Strona · s. 6strona oryginału ↗
Członkowie Proświty z Ługańszczyzny pomagają ukraińskiemu wojsku
Слово Просвіти, №13 за 2014 рік
Wraz z mianowaniem nowego kierownictwa SBU w obwodzie stan spraw zaczął się stopniowo poprawiać: aresztowano i wysłano do Kijowa w celu przeprowadzenia czynności śledczych przywódców i inspiratorów ługańskich separatystów — Klinczajewa i Charytonowa. Dziś w centrum Ługańska pozostało jedynie kilka namiotów „antymajdanowców” pod trójkolorowymi flagami oraz sztandarami KPU, PSPU i miejscowych prorosyjskich szowinistów. Jednak o ostatecznej normalizacji sytuacji mówić jeszcze za wcześnie. Oto 29 i 30 marca, kiedy cała Ukraina czciła sławną pamięć Niebiańskiej Sotni, w Ługańsku prorosyjskie siły, wyprowadzając ponad tysiąc „tituszek”, w tym biełgorodzkich i woroneskich gości, urządziły kolejny sabat pod pomnikiem T. Szewczenki, po raz kolejny podżegając miejscową ludność do działań separatystycznych. Charakterystycznym rysem teraźniejszości dla Ługańszczyzny stała się koncentracja na jej terenach licznych jednostek wojskowych Sił Zbrojnych Ukrainy, powołanych do obrony granic naszego państwa w tym trudnym dla niego czasie, które biorą udział w ogólnoukraińskich ćwiczeniach wojskowych „Wiosenna ulewa”. Po ponad dwudziestu latach chronicznego braku uwagi ze strony władz wobec ukraińskiego wojska gotowość bojowa obecnych jednostek do odparcia agresji oraz duch patriotyczny żołnierzy są po prostu zdumiewające. Jednak środki państwa na zapewnienie normalnych warunków życia wojskowym przebywającym w rejonach przygranicznych są niewystarczające. Dlatego do aktywnej pomocy armii z zapałem włączyło się społeczeństwo. Nie stała się wyjątkiem Ługańszczyzna, której wielu mieszkańców wielokrotnie wysyłało SMS-y na numer 565, a oprócz tego trwa celowa zbiórka środków, rzeczy oraz wyposażenia materiałowo-technicznego na wsparcie wojskowych tymczasowo stacjonujących na terenach obwodu. Wiodąca rola w tej akcji charytatywnej przypada miejscowym członkom Proświty. Członkowie Zarządu obwodowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”, aktyw swatowskich, nyżnodunowskich, siewierodonieckich, stachanowskich, starobielskich, nowopskowskich członków Proświty wielokrotnie odwiedzali jednostki wojskowe, które w tych dniach przebywają w pasie przygranicznym od Miłowego do Troickiego (od obwodu rostowskiego do woroneskiego Federacji Rosyjskiej), za każdym razem wywożąc pomoc zebraną przez społeczeństwo. Na ten czas, według niepełnych wyliczeń, zakupiono i wysłano ciepłe rzeczy, żywność, przedmioty higieny osobistej, umundurowanie, materiały pędne i smary, wyposażenie techniczne, leki i produkty witaminowe oraz różnorodne wyposażenie na sumę ponad stu tysięcy hrywien. Członkowie Proświty przekazali również żołnierzom listy wsparcia od ukraińskiej patriotycznej młodzieży. Na tle masowego ruchu pomocy ukraińskiemu wojsku siły separatystyczne na Ługańszczyźnie dalej przeciwdziałają świętej sprawie obrony Ojczyzny przed rosyjskimi zakusami. Odpracowując judaszowe srebrniki, pro-moskiewsko nastawieni obywatele (którzy w narodzie otrzymali trafne miano „koloradowych żuków”) próbowali blokować dojazdy wojskowych do miejsc tymczasowej dyslokacji, przeprowadzać tak zwane „referenda ludowe”, wzywać do nieposłuszeństwa wobec nowej władzy, oczekiwać powrotu kryminalnego przestępcy, a dla nich — wciąż jeszcze prezydenta Janukowycza, siać wśród ludności strach przed pojawieniem się tak zwanych „faszystów” i „banderowców”, przekonywać, że na Ługańszczyźnie żadnej Ukrainy nie było i nie będzie, a ta ziemia jest rzekomo odwiecznie „ruska”. Ci prowokatorzy do dziś chodzą po Ługańsku z „trójkolorami” sąsiedniego państwa, rozpowszechniając bajki o agresywności, pijaństwie i grabieży, które rzekomo panują wśród naszych wojskowych oraz ogólnie ukraińskich patriotów. Tym samym przenoszą własne grzechy „z chorej głowy na zdrową”. Jednak dziś coraz więcej ługańczyków uświadamia sobie, kto jest kim, i nie poddaje się wezwaniom nieudolnych awanturników. Ich zbiegowiska, które na początku marca liczyły do tysiąca osób i były zdolne zajmować urzędy państwowe
Ojciec Mychajło oraz zastępca dowódcy jednostki wojskowej Wiktor Pohoryły, którzy zrywali symbole państwowe (czym separatyści właściwie się zajmowali), teraz z przyzwyczajenia zbierają nie więcej niż 200–300 wielbicieli „białokamiennej”. Wśród najaktywniejszych uczestników akcji pomocy wojsku na Ługańszczyźnie znajduje się przewodniczący obwodowego zjednoczenia Proświty Wołodymyr Semystiaha oraz członkowie Zarządu Ługańskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” – proboszcz parafii „Carya Chrystusa” Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego w Ługańsku, proświcianin ks. Mychajło Juszyszyn oraz redaktorka programów obwodowego radia państwowego, kawaler medalu „Budowniczy Ukrainy” Wałentyna Kusznirenko. Właśnie dzięki staraniom pani Wałentyny na falach radiowych Ługańszczyzny wyemitowano reportaż z jednostki wojskowej 93. samodzielnej gwardyjskiej charkowskiej brygady zmechanizowanej, odznaczonej orderami Suworowa i Kutuzowa II stopnia oraz dwukrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru, obecnie stacjonującej na terenie rejonu markowskiego. Poruszająca była opowieść zastępcy dowódcy ds. wychowawczych jednego z pododdziałów tej jednostki, oficera Wiktora Pohoryłego, o codziennym życiu żołnierzy, trudnościach związanych z niełatwą i chwilami niebezpieczną służbą. Jednak obok życiowych przeciwności, ta służba to także wojskowa romantyka, związana z wypełnianiem świętego obowiązku wobec Ojczyzny. Żołnierze tej jednostki przybyli z obwodów dniepropetrowskiego, donieckiego, ługańskiego i charkowskiego, gdzie są na stałe dyslokowani, a pochodzą z różnych ukraińskich ziem. W 70% są to zawodowi kontraktowi żołnierze, reszta to żołnierze ostatniego poboru służby zasadniczej. Ale wszystkich łączy niepodrobiony patriotyzm i szczere pragnienie obrony Ojczyzny w chwili niebezpieczeństwa. Na przykład Wiktor Pohoryły pochodzi z rejonu zwinogródzkiego na Czerkaszyźnie, serca krainy Szewczenki. Znaczący wkład w podtrzymanie morale ukraińskich żołnierzy wniósł ojciec Mychajło, który przywiózł i przekazał jednostce wojskowej spory zbiór literatury duchowej oraz pokropił święconą wodą sprzęt wojskowy, aby nigdy nie musiał zostać użyty zgodnie ze swoim bezpośrednim przeznaczeniem. Spotkanie z wojskowymi udanie uzupełnił program kulturalno-oświatowy z udziałem artystów-prośwician. Apel prośwician do mieszkańców obwodu poparło wielu świadomych obywateli. Wśród nich – młodzież studencka, nauczyciele, pracownicy medyczni, przedsiębiorcy, byli wojskowi i inni. Wśród tych, którzy najwydatniej wsparli ukraińskie wojsko, są rodziny prośwician-naukowców: Witalija Kuryły, Wołodymyra Semystiahy, Olhy Borysowej, Nani Hohokii, Jurija Kyselowa, Dory Tymoszewskiej. Do sprawy pomocy armii dołączyli także nasi rodacy, którzy teraz mieszkają i pracują w Kijowie – wśród nich starszy pracownik naukowy Instytutu Historii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy Hennadij Jefymenko. Aktywna postawa życiowa i obywatelska przedsiębiorców Natalii Hajochy, Wołodymyra Kryworotki, parafian UKGK oraz Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego. Wszystkich ich łączy wielkie imię Szewczenki, ponieważ wyższe wykształcenie zdobyli na Ługańskim Uniwersytecie Narodowym, który nosi wysoki sztandar Szewczenki. Na uniwersytecie rozpoczyna się akcja przekazywania jednodniowego zarobku na potrzeby ukraińskiego wojska. Kwestię bezpieczeństwa i rozbudowy Sił Zbrojnych Ukrainy aktyw prośwician poruszył przed nowo mianowanym przewodniczącym obwodowej administracji państwowej Mychajłem Bołotskych, który, nawiasem mówiąc, sam jest uczestnikiem działań bojowych. Jest on likwidatorem skutków awarii w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, brał udział w składzie sił pokojowych w sprawie zaprowadzenia pokoju na terenach byłej Jugosławii. Proświcianie nadal współpracują z wojskowymi – tak długo, dopóki nie zostanie ostatecznie usunięte niebezpieczeństwo dla Ukrainy ze strony agresywnego północnego sąsiada. Wspierają ich wszystkie organizacje społeczne i siły polityczne o orientacji narodowo-państwowej, a to jest gwarancją tego, że ukraińska Ukraina na Ługańszczyźnie – mimo wszystkich tymczasowych trudności – w końcu zwycięży. Jednocześnie mają nadzieję na pomyślny rozwój zwycięstwa rewolucji narodowej w swoim państwie poprzez przeprowadzenie wyborów prezydenckich, które mają przed całym światem całkowicie zalegalizować demokratyczną władzę i zapewnić zmianę podstaw polityki państwowej, która powinna służyć narodowi ukraińskiemu, a nie kryminalno-klanowym strukturom. Centrum Prasowe Ługańskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Tegoroczne dni szewczenkowskie przebiegały na tle bezprecedensowych agresywnych działań Rosji przeciwko odnowionemu państwu ukraińskiemu. Jeszcze pod koniec lutego moskiewscy interwenci rozpoczęli niewypowiedzianą okupację Krymu, co doprowadziło do utraty przez Ukrainę kontroli nad półwyspem, a 1 marca Kreml przyjął niesławną decyzję o faktycznym przygotowaniu działań wojennych. W ciągu kolejnych tygodni sytuacja przy wschodnich granicach naszego państwa, w tym wokół Ługańszczyzny, ulegała pogorszeniu. Świadczą o tym liczne prowokacje i jawne akty przemocy, dokonane przez przywódców ugrupowań separatystycznych, wśród których szczególną brutalnością i cynizmem wyróżnia się rozbicie jubileuszowego wiecu szewczenkowskiego przy pomniku Wielkiego Kobziarza w centrum Ługańska, znieważenie ukraińskiej symboliki narodowej oraz pobicie aktywistów-patriotów. Aktyw prośwician na spotkaniu z dowództwem jednostki wojskowej
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
