Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

JAK ZWIĘKSZYĆ NAKŁAD

Слово Просвіти, №14 за 2007 рік

...ukraińskiej diasporze na całym świecie. Niech Bóg pomaga wam pozostać na zawsze takimi, jakimi jesteście dziś. Ale nakład gazety jest skromny. Trzeba, by we wszystkich bibliotekach Ukrainy znajdowała się ta potrzebna gazeta, bo nie wszyscy mają możliwość czytania „SP”. Trzeba się zastanowić, co zrobić, aby czytano ją we wszystkich rejonach i wsiach Ukrainy oraz na Krymie. Należy znaleźć sponsorów, zorganizować kontakty ze szkołami i uczelniami wyższymi, z wykładowcami i studentami. Gazeta będzie miała wielką przyszłość. Wszystkie artykuły w gazecie są przemyślane, a czytelników trzeba doprowadzić przynajmniej do miliona. Mam wielu przyjaciół zarówno w Kijowie, jak i w rejonach oraz obwodach. Będę się starać, aby moi przyjaciele i krewni mogli czytać „Słowo Proświty”, bo o organizacji „Proświta” wie cała Ukraina. A o sobie powiem, że od dawna jestem emerytką, mam 85 lat. Ciężko przeżyłam Hołodomor w latach 1932–1933, Wielką wojnę światową 1941–1945. Potem przez 3 lata pracowałam w Armii Radzieckiej, ukończyłam Uniwersytet Kijowski im. T. Szewczenki i przez 36 lat pracowałam jako nauczycielka języka i literatury ukraińskiej w szkole na Żytomierszczyźnie i Sumszczyźnie. Mój mąż Białocerkiewiec Hennadij Petrowycz przeszedł wojnę, został ciężko ranny i kontuzjowany, ukończył uniwersytet, pracował w szkołach przez 40 lat, jest autorem 3 książek. Tak było, odszedł z tego białego świata. Mamy 2 dzieci i 2 wnuki. Obecnie mieszkam w Kijowie. Nasza rodzina szanuje i kocha „Słowo Proświty” i zawsze będzie je czytać. Niech Bóg pomaga Wam, wszystkim Waszym bliskim, rodzinie i przyjaciołom. Chwała Ukrainie! Otóż na wystawę z jednej wsi przywieziono koszulę, według wszystkich oznak zakarpacką, ale opowiedzieć o niej nikt, nawet właściciel, nie potrafił. Chcę poznać opinię p. Heorhija Filipa o tym wytworze, przesyłając mu zdjęcie koszuli. Do niego, jako do specjalisty, jest inne pytanie. A dr Natalii Diaczenko nie tylko bezliczne pytania dotyczące działalności etnoklubu, ale też propozycje współpracy i marzenia o wymianie osiągnięć i znalezisk. Będę bardzo wdzięczna za pomoc w korespondencji i proponuję otworzyć w „Słowie Proświty” rubrykę o wymianie doświadczeń w działalności etnoklubów w różnych miastach i wsiach Ukrainy. Zdjęcie: O. Łytwynenko

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn