Strona · s. 15strona oryginału ↗
Święto duszy
Слово Просвіти, №13 за 2018 рік
Chór dziewczęcy Halyny Horbatenko. Orkiestra instrumentów ludowych (kierownik artystyczny — Ihor Sawkow), Chór żeński (kierownik artystyczny — artystka ludowa Ukrainy Halyna Horbatenko), Chór kameralny (kierownik artystyczny — Zoja Tomson), Orkiestra kameralna (kierownik artystyczny — Ołeksandr Hosaczynski), Zespół instrumentów strunowych im. Leonida Szuchmana (kierownik artystyczny — Mychajło Wołkow) oraz Orkiestra dęta (kierownik artystyczny — Wołodymyr Sydorczenko). Kolejna data — 28 marca 2018 roku, XXIII Festiwal Sztuki „Szewczenkowski marzec” — to twórcze sprawozdanie solistów i zespołów Kijowskiego Instytutu Muzycznego im. R. M. Gliera. Ołeksandr Złotnyk zaprosił wszystkich zakochanych w muzyce do zebrania się tego dnia o godz. 19.00 w Sali Kolumnowej Narodowej Filharmonii Ukrainy im. M. Łysenki. Wystąpili tu wszyscy sławni artyści KIM — od orkiestr i chórów po wybitnych solistów. A 28 marca odbyła się historyczna premiera — koncert na fortepian z orkiestrą Henryka Babińskiego. Historia tego utworu jest bezpośrednio związana z historią Kijowskiej Szkoły Muzycznej. Odnaleziony wśród materiałów archiwalnych przez wybitnego badacza ukraińskiej kultury muzycznej, profesora Jurija Zilbermana, zabrzmiał on po raz pierwszy z okazji otwarcia Kijowskiego Konserwatorium w 1913 roku. W twórczym sprawozdaniu koncert ten jest swoistą historyczną premierą. 18–25 kwietnia. XII Międzynarodowy Konkurs Młodych Pianistów pamięci Wołodymyra Horowitza. Grupa „Horowitz-Debiut” i grupa młodsza (Kijowski Dom Uczonych NAN Ukrainy (18–23 kwietnia — I-II tury), Narodowa Filharmonia Ukrainy (24–25 kwietnia — III tura, koncert zwycięzców). 84 uczestników z pięciu krajów — Australii, Chin, Ukrainy, Republiki Mołdawii, Republiki Białorusi — będzie walczyć o tytuł laureatów najbardziej prestiżowego konkursu pianistycznego Ukrainy. Zgodnie z regulaminem konkursu do udziału w grupie „Horowitz-Debiut” dopuszcza się uczestników w wieku do 14 lat; w grupie młodszej — w wieku od 9 do 15 lat. Kolejne uroczystości — 23 kwietnia, Narodowy Pałac Sztuki „Ukraina”. Odbędzie się tu „Gwiezdny karnawał” z udziałem absolwentów i studentów KIM im. R. M. Gliera. Ozdobą muzycznego święta będą występy wyjątkowych, specjalnie zaproszonych gości: Ivo Bobula, Pawła Zibrowa, Marii Maksakowej. A 25 maja w Narodowej Operze Ukrainy im. T. H. Szewczenki — koncert jubileuszowy z okazji 150-lecia od dnia założenia. Olena LEONTOWYCZ, pisarka, członkini NSPU. W gościnnym Muzeum Szestydiesiatnykiw odbyło się marcowe wydarzenie: spotkanie poświęcone utworom Tarasa Szewczenki, do których skomponowano muzykę, a które wykonywał Taras Kompanyczenko. Jeśli mieliście kiedyś okazję być na koncercie tego śpiewaka, to wiecie, że nie jest to zwyczajny koncert, nie tylko mistrzowskie wykonanie zaprogramowanych utworów. I tym razem wszyscy czuli twórczy zapał, twórczy poryw artysty, widzieli cud, który wydarzył się na ich oczach... Taras Kompanyczenko zachęcał do wspólnego śpiewu, aby obecni nie byli tylko obserwatorami. I chętnie odpowiadali. Wydawało się, że tylko czekali na to wezwanie... Śpiewali „Dumy moji”. A ja przypomniałam sobie, jak my, uczniowie, zaraz po nauczeniu się, zaśpiewaliśmy tę pieśń w 1952 roku, kiedy nauczyciel literatury ukraińskiej wchodził do klasy. Ale on, świadek represji lat 30. XX wieku, o których my, urodzeni w najstraszniejszym 1937 roku, nie mogliśmy nic wiedzieć (bo starsi milczeli), przerażony zgasił nasz zapał... Taras Kompanyczenko przekazywał słuchaczom bezgraniczną głębię ukraińskiego bogactwa pieśniarskiego, do którego zainspirował wielki Kobziarz, hojnie obdarowywał wiedzą z tej dziedziny. Było to niezwykłe widowisko: i rozmyślania, i objawienia, i przejmujące wykonanie. Śpiewak obdarowywał mnóstwem pieśni, zapoznawał z nieznanymi i zapomnianymi, zmuszał dusze ludzi do pracy, do pełnego zdumienia wpatrywania się w bezgraniczną wyżynę ukraińskiego ducha. Podczas tego widowiska następowało oczyszczenie dusz z nalotu przemijającego bytu i zanurzały się one w sfery wiecznego, wysokiego, czystego. I cud ten tworzył unikalny artysta, niestrudzony poszukiwacz, badacz, któremu udało się przywrócić do życia tyle pereł pieśniarskiej kultury Ukrainy. Właśnie tak było w dniu Szewczenki, dziesiątego marca 2018 roku, kiedy ludzie, wstrzymując oddech, słuchali pieśni ludowych i dum kobziarzy różnych czasów, utworów Mykoły Łysenki i Kyryła Stecenki oraz innych kompozytorów, których skrzydłem dotknął nasz Geniusz. Apoteozą spotkania był śpiew „Testamentu” Szewczenki. Śpiewali tak, że przypomniały się słowa Ołeksandra Szulhyna: „...Ukraińcy potrafią stworzyć improwizowany chór i śpiewają tak, jak chyba żaden inny naród nie potrafi” (Zbirnyk na poshanu Ołeksandra Szulhyna (1889—1960) // Paryż-Monachium, 1969. — S. 249). Takie spotkanie z tym, co testamentowe, jest niezapomniane. I odbyło się ono dzięki niesamowitemu oddaniu Tarasa Kompanyczenki swojemu powołaniu, zamiłowaniu do twórczości Tarasa Szewczenki, do muzycznych skarbów Ukrainy, dzięki hojności talentu i poświęceniu jego działalności oświatowej.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
