Strona · s. 2strona oryginału ↗
Czy trzeba stawiać opór agresji?
Слово Просвіти, №13 за 2014 рік
Krym jest okupowany. Był i pozostaje prawnie terytorium Ukrainy, co jest oczywiste dla całego świata, ale de facto nasze państwo straciło nad nim kontrolę. Kiedy go odzyska i w jaki sposób — to niezwykle ważne i odrębne pytanie. Teraz o czymś innym — czy trzeba było stawiać opór agresji? To znaczy, zbrojny opór krymskim separatystom i bezpośredniej agresji Rosji? Petro ANTONENKO Stanowisko nowych władz ukraińskich okazało się następujące: taktyka „biernego oporu”, aby uniknąć prowokacji i otwartego konfliktu zbrojnego. Czas osądzi i pokaże, czy ta strategia była słuszna. Na razie pytania pozostały. Czy był rozkaz dla naszych wojskowych, aby stawiali zbrojny opór okupantom? Pod pojęciem okupantów można rozumieć zarówno krymskich separatystów, którzy zajęli parlament, jak i później rosyjskich wojskowych. Dowódcy ukraińskich jednostek na Krymie oświadczają: rozkazu strzelania nie było. Natomiast po pierwszej ofierze wojny krymskiej — zabójstwie naszego wojskowego w zeszłym tygodniu, przewodniczący Rady Najwyższej (onże p.o. Prezydenta, czyli p.o. Naczelnego Dowódcy) Turczynow jasno oświadczył: armii wydano rozkaz użycia broni. Dosłownie powtórzył to ówczesny p.o. ministra obrony admirał Teniuch. Co tu jest niezrozumiałe? Termin „użycie broni” ma jedną interpretację — strzelać. Do kogo? Do tych, którzy atakują siły zbrojne? Czym jest atak? Nie mówiąc już o wtargnięciu na teren jednostki wojskowej, pogromie składów, arsenałów, rozbrojeniu wojsk. Atak to nawet blokowanie bramy jednostki. Jest to jasno powiedziane w statutach wojskowych, które są prawem bezpośredniego działania dla wojskowych. Oddanie Krymu pod względem wojskowym skłania do poważnego zastanowienia się nad stanem Sił Zbrojnych państwa ukraińskiego. Obecnie nieco idealizuje się naszych wojskowych na Krymie. Ale nie warto zapominać, że dwie trzecie z nich nie tylko odmówiły opuszczenia WASZE PYTANIE — NASZA ODPOWIEDŹ Agresja wojskowa Rosji przeciwko Ukrainie i Krymowi przyniosła ludności półwyspu mnóstwo problemów: nie tylko politycznych, ekonomicznych, społecznych, ale i humanitarnych. Te problemy niepokoją nie tylko krymczan, ale i wszystkich Ukraińców. O jednym z nich z niepokojem pisze nasza czytelniczka. Szanowni Przyjaciele! Co będzie z Symferopolskim Gimnazjum Ukraińskim — wyobraźcie sobie teraz stan jego nauczycieli, uczniów, rodziców? Co będzie z ukraińskimi szkołami, ośrodkami kultury, centrami oświatowymi, muzeami (Łesi Ukrainki, S. Rudanśkiego itd.), jeśli za język ukraiński tam porywają i zabijają? Co będzie z wyższymi uczelniami, które należą do Ukrainy? Co będzie z tymi, którzy tworzyli, pielęgnowali, bronili gazety „Krymska switłycia”? To przecież dziesiątki dziennikarzy, działaczy Proświty! Trzeba natychmiast to rozwiązywać, brać się do działania. Wychodzić z założenia, że nasi ukraińscy ludzie na Krymie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
