Strona · s. 13strona oryginału ↗
«Zawsze pracowałem dla ludzi…»
Слово Просвіти, №13 за 2014 рік
Myrosława OLIJNYK, członkini Narodowego Związku Dziennikarzy, Warszawa — Nowy Rozdół. Właśnie pod takim tytułem zapowiedzi ogłaszały spotkanie, które odbyło się w bibliotece-filii nr 1 miasta Nowy Rozdół na Lwowszczyźnie. Nazwę wydarzenia wymyśliły bibliotekarki Hałyna Wiłkowa i Switłana Ferens. Tym niestrudzonym dziewczynom właściwe są unikalne, niebanalne pomysły w pracy bibliotecznej. Potrafią one nie tylko utrzymywać wysoki poziom liczby czytelników, ale także przeprowadzać niezwykle ciekawe wydarzenia. W bibliotece są wspaniałe wystawy, tematyczne stoiska, odbywają się różnorodne spotkania… A jeszcze na stołach w czytelni w specjalnych podstawkach umieszczono… ptasie pióro(!) jako symbol piśmiennictwa. I gdzie tam równać się współczesnemu komputerowi! Rok, który jest już za „plecami”, był rokiem świętowania 145-lecia „Proświty”, dlatego „winowajcą” spotkania stał się nauczyciel, skaut-weteran, znawca Ukrainy, miłośnik Szewczenki i „ataman” „Proświty” w rejonie gródeckim na Lwowszczyźnie — Iwan Pawłowycz Buczkiwski. „Atamani” on już 25 lat, od samego początku odnowienia Towarzystwa. W swoje 90 lat nie poddaje się upływowi czasu, wszak przed nim jeszcze wiele planów i pomysłów… (O życiowej i twórczej drodze I. P. Buczkiwskiego „Słowo Proświty” opowiadało w artykule M. Olijnyk „Nie daj spać idącemu…”, nr 28 z 2013 roku), ale dzisiaj — o kolejnym wydarzeniu w noworozdolskiej bibliotece. Wchodzimy do przestronnej sali „Barwne pióro”, gdzie wszystko jest nastawione na tematykę proświatową: wystawa książek „Niewiędnący kwiat ukraińskości — Proświta”, tematyczne stoisko fotograficzne o życiowej drodze I. Buczkiwskiego — „Dewiza mojego życia — Nie daj spać idącemu…”, improwizowane wnętrze dawnego ukraińskiego domu-chaty, w którym aktorzy-amatorzy S. Ferens, M. Iskandarowa, L. Chudjak, M. Remez pokazali nam mini-spektakl „Wracamy z czytelni”. Wyszywany kilim, lampa naftowa, pampuszki w makitrze, stroje narodowe aktorów oraz sam scenariusz, który stworzyła kierowniczka działającego przy bibliotece-filii kółka literackiego „Barwy” Hałyna Pryriz, nie tylko podniosły widzom nastrój, ale też pokazały niezapomniany dumny ukraiński duch. Wykładowczyni miejskiej Szkoły Sztuk Natalia Harbaż zagrała na bandurze i wykonała ukraińskie pieśni, a pieśń Teodora Kukurudzy do słów Wiktora Baranowa „Do Ukraińców” wywołała szczere łzy nie u jednego uczestnika spotkania. Wystąpiły także uczennice N. Harbaż — S. Jadwiżak i M. Bokało. Była dyrektor Pałacu Kultury „Młodzież” Nina Szprajdun opowiedziała o stworzeniu i działalności oddziału „Proświty” w Nowym Rozdole. Przewodnicząca „Związku Ukrainek” Lubow Chudjak nie tylko opowiedziała nam o pracy oświatowej w rodzinnej wsi Stilśko, ale przyniosła stronę tytułową tygodnika „Żeńska dola” z 1924 roku. Na tej stronie fotografie dwóch sióstr ojca — jednej z nich w sierpniu stuknie 100 lat! Bibliotekarki przygotowały niespodziankę: „Cyfrowy kalejdoskop życiowej krzątaniny Iwana Buczkiwskiego”. Dowiedzieliśmy się o głównych etapach jego działalności: wydał książkę „Minęło pięćdziesiąt lat…” (Wspomnienia o Samborskim Seminarium Nauczycielskim i Plaście; Lwów, 1997); zorganizował budowę dwóch pomników T. Szewczenki; zorganizował ustanowienie dwóch Krzyży Niepodległości Ukrainy; zainicjował stworzenie dwóch Mogił-kurhanów dla bojowników o wolność Ukrainy; zasadził trzy parki szewczenkowskie; 12 lat kierował Gródeckim rejonowym metodycznym zrzeszeniem nauczycieli języka ukraińskiego i literatury; 25 lat jest przewodniczącym Gródeckiego rejonowego zrzeszenia „Proświty”; ma 65 lat stażu pedagogicznego; 71 lat jest członkiem organizacji „Plast”; wydrukował 100 artykułów w gazetach i czasopismach; odbył 250 podróży po historycznych i znamienitych miejscach Ukrainy; ponad 1000 wystąpień na zebraniach, spotkaniach, konferencjach… Uśmiechnięty, inteligentny proświatowiec podzielił się z nami wspomnieniami, rozmyśleniami i planami na przyszłość… Urodził się we wsi Kupnowyczi w rejonie samborskim. Od dzieciństwa miał pragnienie wiedzy, miłość do książki. Zdobył zawód nauczyciela. Oj, jak niełatwo wtedy było na tym stanowisku pozostawać Ukraińcem… A jeszcze prowadzić pracę w podziemnym Uniwersytecie Historii dla żołnierzy UPA. 65 lat na niwie pedagogicznej też minęło nie na marne, wszak byli uczniowie nie raz wspominają chwile szkolnego życia, dziękując za ziarna prawdy, sprawiedliwości i dobra. Wystąpiły obecne dwie córki: Łesia i Myrosława. Łesia opowiedziała o matce, która, również pracując jako nauczycielka, całe swoje życie poświęciła rodzinie, dzieciom, mężowi… Myrosława przeczytała własny wiersz „Ścieżka do Szewczenki”, poświęcony ojcu. Oto kilka wersów: „Wypływają w pamięci dzieciństwa dni, / Kiedy nasz tato, wziąwszy nas za ręce, / Powiózł mnie i siostrę, choć byliśmy mali, / Do Kaniowa usłyszeć Ukrainy serca stukot. // Świtało. Boży dzień z niebios wstawał, / „rakietą” z Kijowa my „dnieprowaliśmy” / Z Czernieczej góry Szewczenko rękę podawał — / Jakby żywy, nie z piedestału…” I choć na piersi I. P. Buczkiwskiego widniały medale: „Za aktywną spo”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
