcy. Nie przypomniał sobie nawet wczorajszego szyfrogramu i zdziwionego, przestraszonego spojrzenia szyfranta Biełkina — chociaż właśnie ta nieoczekiwana wiadomość spowodowała, być może, tymczasowy kolaps pamięci. Szyfrówka była jak kula dum-dum w mózgu, przekreślając całe dotychczasowe wolne życie Hajduka. Poczuł czyjeś czujne spojrzenie: w mrocznej przestrzeni sypialni Hajduk zobaczył w odległości dwóch stóp od łóżka niewielkiego drona, wielkości piłki tenisowej, tylko nie sprężystej i puszystej, a metalowej, złowrogo błyskającej optyką. Hajduk znieruchomiał, z rezygnacją czekając na strzał: jeszcze w lutym wysłał do Centrum opis nowego drona-killera pod kryptonimem „Wróbelek” (Sparrow), zdolnego niszczyć liderów organizacji terrorystycznych, wyższych oficerów wrogich armii i innych przeciwników Konfederacji. Ciemnoskóra Portorykanka Linda Kenworsy beztrosko spała obok, ledwie przykrywszy brzuch białym prześcieradłem. Leżała wznak, wydając ciche i śmieszne dźwięki głębokiego snu po nocnych pieszczotach — jakby wiatr grał na dziecięcej harmonijce ustnej. Ciało Lindy czerniało w półmroku: ledwie rozstawione ciężkawe nogi, szary pas prześcieradła, obnażony tors, pełne piersi, lewa ręka podłożona pod głowę — wszystko oddychało spokojem i bezbronnością. Dron nadal nieruchomo wisiał przed Hajdukiem, niczym martwy zator ciemnej energii — ale Hajduk wiedział, że wewnątrz kuli kipi elektroniczne życie. Nieznany operator z Centralnej Służby Bezpieczeństwa siedzi gdzieś niedaleko od Annapolis, ziewając przed ekranem monitora i, łykając wystygłą kawę, studiuje nocne życie Hajduka i Lindy we wszystkich jego bezwstydnych szczegółach, decydując — czy spopielić ich promieniem lasera, czy darować jeszcze trochę życia. Osłupienie minęło i Hajduk wykonał ledwo zauważalny ruch lewą ręką (strzelał z lewej) w stronę poduszki, pod którą leżał stary, ale niezawodny pistolet szturmowy piechoty morskiej „Beretta” M9A11, załadowany samonaprowadzającymi kulami. Dron natychmiast zareagował na ruch, wzlatując do sufitu i oślepiając Hajduka błyskiem flesza, od którego pokój wypełniło bolesne rtęciowe światło, które unieruchomiło świeżo upieczonego generała-chorążego Sił Zbrojnych Ukrainy. Kiedy czerń powróciła na miejsce błysku — czerń wszechogarniająca i gęsta, bez żadnych oznak świtu — Hajduk zrozumiał, że drona w pokoju nie ma. Przypomniał sobie, że jest dzisiaj zaproszony do Białego Domu — i pojął, że istnieje bezpośredni związek między tym zaproszeniem, szyfrówką i rajdem drona. Potem pomyślał, że w Kijowie trzeba będzie zamówić generalski mundur w wariantach kamuflażowym, sztabowym i paradnym. Poczuł wstręt, bo zapomniał, kiedy ostatni raz nosił mundur wojskowy — chyba tylko podczas służby w specnazie wywiadu, kiedy kończyła się wojna rumuńsko-ukraińska. Potem był Boston. Poruszyła się Linda, na chwilę otwierając oczy: co? co? Pocałował ją czule w oczy, nosek i usta. „Śpij, wszystko w porządku”. Co będzie z nią, samotną kasjerką z banku „Continental” na M-Street? Przyzwyczaił się do potulnej i milczącej Lindy Kenworsy (a może nawet ją kochał?) — i poczuł wstręt do tego poranka, kiedy zakwitały na brzegu Potomaku sakury, i cicho przeklął: „Fuck it!”. 3. Samochód służbowy Hajduka został na Dupont Circle — skończyły się bony na paliwo — i dlatego wezwał taksówkę na Canal Road, gdzie wynajmował dwupiętrowy niewielki dom, niedaleko od Uniwersytetu Georgetown, w zielonych jarach, które wychodziły na zbiornik wodny. Taksówkarz — Pakistańczyk w turbanie w kolorze sałaty, a z wyglądu — oficer Islamskiej Służby Informacyjnej, którymi był wypełniony Waszyngton — początkowo odmówił jazdy do „Śpiącego Pterodaktyla” przy Pennsylvania Avenue 1600 (tak nazywano szpetną gigantyczną betonową budowlę z dziwacznymi ostrymi kątami, która chowała pod sobą Biały Dom, biuro wykonawcze im. D. Eisenhowera, gdzie kiedyś mieściło się Ministerstwo Wojny, rządową rezydencję „Blair House” i Ministerstwo Finansów: urzędnicy państwowi twierdzili, że „Pterodaktyl” wytrzyma uderzenia rakiet balistycznych z głowicami jądrowymi, chociaż nikt w to nie wierzył). Taksówkarz długo, jak na wschodnim bazarze, targował się, dopóki Hajduk Taras Hołowa. „Dwa kroki”. Międzynarodowy salon fotografii artystycznej „Światło i cień”, 2009 Dzisiaj „Słowo Proświty” rozpoczyna druk fragmentu powieści Jurija Szczerbaka „Czas śmierciochrystów. Miraże 2077 roku”, przygotowanego do druku przez wydawnictwo „Jarosławiw Wał”. Powieść Jurija Szczerbaka „Czas śmierciochrystów. Miraże 2077 roku” — to trzymający w napięciu thriller polityczny, którego akcja rozgrywa się w przededniu Czwartej wojny globalnej. Bohater powieści — generał wywiadu wojskowego Ukrainy Igor Hajduk staje się świadkiem i uczestnikiem dramatycznych wydarzeń, które prowadzą do upadku istniejącego na Ukrainie reżimu dyktatorskiego. „Czas śmierciochrystów” — to utwór wielopłaszczyznowy, współistnieją tu i przeplatają się różne warstwy — od linii przygodowo-wywiadowczej po filozoficzne problemy chrześcijaństwa, któremu zagrażają tak zwani śmierciochryści. Ale najbardziej bolesnym pytaniem, które stoi przed głównym bohaterem — jest los Ukrainy, możliwość zniknięcia narodu ukraińskiego i państwowości w razie zwycięstwa Czarnej Ordy. Powieść J. Szczerbaka — to antyutopia, sygnał alarmowy, w którym za groteskową formą i fantastycznością sytuacji stoi realna skala możliwych wydarzeń geopolitycznych przyszłości. Autor szeroko wykorzystuje zabieg cytowania tajnych dokumentów, które ujawniają cynizm i podwójne standardy aktorów światowej sceny politycznej. Powieść Jurija Szczerbaka „Czas śmierciochrystów” ukazała się dwadzieścia lat po napisaniu przez autora ostatniego utworu prozatorskiego (powieść dokumentalna „Czarnobyl”). Wzbogacony doświadczeniem działalności politycznej, państwowej i dyplomatycznej, autor, były ambasador Ukrainy w USA, Kanadzie, Meksyku i Izraelu, przedstawia swoją paradoksalną i proroczą wizję tego, co może stać się z Ukrainą w przyszłości.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn