Strona · s. 7strona oryginału ↗
WŁADZA ZNOWU ODWRACA SIĘ PLECAMI DO ZAGRANICZNYCH UKRAIŃCÓW
Слово Просвіти, №14 за 2007 рік
Ostatnio można odnieść wrażenie, że wszystko w naszym kraju jest sytuacyjne — sytuacyjna koalicja, sytuacyjna większość, sytuacyjne głosowanie w Radzie Najwyższej Ukrainy, a co za tym idzie, także nasze prawa są sytuacyjne? Jednak chyba nasi politycy powinni już się opamiętać, ponieważ naród Ukrainy, który ma żyć według tych praw przynajmniej przez kilka najbliższych lat, nie jest zjawiskiem sytuacyjnym! Wśród naszych polityków stało się teraz modne powoływanie się w swoich wypowiedziach na doświadczenia krajów rozwiniętej demokracji. Ale z jakiegoś powodu nie dostrzegają lub nie chcą dostrzegać tego, że różnice w programach dwóch, z reguły głównych, konkurentów w walce o władzę w tych krajach różnią się na tyle mało, że nie ma to znaczącego wpływu na strategiczny kurs polityki wewnętrznej czy zagranicznej państwa. Dlatego interesy tego ostatniego nie są tracone w żadnym przypadku. O Ukrainie tego powiedzieć nie można, gdyż u nas każda kolejna władza próbuje, chyba „na złość” poprzednikom, zrobić wszystko na odwrót. Przy tym nie roztrząsając zbytnio, co było pozytywnym osiągnięciem, a co należy zmienić na lepsze. I już w ostatniej kolejności myśląc o tym, jakie skutki będzie to miało dla narodu kraju. Taka sytuacja zaistniała ostatnio także w odniesieniu do zagranicznego ukraiństwa. SPRAWA PAŃSTWOWA Iwan JUSYP’JUK WYDAWAŁO SIĘ, ŻE „CHORY ZACZĄŁ ZDROWIEĆ”… Ostatnie dwa lata stały się kluczowe w uznaniu roli zagranicznego ukraiństwa za ważny aspekt polityki państwowej Ukrainy. Jak wszystkie światowe państwa, Ukraina zintensyfikowała skuteczny rozwój więzi z zagranicznymi Ukraińcami oraz obywatelami naszego państwa, którzy stale przebywają poza jej granicami, ich ochronę prawną, włączanie do udziału w budowie państwa ukraińskiego. Z inicjatywy Prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki koordynację pracy centralnych i lokalnych organów władzy wykonawczej w zakresie dalszej aktywizacji i rozszerzenia współpracy z zagranicznymi ukraińskimi organizacjami społecznymi, rozproszoną między różnymi ministerstwami i urzędami, powierzono MSZ Ukrainy, które utworzyło w swojej strukturze odrębną jednostkę — Zarząd ds. Zagranicznego Ukraiństwa. Głównym dokumentem normatywno-prawnym, który na dzień dzisiejszy określa konkretne kierunki wdrażania polityki państwowej wobec zagranicznego ukraiństwa, stał się Państwowy program współpracy z zagranicznymi Ukraińcami na okres do 2010 r., opracowany przez MSZ Ukrainy wspólnie z innymi centralnymi i lokalnymi organami władzy wykonawczej oraz organizacjami społecznymi, który został zatwierdzony na IV Światowym Forum Ukraińców, które odbyło się w sierpniu 2006 r. w Kijowie. Przewidziane przez ten program działania mają na celu wspieranie konsolidacji zagranicznych Ukraińców wokół swojej historycznej ojczyzny. Jak zakładano, finansowanie większości wspomnianych działań miało być realizowane kosztem odpowiednich corocznych programów budżetowych. W 2006 r., na przykład, realizowano program pod nazwą „Działania na rzecz nawiązania więzi z Ukraińcami zamieszkującymi poza granicami Ukrainy”. Na jego wykonanie przeznaczono 14 mln hrywien. W ramach programu realizowano wsparcie finansowe dla ukraińskich szkół i klas, działalności wydawniczej oraz oświatowo-kulturalnej ukraińskich stowarzyszeń, zapewnienie remontów i wyposażenia pomieszczeń organizacji zagranicznych Ukraińców itp. Pewne środki zostały przeznaczone na zapewnienie środków technicznych redakcjom ukraińskich czasopism zagranicznych oraz ich rozpowszechnianie wśród organizacji społecznych. Narodowa komisja ds. zagranicznych Ukraińców rozpatrzyła ponad tysiąc wniosków naszych rodaków w sprawie nadania im statusu zagranicznego Ukraińca. Ogółem w 2006 r. wsparcie finansowe udzielono ukraińskim organizacjom społecznym w 40 krajach na przeprowadzenie ponad 500 różnorodnych działań. Pod takim hasłem odbyło się pierwsze zebranie robocze przewodniczących organizacji społecznych — uczestniczek MGOU „Czwarta Fala” we Włoszech. Na zebraniu utworzono organ kolegialny — Radę Przewodniczących Organizacji Ukraińskich we Włoszech, a także zatwierdzono regulamin działalności Rady. Główną zasadą działalności nowo utworzonej Rady jest dobrowolność, przejrzystość, demokratyczność, równouprawnienie. Głównymi kierunkami działalności Rady ma stać się wypracowanie więzi wewnętrznych, wymiana informacji, a także wypracowanie wspólnego stanowiska wobec procesów społeczno-politycznych na Ukrainie. Jak zauważył w swoim wystąpieniu inicjator utworzenia Rady Przewodniczących, przedstawiciel w MGOU „Czwarta Fala” z Włoch, przewodniczący ruchu pracowniczego „Solidarność” Wiktor Horobczuk, nie chodzi już o przyczyny zarobkowania, które powstało wraz z ukraińską niepodległością. Dziś już trzeba stawiać pytanie o systemowe ignorowanie tego problemu przez ukraińskich włodarzy. A ostatnie wydarzenia na Ukrainie pokazują, że napływ emigracji zarobkowej będzie się zwiększał. Pogorszenie klimatu społecznego i załamanie cen w sferze usług komunalnych na tle zamrożenia płac jest niepokojącym symptomem. Niszczony jest średni NAZAD W PRZYSZŁOŚĆ? Jednak nie na długo wystarczyło prochu w strzelbach. Nie zdążywszy się rozpocząć, skuteczna współpraca, skierowana na wspieranie Ukraińców za granicą, zmuszona jest dziś powracać do przestarzałego doświadczenia. Budżet państwowy Ukrainy na 2007 r. nie zdołał wygospodarować środków na wsparcie tych, którzy już od wielu lat słowem i czynem troszczą się o państwo ukraińskie poza jego granicami. Zarząd ds. Zagranicznego Ukraiństwa MSZ Ukrainy opracował wniosek „O potrzebach w środkach na zabezpieczenie finansowe działań na rzecz nawiązania więzi z Ukraińcami na 2007 r. oraz kolejne trzy lata”, gdzie argumentowano, że wielkość wydatków funduszu ogólnego budżetu na każdy rok powinna być nie mniejsza niż w 2006 r., z corocznym zwiększeniem wydatków w ramach wspomnianego programu budżetowego o 10%, biorąc pod uwagę konieczność rozszerzenia wsparcia materialno-finansowego zagranicznego ukraiństwa ze strony Ukrainy, a także możliwe procesy inflacyjne. Niestety, zrealizować tych działań teraz się nie uda. I problem nie tylko w środkach. Problem w tym, że do tej pory nie ma strategii państwa ukraińskiego wobec zagranicznego ukraiństwa. Czy to wynik walki wewnątrzpolitycznej w naszym państwie, w szczególności konfrontacji między prezydentem a premierem, która już porządnie wszystkim dała się we znaki, czy po prostu krótkowzroczność (czytaj: nieudolność) naszych polityków? Ale od tego cierpią interesy ogólnopaństwowe. A JAK U NICH? Współczesne światowe tendencje wdrażania polityki diasporalnej polegają na wykorzystywaniu przez państwa własnych diaspor jako potężnego środka wpływu na inne państwa. Przy czym w niektórych krajach współpraca ze rodakami za granicą stała się podstawą polityki zagranicznej. Jest jej przypisana dobra zaplanowanie, systemowość, skalowalność, intensywność i agresywność, duże wielkości finansowania i należyte zabezpieczenie organizacyjno-kadrowe. Przy tym praca z diasporą jest dość sztywno centralizowana, wychodząc z założenia, że ideologia współpracy ze rodakami za granicą musi być wyłącznie państwowotwórcza. Formy realizacji tej polityki mogą być różnorodne, środki i metody osiągnięcia celu różnić się w zależności od obiektu wpływu, ale tylko
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
