Strona · s. 4strona oryginału ↗
Diagnoza społeczna: psychoza przemocy
Слово Просвіти, №13 за 2018 рік
Petro ANTONENKO, Czernihów „Z moździerzy mieli ostrzelać centralną część stolicy, miało być jak najwięcej trupów, jak najwięcej krwi, chodziłoby o tysiące zabitych”. „Akt terrorystyczny w murach parlamentu, niszcząc bojowymi granatami dwie loże, zawalić kopułę parlamentu i automatami dobijać tych, którzy przeżyją. Plan miał być zrealizowany w tym czasie, kiedy w budynku parlamentu, oprócz deputowanych, mieli przebywać prezydent, premier oraz członkowie rządu. Równolegle planowano ostrzał Administracji Prezydenta oraz budynków mieszkalnych na przyległych ulicach”. „Drugi plan — nocne zajęcie budynku parlamentu. Ochrona budynku miała zostać rozstrzelana. Z wykorzystaniem moździerzy, granatników, broni palnej oraz urządzeń wybuchowych planowano napaść na mieszkanie i auto prezydenta, ministra spraw wewnętrznych oraz innych”. Co to jest — scenariusze hollywoodzkich horrorów? Wcale nie. To z oficjalnych dokumentów organów ścigania państwa ukraińskiego, z oskarżeń przedstawionych niedawno dwóm jego obywatelom. Pierwsze oskarżenie dotyczy Wołodymyra Rubana. 8 marca został zatrzymany przez funkcjonariuszy organów ścigania na linii rozgraniczenia w Donbasie, kiedy jechał z zajętego przez separatystów terytorium, a w autobusie, którym kierował, wykryto arsenał broni. W. Ruban został aresztowany, wszczęto sprawę karną, oskarżono go o przygotowywanie aktów terrorystycznych. I wszystkie te scenariusze dotyczą Bohatera Ukrainy Nadiji Sawczenko. Kiedy 9 marca w sądzie ogłaszano podejrzenie o popełnienie przestępstwa Wołodymyrowi Rubanowi, nazwisko Sawczenko nie figurowało. Lecz bardzo szybko się pojawiło — jako świadka w sprawie W. Rubana. A po 6 dniach, 15 marca, w murach parlamentu Prokurator Generalny Ukrainy Jurij Łucenko ogłosił już wniosek wobec deputowanej ludowej Nadiji Sawczenko, gdzie zostały wypowiedziane wskazane „scenariusze”, które planowała zrealizować razem z W. Rubanem i wspólnikami. Akty terrorystyczne, przewrót wojskowy… Nadiji Sawczenko inkryminuje się około tuzina (!) przestępstw karnych. A mianowicie: z cz. 1 art. 109 (działania skierowane na gwałtowną zmianę lub obalenie porządku konstytucyjnego albo na zagarnięcie władzy państwowej); cz. 1 art. 14 (przygotowanie do przestępstwa), cz. 2 art. 28 (popełnienie przestępstwa przez grupę osób, grupę osób na podstawie wcześniejszego porozumienia, zorganizowaną grupę lub organizację przestępczą), cz. 1 art. 109; cz. 1 art. 14, cz. 2 art. 28, art. 112 (zamach na życie działacza państwowego lub społecznego); cz. 1 art. 14, cz. 3 art. 258 (akt terrorystyczny); cz. 1 art. 258-3 (stworzenie grupy terrorystycznej lub organizacji terrorystycznej); cz. 2 art. 28 oraz cz. 1 art. 263 (nielegalne obchodzenie się z bronią, amunicją lub materiałami wybuchowymi) Kodeksu karnego Ukrainy. O Rubanie, którego oskarża się o przygotowanie, razem z Sawczenko, największych aktów terrorystycznych w najnowszej historii Europy, może i świata, wiadomo bardzo mało. Ten człowiek to same tajemnice, zaczynając od nazwiska: okazuje się, że on wcale nie jest Rubanem. W ostatnich latach nazywa siebie kierownikiem organizacji — Centrum Uwalniania Jeńców „Korpus Oficerski”, nazywa siebie generałem i z jakiegoś powodu tego stopnia do tej pory nie zdementowała władza. W. Ruban urodził się w 1967 roku w Kazachstanie w rodzinie wojskowego. Uczył się w kijowskiej szkole, zdobył specjalność lotnika-inżyniera w Czernihowskiej Wyższej Wojskowej Szkole Lotniczej, miał nazwisko Harbuzjuk. Dosłużył się do stopnia starszego porucznika i został przeniesiony do rezerwy w lipcu 1991 roku. Od tego czasu aż do 2014 roku znane są tylko pojedyncze fakty z jego biografii. W połowie lat dwutysięcznych aktywnie rozpowszechniał prorosyjską literaturę na terytorium Ukrainy, w jakim celu stworzył grupę wydawniczo-poligraficzną. Nie tylko masowo drukowała ona podręczniki szkolne „Stranoznawstwo Rosji” i poradniki „Zjednoczenie Rusi”, które z jakiegoś powodu wprowadzano w szkołach Donbasu od 2008 do 2010 roku, ale wydawała też czasopisma „Weselka”, „Soniasznyk”, „Kyjiwśka Ruś”. Cóż, jeśli u nas nie ma komu zająć się wydawaniem ukraińskich czasopism dla dzieci, to „święte miejsce nie pozostaje puste”. Tak samo, jak i w kwestii uwalniania oraz wymiany naszych jeńców w Donbasie. Właśnie „generał” Ruban chwalił się, że jego organizacja robi to najskuteczniej. W odróżnieniu od Rubana, Nadija Sawczenko nie jest po prostu znana, a su-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
