Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROZNAWCZY 13 (650), 29 marca — 4 kwietnia 2012 Szkoła nr 111 w Doniecku przetrwa!

Слово Просвіти, №13 за 2012 рік

LIST CZYTELNIKA — DO DRUKU! Maria MELNYK, osiedle typu miejskiego Murowane Kuryłowce, obwód winnicki. Droga Redakcjo, strażniczko niepodległości Ukrainy! Co tydzień czekam na Waszą gazetę, bo „Słowo Proświty” rozgrzewa nadzieją na wzmocnienie samodzielności naszego państwa. Żyjemy niby pod mieczem Damoklesa: w zajadłej nienawiści do ukraińskości siły prorosyjskie i prosowieckie, którym pozwoliliśmy wyprowadzić się w pole, duszą nasze ojczyste słowo, przerabiają historię na swoją korzyść, z korzeniami wyrywają naszą pamięć o sławnych dziadach i pradziadach. Z ekranów telewizorów i w radiu słyszy się tylko dwujęzyczne dialogi, jak u Sztepsela i Tarapunki. To byli ulubieni humoryści, zachwycaliśmy się nimi, a we współczesnych dwujęzycznych audycjach jest tylko podstęp, kamień za pazuchą, faryzeizm i obłuda, pragnienie upokorzenia nas. Dlaczego nie zdejmujemy łusek z oczu i nie przyjrzymy się, że tracimy język ukraiński, a wraz z nim stracimy niepodległość, odrębność, zgubimy samych siebie, znikniemy jak Obrowie, o których wspomina się w „Powieści minionych lat”. Ratujmy więc swój język — nasz ostatni amulet, a wraz z nim swoje państwo! Mamy przecież dar Boży — ukraińskie słowo, które gra wszystkimi barwami tęczy. Przysłuchajmy się, jakie jest łagodne i ostre, trafne i dowcipne, groźne i zbawienne. Rodziło się w ustach naszych przodków, przekazywane było z pokolenia na pokolenie jako sztafeta, jako święty testament, a wraz z nim — marzenia, poszukiwania szczęścia, honor i sumienie narodu. Ten najcenniejszy duchowy spadek dotknie naszego serca tylko poprzez ojczyste i matczyne słowo. Czy jednak strzeżemy tego skarbu? Często z żalem i bólem obserwujemy: młody człowiek nie zdążył wyjść za rogatki, a już „po rusku jakoś wygodniej”, i chwali się okaleczoną, zniekształconą rosyjsko-ukraińską mową. 27 marca 2012 roku Doniecki Apelacyjny Sąd Administracyjny pozostawił bez uwzględnienia skargę apelacyjną Rady Miejskiej Doniecka na postanowienie Woroszyłowskiego Sądu Rejonowego miasta Doniecka z dnia 30 stycznia 2012 roku. Uznano roszczenia rodziców wobec Rady Miejskiej Doniecka o uchylenie jej decyzji likwidacyjnej. Krótko i zrozumiale brzmi to tak: ukraińska szkoła nr 111 przetrwa! Rodzice odbyli 26 posiedzeń sądowych w Woroszyłowskim sądzie rejonowym oraz 2 w apelacyjnym sądzie administracyjnym, aby obronić prawa dzieci do nauki w państwowym języku ukraińskim. 29 marca odbędzie się posiedzenie apelacyjnego sądu administracyjnego w sprawie ukraińskich szkół w Makiejewce. Relację o wszystkich perypetiach sądowej konfrontacji przeczytacie w następnym numerze „Słowa Proświty” w wywiadzie z asystentem-konsultantem deputowanego ludowego Ukrainy P. M. Mowczana, zastępcą przewodniczącego Donieckiego Oddziału Obwodowego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki, Marią Wasyliwną Olijnyk. Pomnik Kobziarza w Konotopie. Zdjęcie Zoi Szałiwskiej. Jej artykuł przeczytacie na str. 3

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn