Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

„Czyja to ziemia?..”

Слово Просвіти, №13 за 2017 рік

Kateryna MOTRYCZ Pamiętacie te słowa klasyka ukraińskiej dramaturgii i to, jak główny bohater z rozpaczą oraz niewiarygodną radością i dumą wykrzykiwał raz po raz te słowa: „Czyja ziemia?!” — „Kalitczyna!” — „Czyja ziemia?!”. Jej, ziemi, zawsze było na Ukrainie pod dostatkiem i zawsze była ona miarą wszystkiego: dostatku czy ubóstwa, zamożności czy upodlenia. O nią przez wszystkie wieki toczył się bój nie na życie, a na śmierć. O nią bili się książęta i kniaziowie, hetmani i starszyzna kozacka, a ci, których jej pozbawiono, dali początek hajdamaczyźnie i rewolucji 1917 roku. Stała się tym jabłkiem niezgody, przez które być może nie urzeczywistniła się Ukraina w 1918 roku, kiedy Ukrainą rządził hetman Pawło Skoropadski (o tym powiem później). Na nią pełzał obcy i wywoził ją eszelonami, bo ona jest prawdziwym bogactwem. Ona jest ziemią! I planeta nosi taką samą nazwę jak ona. Ona jest wszystkim. Bez niej nie ma życia. Stworzył ją Stwórca po tym, jak stworzył Niebo, a dopiero potem w jej wnętrze wpuścił wodę i otulił ją powietrzem. Wszystko dla człowieka. I właśnie te dominujące twory ofiarował swojemu nieudolnemu stworzeniu w powiązaniu jako najdroższe skarby, bez których może ono istnieć od kilku sekund do kilku dni. (Stworzył, powiedziano, człowieka z „prochu ziemi”, czyli z tych mikroelementów, które są także w składzie ziemi. I to prowadzi do logicznego wniosku: utrata tego „prochu” lub jego niedobór w ludzkim organizmie prowadzi do chorób lub nawet śmierci. Dokładnie tak samo bezlitosne wypompowywanie go z ziemi prowadzi do osłabienia ziemi. Jak widzimy, ludzki organizm i organizm ziemi są bardzo podobne). Ona, tak zrozumiała i niedoceniona, znieważona w naszych dniach — jest tajemnicą. Tajemnicą tworzenia charakteru, ducha i duszy narodu. Ten ziemski kosmos bytu z określonymi glebami, światem roślinnym, wodami — rzekami, stawami, jeziorami, strumykami, światem ptaków i zwierząt — tworzy właśnie taki i tylko taki naród, który różni się od tych narodów, które żyją na południu, północy, w terenie górskim czy na stepach. Słowem, wśród innej przyrody. Nie zapomnieliśmy jeszcze, że nasi przodkowie odnosili się do ziemi z czcią, nazywali ją żywicielką, układali o niej pieśni, modlitewnie chylili przed nią czoła, brali ją w woreczek, idąc na wojnę lub w daleką drogę, i całowali ją po powrocie. I zawsze bali się, żeby jakiś najeźdźca nie przyszedł, nie odebrał tego drogiego, ojczystego skarbu. Nie wiem, czy jeszcze jakiś naród na planecie zrodził taką kastę wybranych miłośników ziemi i rolników, apostołów pracy — kułaków. Oni na wszystkie tysiąclecia dali Ukraińcom lekcję, jak trzeba kochać ojczystą ziemię i umieć ją uprawiać, pielęgnować, przywoływać do niej raj z sadami urodzajnymi, łąkami luksusowymi, pasiekami miododajnymi, młynami i wiatrakami, zarybionymi ręcznie kopanymi stawami, zasadzonymi lasami, jak wygrzewać ją w dłoniach, w dzień kosić żyto, pszenicę i wszelkie zboże, a w nocy przy księżycu zbierać kłosy. To kasta wybranych, dlatego czerwone demony ich wytępiły, wielkich Ukraińców, apostołów ziemi, którzy pozostawili na niej niezniszczalne pisma Miłości. Oby tylko ich potomkowie nie zmalały, nie zeszli na margines i zdołali odczytać te pisma. A także — wyciągnąć z tego lekcję mądrości. Ukraina dawno przewróciła tę stronę i narodził się w niej kromaniończyk epoki plastiku i celofanu, który zasiewa jej przydrożne pobocza, lasy, a nawet pola pszenicy śmieciami na długie stulecia, dawne lasy zamienia w drewno opałowe i materiał budowlany, który wywożą eszelonami, a wszystko, co jest w jej wnętrzu, bezlitośnie wysysa i zamienia na dolary oraz euro. On, jak jego poprzednik kiedyś wytępił wszystkie mamuty, obecnie jest gotowy wytępić i wygrzebać wszystko, co jest na powierzchni ziemi i w jej głębinach, cały jej życiodajny „proch”, niczego nie zostawiając tym, którzy przyjdą po nim. Zresztą nad samą ziemią wzniesiony jest obosieczny miecz, gotowy posiekać ją, podzielić i puścić z młotka na sprzedaż. Taka jest istota nowej „nacji”, która rządzi na Ukrainie już od 25 lat: nowokromaniończycy. Niezbadana odmiana homo sapiens, która potrzebuje tysiące razy więcej jedzenia, bo grabi, wygrabia, niszczy wszystko i nie może się zatrzymać. Zamienia ogólnonarodowe bogactwo we własne trawienie, natężoną pracę gruczołów wydzielania wewnętrznego, nadwysiłek odbytnicy… Moja dobra przyjaciółka, z którą często rozmawiamy na tematy, o których w większości mówią obecnie Ukraińcy, powiedziała kiedyś: „Wiesz, ja nawet nie czuję bólu z powodu tego, co robią ci złodzieje-państwowcy. Jest mi strasznie wstyd za to korupcyjne bagno, które nami rządzi”. Ze wszystkich przerażających snów, które widziała Ukraina przez ostatnie tysiąc lat, obecny jest chyba najbardziej haniebny i najbardziej wstrętny. Ten sen jest o bezlitosnych, patologicznie chciwych janczarach-państwowcach, wczorajszych uczniach z dwójkami i trójkami, a dzisiejszych oligarchach, decydentach losu narodu, którzy napadli na Ukrainę, dobrali się do wszystkich jej bogactw i wysysają, wyczerpują ją, jak robili to tylko ordyńcy-janczarzy. Wojsko nienasycone, bezczelne, okrutne. Bojaźni Bożej nie ma, sprawiedliwości się nie boi, bo system sądowy póki co pracuje nie według praw, a „według pojęć”, i wszystko na nich. Łatwo rozprawia się z niewinnymi ludźmi, wiesza na nich zbrodnie, których tamci nie popełnili, rzuca dożywotnio za kraty i latami ślizga się-pełza wokół przestępców, których bezkarność woła o pomstę do nieba. Wielu z nich mogłoby odgrywać komedie w cyrku czy na scenie amatorskiej — posiedzenie to przenosi się z miesiąca na miesiąc, to komediant w todze kładzie się do szpitala, to idzie na urlop. I tak z roku na rok — jakoś dociągają do czasu, kiedy minie termin zbrodni lub zbrodniarz państwowy stanie przed sądem Bożym. W tym odrażającym śnie figurują także „wybrańcy narodu”, którzy również są duchowymi potomkami tych uczniów z dwójkami, którzy nie chodzą do szkoły, wagarują, nie odrabiają zadań domowych i wielu z nich nie wie, co powinni robić w tej „szkole” naciskania przycisków i po co ich tam rzucił zły ukraiński los. Za to każdy z nich ma w obsłudze kierowców, asystentów i niezły, łakomy kawałek pensji-dodatków za „wierną służbę” narodowi i państwu, wyprowadzony do „rajów podatkowych” ich nieodpowiedzialności i bezczelności. To wszystko oznaki nie tyle młodego i niedojrzałego organizmu państwowego, co takiego, który przebywa jeszcze w pieluchach, od których, wybaczcie, śmierdzi tym, czym śmierdzieć powinno. Ukraina nie doczekała się zbawiennych władców, swojego „apostoła prawdy” tak i nie zrodziła. Byli tacy państwowcy, którzy chcieli dla niej dobra i robili wszystko, aby ogólnonarodowe marzenia stały się rzeczywistością, ale do zbawiennego Taboru jej nie doprowadzili. W drodze do niego chronicznie prowadzili na Golgotę i odchodzili w niebyt, pozostawiając ją ukrzyżowaną na długie i tragiczne lata. I zaczynasz krzyżować duszę myślami o Hołodomorze, represjach, nie naszej wojnie, kołchoźnianym poddaństwie, „pomocy humanitarnej” „brata”-kata, myślisz o tych życiach, które się nie wydarzyły, o tych nienarodzonych geniuszach i wytępionych do korzenia Gospodarzach ziemi. Przecież to kułaka z mojej wsi wysłali na Sybir i jego trzykrotnie (!!!) rozkułaczali już tam, gdzie wieczna zmarzlina. A ojciec za każdym razem opowiadał mi o nim ze łzami w oczach — to był jego towarzysz młodości — i pytał kogoś, i sam sobie odpowiadał: „Czyż to człowiek? Toż to Bóg!”. I nad wyraz mądrze oraz przenikliwie wyjaśniał, dlaczego „bolszewicy” nie pozwalali tym kułakom, którzy odbyli karę i przeżyli, wracać do swoich wsi, a jedynie do Moskowii; bali się takich utalentowanych rolników w ukraińskich wsiach i chcieli lepszymi ludźmi zasiać Moskowię. Był on niewyjazdowy jako „wróg ludu” i tylko raz, kiedy już się zestarzał, temu „wrogowi” pozwolono odwiedzić rodzinną wieś. Przyszedł do ojca. Jako mała dziewczynka widziałam go, smutnego, z pochyloną głową, złamanego, który dożywał nie swojego życia na nie swojej ziemi. To wielcy ukraińscy gospodarze, wysłani na Zielony Klin, w Kraju Ussuryjskim uprawiali niewiarygodne plony. Ich wnuki i prawnuki do dziś karmią cały Daleki Wschód warzywami, owocami, miodem, mięsem i produktami mlecznymi. Bo porządne geny, jak ziarno elitarnych odmian, dają elitarne owoce. I myślisz o „selekcji” negatywnej, masowym przyjściu od marginalnej spuścizny, zdenacjonalizowanego, zdemoralizowanego wczorajszego ucznia z dwójkami — pioniera, komsomolca, komunisty, a dzisiejszego tłustego oligarchy, który Wielkie Ukraińskie Marzenie zamienił na swoje raje podatkowe, przywłaszczył państwo jak dojną krowę, pozwalając narodowi wygrzebywać po niej tylko łajno. Znieważył ją swoim duchem, tak obcym i dalekim, i zdecydował, że ten duch już zwyciężył, że on jest na zawsze. „Gdybyście uczyli się tak, jak trzeba”, to rozumielibyście, że ta ziemia odrzuci waszego ducha, bo on nie jest z jej głębin i tajemnic, nie z jej „prochu”, on jest tymczasowy. Rozumielibyście, jaki naturalny związek istnieje między narodem a ziemią (jego duszą, językiem, pieśniami, cechami narodowymi). Że tylko na tych czarnoziemach, wśród tych sadów, lasów, dąbrów, pól, wzgórz i dolin mogło narodzić się „A my proso siali-siali”, „Oj, posiał kozak grykę na dąbku, na wierzchołku”, „Orzał chłop, orzał ja, i wyorali słowika”. Wsłuchajmy się w te słowa! One oddychają czarnoziemami, gajami, dąbrowami, stuletnimi dębami i starymi wierzbami, chmurami białymi i burzowymi. W nich skrzypią jarzma i przeżuwają krętorogie woły. Oni chodzą w białych dziadowskich spodniach i mają na sobie słomiane kapelusze. Na nich domotkane kobiece koszule z długą haftowaną wstawką i wyszywanymi ramionami. I to wszystko jest jednością, niepodzielną — duszą narodu, stylem jego ziemskiego życia i duchem, duszą ojczystej ziemi, tego tajemniczego „prochu”. To Boże tchnienie, natchnienie Ducha Świętego, który nie tylko kocha tę ziemię i ten naród, ale stworzył go właśnie takim. Bo On sam chodzi po Ukrainie to w lnianej, to z konopnej przędzy koszuli, wyszytej czerwono-czarnymi ramionami (w dzień powszedni), to w białej po białym — na Boże Narodzenie, Wielkanoc, Trójcę. To przecież On, Duch tworzenia wszelkiego ziemskiego życia, przyniósł i te stroje, i te pieśni, i Język, w którym jest tyle Jego siły, piękna i natchnienia. (A bogoburcy patriarchatu moskiewskiego zapewniali samych siebie i ukraińską owczarnię, że język ukraiński to „twór diabła” i nie można się w nim ani modlić, ani rozmawiać. Pomylili nasz Język z samymi sobą i niedouczeni podstaw Pisma Świętego; inaczej wiedzieliby, że tworzy tylko Bóg, a ten, z którym się przyjaźnią, „tworzy” podobne myślenie. Cóż, to z grzeszności ludzkiej). Zatem duch narodu jest nieodłączny od ducha ziemi, nie można ich rozłączyć, wymienić na inny. Są jedną całością. Czy myśleliśmy, jakimi bylibyśmy, gdyby na tej ziemi, która zwie się Ukrainą, były kamieniste góry czy wypalony step? I czy w ogóle bylibyśmy to my? Inny duch na tych przestrzeniach się nie przyjmie, bo Duch-Władca go pochłonie, przerodzi. A jeśli obcy duch puści korzenie nie na swojej ziemi, to zrodzi wyrodków, marginalny ochłos, który zapragnie Noworosji, DRL, ŁRL czy jeszcze jakiejś zekoeener. Bo naruszono prawo tworzenia bytu. Prawo jedności, prawo harmonii. Tak stało się w Donbasie, naszej stepowej Ukrainie, części kozackiego Wielkiego Ługu, dokąd, wymorzywszy ukraińskie wsie głodem, przerzucano całe wsie z obwodu wołogodzkiego Rosji. Ten naród przyniósł ducha, który nie łączył się z duchem naszych stepów. W co zamieniono ten kraj i jaki nowy naród się narodził, widzimy w tych dniach… I nad wyraz ciekawy szczegół, który rejestrują kamery telewizyjne obecnie na okupowanych terytoriach: jeśli starzy ludzie, którzy pozostali w zniszczonych wsiach, rozmawiają po ukraińsku, to myślą, czują i rozumieją wszystko jak świadomi Ukraińcy, pragną dożyć swoich dni na Ukrainie i mają nadzieję, że ta mongoloidalna zaraza zejdzie w końcu do piekła. Jeśli zaś rozmawiają po rosyjsku, nie widzą i nie chcą widzieć praw-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn