Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Wyścig prezydencki

Слово Просвіти, №13 за 2014 рік

Petro ANTONENKO. I znów widzimy, delikatnie mówiąc, dziwne podejście do odpowiedzialnego kandydowania na urząd głowy państwa. Znowu ponad 40 chętnych, z których zdecydowana większość nie ma żadnych szans na dostanie się nawet do drugiej tury. Znowu niektórzy ruszają do wyścigu, by „zaistnieć” w wyborach ze swoją partyjką lub samymi sobą. Niektórzy mają jeszcze prostszy cel: psuć komuś kampanię wyborczą. Teraz o poważniejszych realiach. Z trzech liderów politycznych Majdanu i Eurorewolucji do wyborów poszedł jeden, Ołeh Tiahnybok, co było całkowicie oczekiwane w przypadku kierowanej przez niego partii. „Swoboda”, partia parlamentarna, która obecnie znajduje się w koalicji rządzącej, nie może opuścić wyborów ogólnokrajowych. Dotyczy to jeszcze kilku partii wystawiających swoich kandydatów, z uwagi na już ogłoszoną perspektywę jesiennych wyborów parlamentarnych. Największym zaskoczeniem w wielkiej polityce jest rezygnacja z kandydowania Witalija Kliczki, który stale figurował w pierwszej trójce rankingów. Kliczko, i takie jest stanowisko jego partii UDAR, nie idzie do wyborów prezydenckich. Co więcej, oficjalnie poparł kandydaturę Petra Poroszenki, praktycznie dodając swój ranking do jego wyniku. Można oczekiwać, że tym razem to „sumowanie” będzie realne, czyli praktycznie wszyscy sympatycy Kliczki zagłosują na Poroszenkę, biorąc pod uwagę autorytatywne dla nich słowo lidera UDAR-u. Zamiast tego Kliczko startuje w wyborach na mera Kijowa. Ważne, że obaj politycy oświadczyli: tym wariantem dali przykład zjednoczenia sił państwowotwórczych. To zjednoczenie niektórzy analitycy interpretują jako prawdopodobieństwo zwycięstwa Poroszenki, który i tak wychodził na pierwsze miejsce w rankingach, już w pierwszej turze, co zdarzyło się u nas tylko raz, w 1991 roku. Wprawdzie teraz jest to mało realne. Choćby dlatego, że Julia Tymoszenko również poszła do wyborów – z ramienia partii „Batkiwszczyna”. Nie chce się poruszać starego, ale nie warto zapominać, że wiosną 2006 roku siły polityczne Majdanu poniosły porażkę w pierwszych po Pomarańczowej rewolucji wyborach parlamentarnych, które po prostu musiały wygrać. Przegrały wyłącznie przez półroczną kłótnię między „Naszą Ukrainą” a BJuT, co po 4 latach doprowadziło jeszcze do ustanowienia reżimu Janukowycza. Ten rozłam nie powinien się powtórzyć. Poroszenko oświadczył, że nie będą z Tymoszenko przeciwnikami w wyborach, ocenę wystawią sami wyborcy. Krótko o innych uczestnikach wyścigu. Partia Regionów raczej nie pokajała się szczerze za oparty na niej czteroletni zbrodniczy reżim, co najwyżej – po prostu się rozpadła. Przejawem czego stał się nie tylko rozłam frakcji w parlamencie. Na swoim zjeździe partia oficjalnie wysunęła jako kandydata nie swojego polityka z najwyższym rankingiem Serhija Tihipkę, który startuje jako niezależny, lecz odrażającego niedawnego szefa Charkowskiej Administracji Obwodowej Mychajła Dobkina. Wielu nazywa to już jakimś politycznym zboczeniem. Przecież para charkowskich separatystów – Dopa i Gepa – jest zagrożona sprawami karnymi i więzieniem, i to nie tylko za separatyzm. Gepa-Kernies postanowił nie kandydować, a oto Dopa-Dobkin spokojnie kandyduje z ramienia partii, a nawet obiecuje zwrócić Ukrainie Krym, którego utrata, przynajmniej faktyczna, a nie prawna, leży właśnie na sumieniu regionalisty Dobkina. Również do wyborów prezydenckich, bez żadnych wyrzutów sumienia, ruszył cały szereg nieprzeciętnych przedstawicieli zbrodniczego reżimu. To i były wicepremier Bojko, i niezmordowana Korolewska, i jastrząb-Carow. A nawet były zastępca Prokuratora Generalnego Rinat Kuzmin, który najwyraźniej pragnie grać „Murkę” na pianinie już w gabinecie prezydenta państwa. Za nimi występują także znani byli – Konowaluk, Cuszko. Mimo powszechnego „leninopadu”, po raz kolejny idzie do wyborów lider komunistów Petro Symonenko, bo jakże bez tej naftalinowej partii? Baza jego programu jest ta sama: „ochrona socjalna pracujących”. Prawda, obecnie dla komunistów ta teza jest słaba, biorąc pod uwagę nieco rzeczy ujawnionych przez Eurorewolucję oraz to, jak obecnie frakcja demonstracyjnie wycofała się nawet z obrony państwa przed agresją. A jak bez kandydatów Majdanu? Ludzie, którzy aktywnie „zaistnieli” na nim, też kandydują. To lider „Prawego Sektora” Dmytro Jarosz i jedna z kierowniczek medycyny Majdanu Olha Bohomołeć. Na koniec, i takie jest, niestety, ich obecne miejsce w polityce – o starych narodowo-demokratycznych siłach, które w armii Ukrainy czy przynajmniej przejść na emeryturę, a przeszli do armii Federacji Rosyjskiej. I w razie, nie daj Boże, wojny, będą strzelać do ukraińskich wojskowych, swoich niedawnych towarzyszy broni. A póki co bezczelnie, przed kamerami, palą swój ukraiński paszport. A jeśli chodzi o naszą broń, to nie zapadła się pod ziemię, co byłoby lepsze, a przeszła w ręce Rosji jako wojenny łup zwycięzcy wojny, której niby nie było. I już jest wycelowana w Ukrainę. Czego warta haniebna sytuacja, kiedy jeden z naszych ostatnich okrętów, który chciał przebić się na Ukrainę, był ścigany przez Rosjan, używających pod rosyjską banderą okrętu, nad którym jeszcze dwa dni wcześniej powiewała ukraińska bandera. Czas osądzi. Ale warto przynajmniej uświadomić sobie, jaką potęgę wojskową straciliśmy na Krymie i która już jest skierowana przeciwko Ukrainie. Czy odzyskamy choć coś z tego (jak i inną ogromną własność państwową)? Oto krótki fragment z apelu Anatolija Hrycenki do Julii Tymoszenko z 22 marca. Chodzi o utracone (były minister obrony, najwyraźniej wie, o czym mówi): Zakończyło się składanie dokumentów do kandydowania na urząd prezydenta Ukrainy na wybory 25 maja. Wielu pretendentów zostało już zarejestrowanych jako kandydaci. W CKW trwa proces rozpatrywania i rejestracji, pełną listę kandydatów ogłoszą 5 kwietnia.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn