Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Tetiana Winnyk. Serce moje utkane z najcieńszych materii

Слово Просвіти, №13 за 2017 рік

* * * Serce moje utkane z najcieńszych materii, Strasznie pomyśleć: a co, jeśli się zerwie I będzie toczyć się w przepaść życiowych misteriów, A ja będę żyć bez serca, kochać — bez serca?! I świat poczernieje, i światło na końcu tunelu Nie znajdzie ani rąk, ani oczu, ani swojego adresata. I pustka zimna przeszyje spękany sufit, I ja już nie będę mogła nazywać go swoim… Kiedy ono kocha — niech sobie za oczy mówią, co chcą — Ono przetrwa dzięki miłości — nie wzywa pomocy. I światło w nim przez całą noc na ziemi przeważy — Dopóki ono, jak latarnia, oświeć nią drogę. * * * Kobieta, którą kochałeś, a może po prostu pragnąłeś, Wypłynęła z twoich dłoni, z twoich światów Równoległych. Życie — to banalna rima. Kobieta, która kochała, będzie ci niewidoczna Bardziej niż wszystkie, które przychodziły z nudów, Bardziej niż te, które kołysały twoje ciche brzegi. Kobieta, której tak mało dałeś i tak mało wziąłeś, Jakbyś ukradł jej, jakbyś pospiesznie odłamał To, co tak całościowo dawała wszystkim. I nie stało się jej w tobie — nie stało się wewnątrz domu. Domu — tego, do którego snują się po stratach, Bo tylko ona mogła zastępować wszystkich na ziemi. Jej jasny profil świeci, ale nie cieszy, Świeci — gdzieś w pamięci — i przetrwa tylko w wierszach. Pejzaż Przepływają rozmyte w dymach okręty, I drzewa — w liściach, ślady — w mgle. Na piasku — żółty cień i włoski orzech, Biała skóra kontrastów — jak grzech śmiertelny. I ta odległość zabija wszystko, co żywe, I płynie okręt, jak księżyc płynie, Łapiesz powietrze jak ryba w wiadrze, I dwie ręce w piasku — jak dwie kotwice. I przybiła pianka morska do stóp, Rozlewa się śmiech, jak dziwny zbieg okoliczności. Przylega suknia do ciała — rozlane „Mojito”, I nie ma już czego pragnąć… Przepływają rozmyte w dymach okręty, I stoi czarna suknia w niebieskiej mgle, Biała skóra kontrastów siebie zdradza — I nie widać morza, choć przecież jest. I ta odległość — niepewna, jak linia przerywana, Szare okna zimne pustych mieszkań, Gdzie trzyma firanki biały karnisz — To tylko bryza. Nie patrz w dół. Równanie nierówności Twoja śmierć wszystko podzieliła: To lato — na światło i noc, Tę noc podzieliła także po równo. Śmierć podzieliła przyjaciół: Na żywych i umarłych, Na wiernych i zdradliwych, Na przewrotnych i szczerych. Do umarłych chodzę częściej, Niż do żywych. Do wiernych — idę w modlitwach, Od zdradliwych — we łzach, Od przewrotnych, jak od raka, stronię, Do szczerych chodzę wprost. Twoja śmierć podzieliła „przed” i „po”. Śmierć zamknęła moje jedno oko i Otworzyła drugie: to, co widziało „przed”, Stało się innym, niż to — co „po”. Twoja śmierć podzieliła też i mnie — Kiedyś niepodzielną: Na żywą i martwą, Na martwą i żywą. Niemy film Kiedy ona nie mogła mówić, bo jej usta były zszyte żelazną nitką. Nie mogła myśleć, bo jej głowa pękła — jakby rozleciała się na różne światy. Nie mogła oddychać, bo rozpadała się od środka na strzępy rozbitej młodości. Chorzy psychicznie, urazowi z oddziału neurochirurgii, gdzie ona miesiąc milczała, snuli się i płakali we własnych wymiarach. Trzydziestoletnia kobieta nie zażywała wszystkich swoich leków naraz, bo wiedziała, że kiedyś umiała mówić i była słyszana. Dzwoniąc do niego, powiedziała tak wiele, nie wypowiadając ani słowa. A on, podniósłszy słuchawkę, mówił: „Nie słyszę pani! Nie słyszę pani!” Przez rok ich bliskości nie zdołał zapisać jej kolejnego numeru nawet pod pseudonimem jakiejś królowej, na przykład Tamary. Ten kadr z niemego filmu stał się ostatnim, co o nim zapamięta. To było tylko kino, w którym głównymi bohaterami są język głuchego serca i niewymowność żywego. * * * Niebo wysokie. Gwiazdy bliskie. Dusze drzew przerastają w ziemię. Kontury liści krążą niepewnie W świetle wyciągniętej dłoni. Jeszcze jedna jesień — widziadła i ogniska, Białych medali na nitkach nieba, Tylko kochaj mnie — nic więcej nie trzeba, Cóż z ciebie wziąć, mój daleki bracie?! Co ci dać, mój daleki bracie, Skoro masz wszystko, by żyć: Serce gorące, Ukrainę i wiatr, Niebo wysokie, melodię straty. Możesz chodzić, a możesz latać Nad trawą, która wczoraj zwiędła… Nad głową unosi się aż biała Pieśń, jak wieczna Jego łaska. * * * Te wysokie dymy przelatują ukośnie, I z drobnym deszczem spływają po szybach, Jesień cicho stąpa po koronach brzóz I wychodzą z jezior szare zjawy ryb. Na wpół nagie sady rozeszły się na wszystkie strony I szukają swojej jeszcze nieblakłej czułości… Jesień patrzy złamanym promieniem — w noc, Wywraca nieważkość wiatrów, sąsiedztwo. Żyjesz-nie-żyjesz — zapomniałeś, że istnieje lęk Przed utratą kogoś, zapomniałeś, że — jesteś człowiekiem, Że słaby, że niewidomy, że gdzieś w ogrodach Wyrasta twoja trumna. * * * W Twoim Królestwie nie ma nieszczęścia: Rządzą — ani upał, ani lody. Tam, gdzie płynęłam cieniem, — Gdzie iść nie mogłam, Byłam z Tobą — Z lodu i ciepła. W Twoim Królestwie — życie wieczne: Po upadku i pokucie. Tam, gdzie w duszy mgła, Jak nieśmiertelnik kwitła, Byłam z Tobą — Bez dobra i zła. W Twoim Królestwie — tylko łaska: Za nią można oddać wszystko. Tylko powiedz: idź, Tylko w ciemności mnie odnajdź, Z Ducha i wody mnie odrodź, Z Ducha i wody. * * * Szukaj, szukaj, szukaj — niech śnieg pada na oczy, Jak kropki — do dokończenia — między gałęziami łez. Jak drachmę — odnajdź, jak Ducha — wbrew nocy, Jak połowę serca — jego krwawy przekrój. Szukaj — wszystkie mosty się rozchodzą, a tory Pokażą ruchy blaskom bezdroża i ciemności. Niech będę — sam na sam — jak wojownik na tym polu, Ty białymi odcieniami mi — świeć, świeć. Śnieg przechodzi przez ulicę i już idzie — nad drzewem, Gdzie nawet śladu nie zostawi — jak Ten, który idzie. W zaśnieżonym kominie żylastość ciemności się wylewa — W sklepienia traw — zawiane, w liście, które — nigdzie. Poboczami, kwartałami — jak wezwanie telegramu Z błogosławionymi nutami niewidzialnych chórów. Szukaj, szukaj, szukaj — i niech będzie między nami Ta pustka przestrzeni i bezprześwitny śpiew. Podwodne Zimniej i głębiej — coraz trudniej pod ciśnieniem — płynąć, Wszystkie szalupy zatopiono, wszystkie mięśnie — nadwerwano, Głębino moja, podwodna ciemności, na dnie — krzyże. Paliłam w tej tafli chmury, jak pali się mosty, Między wodą a powietrzem — wyrwałam serce wywietrzałe. Coraz głębiej — podwodnych prądów, morskich gwiazd, I pustych muszli, i złotych laminarii, I im głębiej ku dnu — piasek wyjada oczy, I mój cień wyrasta z fal ogromnych kości, Mijam w sobie pejzaże jak klejnoty w żwirze. Płynę słowami, które ratują przed czarnym dnem, Płynę tobą, duszę się słonym powietrzem, Bo ty jeszcze dna nie miałeś, jak nie miałeś przejrzystego serca, Żyjesz jak struna, jak przebita przeze mnie ściana, Która mnie jak pianę mantrą z ust swoich zetrze. A mnie już nie żal — ani oczu, ani zagubionych liter. * * * Rzeczy przezroczyste, rozwiedzione — jak mosty, Z głową pod kulami — rzeczy nagie, bez hełmu. Oddzielenie skóry od próżności-próżności, Rzeczy, co pragną pieszczoty, jak biała pościel — żelazka. Rzeczy przezroczyste, niewidzialne, jak zaświaty, Które zabłądziły w meblach białych drzew zimy. Boże, niewidzialne rzeczy — w sercu mroku rozjaśnij. Na tym przezroczystym szkicu też pojaśniejemy my.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn