Strona · s. 9strona oryginału ↗
Lubow PROĆ. Lubow PROĆ.
Слово Просвіти, №13 за 2014 рік
Razem! Tak głośno huknęło nieszczęście drzwiami — Aż trzask po świecie i sercu poszedł! I znowu mara ze szklanymi oczami Rymuje na śniegu „krew” z „miłością”.
Wczoraj jeszcze ta poddeptana rymowanka Żyła w strofie o miłości żarliwej… — Myśleli, że ona — krzew niepalący? — Rechoczą-wyśmiewają kule, pałki…
Widzę, jak padają… W rozpaczy drętwieję: Ormiański chłopak, młody Białorusin… Zbawiciela dłoń — drżącą, miłosierną — Obłąkana dusza przykłada do ust.
Lecz nie ma im liczby! Idą zawzięci i silni, Co razem, w kupie — wielkimi są! …Pilnuj się, mój przyjacielu, bo strach i obojętność Po snajpersku celują w serce twoje.
Nie dajmy się! Dłużej cierpieć nie sposób. Oblicze Zwycięstwa zajaśnieje lada chwila! Jedyna Ukraina! I „razem jesteśmy siłą!”, Bo razem — jeden, niepokonany Naród!
* * * Szykują się dni, i szykują się roty Na serc przyczółku, gdzie odblaski burz. … Do szeregu tego, co stanął naprzeciw, Przysunął-przywarł niezdara mróz.
I w mig zapłonęło! Idzie fala na falę, Jak schodzili się w boju krwawym dawno. Dusza ogląda tę sieczkę krwawą, Jakby najstraszniejsze na świecie kino.
Gdyby to kino… Och, gdyby to, gdyby to… Dusza by lżejsza stała się stokrotnie! …Na szyi epoki — krwawy naszyjnik. I znowu — o Boże! — na brata idzie brat.
Wezwanie
W sobie niewolnika zabij! — mówi nam dzisiaj czas. Leonid Horłacz Nie jest grzechem w sobie niewolnika zabić, Tego niewolnika, którego kat z nas zrobił. Nie jest grzechem ruinę zatrzymać, I do nowych wznieść się rubieży.
Nie jest grzesznym wtórności się wyrzec, Protesty rzucić do domostw możnych. Żeby głos twój w snach nie zwlekał, Ty tę bezduszność słowem roztrwóż.
Nie bój się mówić wszystko, co zabolało, Bo jutro pokój przekreśli czerń. Twoje imię dzisiaj wskrzesiło Bojowników poległych przez wszystkie lata.
Kiedy surma świadomości uderzy, Gdzie zaschła krew twoich braci, Żeby spokojnego nieba nie zakryły chmury — Nieś swoje wezwanie w dal wszystkich światów.
I wiedz! — wstecz nie można odstępować, Powrotna droga do zguby wiedzie. Bo ty — naród, którego ciemność nie pokona, Z twoich szczytów wieczność nie spadnie.
Nie jest grzechem zanieść swój sprzeciw, Żeby naszych słów dzwoniły pałasze. Nie strać w sobie pożądanego wolności dotyku, I niewolnictwa cienia potomnym nie zostaw! 4 stycznia 2014 r.
Krwawe Święto Jordanu No i wszystko… Wojna się rozpoczęła. Gdzie tam zrozumienie i kompromis. Świętem Jordanu krwawym rozlała się Walka paląca bez wszystkich zasłon.
No i wszystko… My wszyscy na polu bitwy. Taki scenariusz pisze czas sam. Żeby Ukraina nie była niewolnicą, Już płynie krew w punkcie ognistym.
Ale nikt kropek nie chce stawiać, Nikt niezwyciężonym nie zamknie ust. Od strony władzy — nieład oraz bezprawie, Które prowadzą naród na szafot.
Przebacz nam, Boże! To jakie jest wyjście? Już nie żartem urwała się cierpliwość, Żeby nie stało to codzienne nieszczęście — Nie pożałujmy skrzywdzonych serc.
Wojna trwa! Zastanówcie się, panowie!
Na Majdan! Jadę! Wątpliwości, wy nie na miejscu — Zewsząd zbiega się wojsko! …W kolejce długiej cichutko stoją Do mojego plecaka rzeczy.
…Słońce letnie zacisnąłem w garści Drzemiący starusieńki pled, Co życie w nim tli się ledwo — Wycieka przez dziurkę małą…
Jak po prawdzie, to niewiele Tych rzeczy, bo ja znam granicę. — Od przeziębienia cię uchronię! — Czupryną potrząsnął czosnek zawzięcie.
* *
*
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
