Strona · s. 4strona oryginału ↗
Wola narodu: wiodąca zasada-prawo!
Слово Просвіти, №13 за 2014 рік
Agresja militarna Rosji zmusza do niezwłocznego napisania i uchwalenia nowej, doskonalszej Konstytucji Ukrainy, radykalnej zmiany obecnego antynarodowego reżimu oraz wprowadzenia systemu zarządzania państwem w oparciu o strategię rozwoju ukraińskiego społeczeństwa. Te i inne przemyślenia w wywiadzie znanego orientalisty (iranisty, turkologa) Ołeksandra SZOKAŁY.
— Ołeksandrze Andrijowyczu, Rada Najwyższa Ukrainy przyjęła niedawno uchwałę dotyczącą gwarancji zachowania i rozwoju etnicznej, kulturowej, językowej i religijnej odrębności narodu krymskotatarskiego, jego ochrony oraz realizacji niezbywalnego prawa do samostanowienia w składzie suwerennego i niepodległego państwa ukraińskiego. W istocie uznano status Tatarów krymskich jako rdzennego narodu Ukrainy w momencie, gdy znaleźli się oni na terytorium okupowanym przez Rosjan. — Tak, dopiero teraz, po aneksji Krymu przez Rosję, Rada Najwyższa Ukrainy przyjęła uchwałę o uznaniu Tatarów krymskich za rdzenny naród Krymu i Ukrainy. Choć projekt odpowiedniej ustawy przygotowano jeszcze w 2003 roku. A ogólnie rzecz biorąc, z definicją rdzennych narodów na Ukrainie — ukraińskiej nacji tytularnej i rdzennego narodu Krymu — spóźniono się o 23 lata. Wtedy, gdy przyjmowano Deklarację o państwowej suwerenności Ukrainy, trzeba było jasno określić, że na Ukrainie rdzennym narodem są Ukraińcy, na Krymie — Tatarzy krymscy, a przedstawiciele innych narodów to mniejszości narodowe. Przede wszystkim nie byłoby żadnych podstaw do spekulacji na temat „polietniczności” Ukrainy i nie pojawiałoby się pytanie o drugi język państwowy — rosyjski itd. W obecnych konfliktach w ukraińskim społeczeństwie znajdujemy pewne uzasadnienie także w obowiązującej Konstytucji, gdzie zapisano, że „naród ukraiński to obywatele Ukrainy wszystkich narodowości”. Ta norma jest przepisana z konstytucji Związku Radzieckiego. Wiadomo, że tam prowadzono proces niwelowania, tak zwanej internacjonalizacji, wszystkich narodów zamieszkujących ZSRR. Sam termin „naród radziecki” dzisiaj budzi zdziwienie, bo tym pseudoetnonimem przykrywano destrukcyjny proces pochłaniania przez bolszewickie imperium całych światów narodowych i przekształcania narodów w biomasę. Właściwie był to eksperyment odnarodowienia, którego skutki zbieramy na Ukrainie do dziś. W głównej tezie obowiązującej Konstytucji Ukrainy ową absurdalną definicją narodu ukraińskiego zaprogramowano bezosobowość nie tylko tytularnej ukraińskiej nacji, ale i przedstawicieli wszystkich innych narodowości. Tak z Ustawy Zasadniczej usunięto naturalną podstawę prawną ukraińskiej tożsamości narodowej i zastąpiono ją zwodniczą tożsamością obywatelską w obcym narodowi pasożytniczym „państwie w państwie”, gdzie ludzie są masą użytkową. A Ukraińcy to dominujący tytularny etnos na Ukrainie, stanowią 78% ukraińskiego społeczeństwa. A zgodnie z międzynarodową normą prawną, gdy rdzenny naród stanowi ponad 60% społeczeństwa, uznaje się go za monoetniczny. Zatem w nowej Konstytucji należy określić status Ukraińców jako rdzennego tytularnego narodu państwa ukraińskiego i na tej podstawie jasno wypisać wszystkie inne normy. Tożsamość narodowa ukraińskiej ludności rdzennej — „zbiorowej osoby narodu” (P. Kulisz), „całościowego organizmu kulturowego nacji” (I. Franko) — musi stać się podstawą tożsamości obywatelskiej ukraińskiego społeczeństwa oraz realnej politycznej samodzielności Ukrainy. — Czasem ludzie z niepewnością pytają: za co deportowano Tatarów krymskich w maju 1944 roku z ich historycznej ojczyzny, z Krymu? — Oficjalnie w uchwale Komitetu Obrony ZSRR z 11 maja 1944 roku Tatarów krymskich oskarżono o „zdradę Ojczyzny”, o współpracę z niemieckim reżimem okupacyjnym. Oczywiście byli wśród Tatarów, jak i wśród innych narodów, poszczególne osoby, które współpracowały z niemieckim reżimem okupacyjnym. Ale cały naród nie może być zdrajcą samego siebie, bo każdy rdzenny naród żyje własną wolą na własnej ojczystej ziemi. Zatem masową deportację Tatarów krymskich trzeba określać jako ludobójstwo — wyniszczenie na tle narodowym. Taką masową ludobójczą deportację bolszewicki reżim zaplanował był uczynić także Ukraińcom. Zgodnie z rozkazem Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych i Ludowego Komisariatu Obrony z 22 czerwca 1944 roku, podpisanym przez Berię i Żukowa, postanowiono „Wysiedlić do odległych krajów ZSRR wszystkich Ukraińców, którzy przebywali pod władzą niemieckich okupantów. ...wysiedlenie rozpocząć po tym, jak zostaną zebrane plony i oddane państwu...”. Dlaczego nie wysiedlili? Rzekomo na wszystkich Ukraińców nie wystarczyło eszelonów. Wystarczyło tylko na część Galicjan, na Tatarów krymskich i nieliczne narody Północnego Kaukazu. Bolszewicy dokonywali deportacji i ludobójstw na narodach, które nie stawały się ich niewolnikami. A poplecznicy różnych reżimów byli, są i będą u wszystkich narodów, w odróżnieniu od wolnych ludzi, którzy starają się zachować samodzielność pod każdą władzą. Oto i teraz można zobaczyć, kto na Krymie wysługuje się rosyjskiemu reżimowi okupacyjnemu... Wiadomo, że wysiedlając z Krymu rdzenny naród, bolszewicki reżim aktywnie zasiedlał go rosyjskimi wojskowymi emerytami, którzy już w ukraińskich realiach odegrali swoją decydującą separatystyczną rolę jako „piąta kolumna”. Zresztą taką „piątą kolumnę” sformowano we wschodnich i południowych obwodach Ukrainy jeszcze po wyniszczeniu tam rdzennej ukraińskiej ludności Hołodomorem lat 1932—33. Powrót Tatarów był formalny, bo faktycznie ludziom nie zwrócono ziemi, w istocie zmuszeni byli stawać się samosiołami. Myślę, że analogicznie działać będzie Rosja i teraz — powstanie kwestia czystki, odbierania ziemi Tatarom krymskim, tak jak już odbierają mieszkania rodzinom ukraińskich wojskowych i działaczy społecznych. Będzie odbywać się czystka tych, którzy nie uznają reżimu obecnej kryminalnej administracji Krymu, a ich miejsce zajmą nowi przesiedleńcy z Rosji. A jeśli chodzi o obecną decyzję Rady Najwyższej Ukrainy, to jest to skok w pogoni. Choć teraz Tatarzy krymscy otrzymali podstawę prawną do odnowienia swojej państwowości. — Zajęcie przez Rosję Krymu — to sprawdzian zarówno samodzielnościowych dążeń Tatarów krymskich, jak i samodzielnej polityki całej Ukrainy... — Na Krymie ujawniła się i agresywna, szowinistyczna istota kolonizatorskiego reżimu Rosji, i niezdolność „nowej” władzy na Ukrainie do ochrony ukraińskiego społeczeństwa przed agresją i zachowania integralności kraju. Tradycyjnie wasalna władza na Ukrainie sprzedawała i sprzedaje jej zasoby naturalne i ludzkie za własne korzyści. Już oczywiste, że obecna władza po prostu oddaje Ukrainę Rosji w częściach. Istotą kleptokratycznej władzy są pieniądze. A gra w politykę — to dla publiki. Ale odurzona politycznymi igrzyskami publika ślepo wierzy swoim kleptokratom. Okazało się również, że i w Rosji, i na Ukrainie u władzy nie ma polityków — sami kleptomani, a zatem nie ma strategii rozwoju obu krajów. Rosja już 360 lat eksploatuje Ukrainę jako swoją kolonię, a ukraińscy wasale do dziś udają niezależnych władców. Choć w rzeczywistości są oni kolonialną administracją. Wspólne dla obu rządzących elit jest to, że myślą tylko o własnym wzbogaceniu. A kremlowscy kolonizatorzy myślą jeszcze operacjami specjalnymi: jak zachować zagrabione, odzyskać utracone i zagrabić nowe ziemie. Rosyjska imperialna świadomość operuje tylko wymiarem przestrzennym, brakuje w niej czynnika kulturowego samorozwoju. Stąd cynizm rosyjskiej imperialnej propagandy, obliczonej na idiotów. I właśnie idiotyzm imperialnej masy napędza populizm swojego wodza — bezczelnego, cynicznego, agresywnego potwora. A ten triumfem swojej agresji odwraca uwagę imperialnej masy od problemów własnej wegetacji. Aby mieć powód do interwencji, okupacji, rosyjski reżim kolonialny stale szuka zewnętrznego wroga, urządza prowokacje, dywersje, terror przez swoją „piątą kolumnę” i kryminalistów. Siła rosyjskiego reżimu kolonialnego tkwi w jego agresywności. Słabość Ukrainy — w braku samodzielnej polityki... — Nawet w mediach jest już wystarczająco dużo informacji dotyczących kryminalnego dossier obecnych samozwańczych naczelników Krymu... — Ogólnie trzeba powiedzieć o roli kryminalistów na Ukrainie, która szczególnie przejawiła się w formie Antymajdanu i obecnie daje o sobie znać na Południu i Wschodzie. Właściwie powiem ich terminologią: na Krymie, jak i ogólnie na Ukrainie, przez trzy ostatnie lata wprowadzano reżim „suczej strefy”, kiedy więzienna administracja oddała kryminalistom pełnię władzy. W rezultacie „suki” bezlitośnie grabiły ludzi, kraj, lekceważąc państwowe prawa, a nawet kryminalne zasady — czyniły samowolę („bezprieździeł”). Proces ostatecznej czystki Ukrainy nie zakończył się, ponieważ końcową fazą miało być przekształcenie całego kraju w strefę offshore. Całkowicie zrozumiałe, że do rządzenia w niej potrzebni byli już „cywilizowani” — wyuczeni i sprytni oligarchowie, następcy poprzednich kryminalistów. To przejście miało nastąpić przez kolejne wybory prezydenckie. Ale żywiołowe wydarzenia na Ukrainie naruszyły kremlowski scenariusz. Ponieważ kremlowscy administratorzy nie mają strategii, jako służbiści operują różnymi wariantami operacji specjalnych. Kiedy zerwała się operacja specjalna w skali całej Ukrainy, wzięli się za Krym, stosując nową taktykę „pokojowej” okupacji. Haniebne oddanie Krymu z ludźmi, z potęgą wojskową, z gospodarką narodową można rozpatrywać jako skutek tajnych targów nowej administracji Ukrainy z metropolią. Teraz na Krymie są wszystkie oznaki kryminalno-offshore'owej strefy, którą wprowadził moskiewski reżim okupacyjny pod przykrywką rosyjskiej części ludności. — Czas dzisiaj jasno wyznaczył potrzebę niezwłocznych zmian — to nowa Konstytucja, to radykalna wymiana obecnego antynarodowego reżimu na system strategicznego zarządzania, nowe mechanizmy gwarantowania bezpieczeństwa przed agresją wojskową, informacyjną, ekonomiczną... — Polityka samodzielnego państwa opiera się na systemie kultury rdzennego narodu. Właśnie kultura jako system samorozwoju musi wyznaczać zasady polityki. A u nas do dziś działa pojęcie: „Grab, dziel i konsumuj!”. Na Ukrainie, niestety, nie ma ani jednego polityka, ani jednej partii politycznej, które miałyby strategię rozwoju Ukrainy i oparty na niej system zarządzania państwem. Te 23 lata od ogłoszenia suwerenności Ukrainy nasze społeczeństwo istniało w złudzeniu, że mamy niepodległe państwo. Teraz przychodzi uświadomienie, że Rosja inaczej nie rozpatrywała Ukrainy, a tylko jako swoją kolonię, którą przekształcała w strefę offshore. Właśnie po to ostatecznie zrujnowano zdolności obronne kraju! Dopiero gdy zaczęła się rosyjska agresja, gorączkowo zabraliśmy się za resztki armii, rzuciliśmy się do doktryny wojskowej, której nie mamy. Teraz oligarchowie kupują paliwo, akumulatory do sprzętu jednostek armijnych, a ludzie dostarczają żołnierzom żywność... Zresztą obecni władcy na Ukrainie to przeważnie przedstawiciele grup finansowych. Nie mamy opozycji politycznej wobec władzy, a są konkurenci w walce o „koryto” — o budżet państwowy. I zwaśnione klany partyjne nie zważają na potrzeby społeczeństwa. Na zmianę kryminalistom poprzedniego klanu partyjnego przyszli kryminalni poplecznicy obecnego partyjnego kagału, którzy dalej kontrolują biznes i terroryzują społeczeństwo. A ludzie nie mają życia, bo nie ma jasnej wizji jego perspektywy. 23 lata przegadano o jakiejś abstrakcyjnej idei narodowej i dopiero teraz zaczynamy odzyskiwać przytomność. Ale przez ten czas elita straciła sumienie, rozkradła i sprzedała kraj, a naród stracił odporność społeczną: moralny drogowskaz i poczucie sprawiedliwości, wolę życia i odwagę, godność i honor, obowiązek i odpowiedzialność. Jak ostrzegał T. Szewczenko: „Uśpią, łukawi, i w ogniu ją, okradzioną, obudzą...”. Obudziliśmy się — i nie rozumiemy, jak nam żyć dalej, do czego przyłożyć swoje siły? Punktem przyłożenia siły społecznej musi stać się idea. Idea narodowa — to życiowy program narodu. Naród ma zbiorową duszę i powinien wiedzieć, co mu potrzeba robić dla szczęśliwego życia na swojej ziemi. Pierwszy punkt naszej idei narodowej — uwolnienie od kolonialnego ucisku Rosji. Dalej pojawia się pytanie: „Jak nam urządzić życie?”. Oto główny punkt — strategia rozwoju. Tylko na podstawie strategii może być postęp! Przede wszystkim należy uwolnić się od masowej psychozy kolonialnej, która jest skutkiem hipnotycznego działania rosyjskiej imperialnej propagandy. Trzeba rozwijać samodzielną świadomość polityczną, opartą na tradycyjnych wartościach światopoglądowych. Narodowi należy wyjść na drogę samodzielnego życia — pełnowartościowego samorządu. Reorientacja z doktryny władzy centralnej na samorząd lokalny zabezpieczy Ukrainę przed federalizacją, którą próbuje narzucić Rosja przez swoją „piątą kolumnę”. Nawiasem mówiąc, system samorządu lokalnego z powodzeniem działał na ziemiach ukraińskich do 1914 roku. W każdej wsi, miasteczku był swój wiec, były wiece powiatowe, w istocie działało nasze dawne prawo wiecowe. Co więcej, kolosalną pracę wykonywały ziemstwa jako organy samorządu lokalnego. Dlatego w Imperium Rosyjskim była minimalna liczba zarządców, urzędników. Zresztą w Gruzji teraz prawie o 90% zredukowano aparat urzędniczy, zatrudniono nowych ludzi, może i bez należytego doświadczenia
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
