Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

WOLNOŚĆ SŁOWA KUSI...

Слово Просвіти, №14 за 2008 рік

Wołodymyr FERENC, Iwano-Frankiwsk Obecnie stało się modne komentowanie Prezydenta w prywatnych rozmowach i publiczne udzielanie głowie państwa rad, co i jak robić, a nawet jak mówić i jak mówić nie należy, żeby wyglądać na przywódcę silnego państwa. Wolność słowa kusi wielu, by szukać dogodnego pretekstu, żeby z niej skorzystać, bo inaczej po co ona? Ale Ukraina nie jest silnym państwem z silnym parlamentem. Słaba władza, zwłaszcza ta, która uważa się za podstawę demokracji, zupełnie rozsądnie prowokuje silną część świata do wywierania presji informacyjno-psychologicznej na Ukrainę. Kwestia bezpieczeństwa informacyjnego dojrzała już dawno, a oświadczenie Prezydenta o informacyjno-psychologicznej kampanii innych państw przeciwko Ukrainie nikogo nie dziwi, jedynie utrwala nasze położenie w typowej dla XXI wieku permanentnej wojnie informacyjnej. Dziwi reakcja — komentarz przewodniczącej parlamentarnego Komitetu ds. wolności słowa i informacji Hanny Herman: „Biorąc pod uwagę, że mowa o bezpieczeństwie narodowym, któremu zagrażają z zewnątrz, a także o to, że głowa państwa najwyraźniej dysponuje informacją, która daje mu podstawy do takich oświadczeń, nasuwa się pytanie: dlaczego ta kwestia jest rozpatrywana poza parlamentem? Dlaczego Wierchowna Rada, w szczególności Komitet ds. wolności słowa i informacji, jest ignorowana przy rozpatrywaniu tak żywotnych problemów? Czy tylko dlatego, że ośrodki analityczne, których zadaniem jest monitorowanie wszystkich procesów, które w taki czy inny sposób dotyczą bezpieczeństwa w przestrzeni informacyjnej Ukrainy, podlegają wyłącznie Bankowej? W takim razie Prezydent powinien wystąpić z inicjatywą ustawodawczą, aby wyprowadzić kwestię wolności słowa spod kompetencji parlamentu i przypisać ją sobie”. Po co pani Herman jakaś „tajna informacja”? Aby wyciągnąć wnioski, wystarczy obejrzeć zwykłą telewizję, którą obywatele Ukrainy oglądają z konieczności i bez większej swobody wyboru. Dotąd Komitet nie widzi problemu i nie bardzo przejmuje się pracą Krajowej Rady, nie zaproponował projektów ustaw o parytetowej działalności informacyjnej społeczeństwa i państwa jako odpowiedzi na obce wpływy informacyjne, jako priorytetowych. Za to Komitet z jakiegoś powodu bardzo martwi się telewizją publiczną, najwyraźniej po to, by pomnożyć to, co już jest w eterze. „Obsada” twórców telewizji dla narodu, zapewne, jest już gotowa i jest ta sama. Skąd ma się wziąć nowa i kto dopuści — „konkurencja wolności słowa”! Wynik takiej konkurencji widzimy i w dużej mierze dzięki „zasługom” szanownych wybrańców. Także sam parlament najwyraźniej stał się „niewinną ofiarą” obcych wpływów informacyjnych — to jedni słuchają głosu Rosji, to z workami przeciwko NATO stoją, to opowiadają się za drugim językiem państwowym. Po co Prezydent ma radzić się w sprawie bezpieczeństwa informacyjnego z tak informacyjnie niezabezpieczonym parlamentem? Od tego jest RBNiO, a za bezpieczeństwo państwa, zgodnie z Konstytucją, odpowiada Prezydent. Gdyby pani Herman powiedziała, że Prezydent bierze się za sprawę bezpieczeństwa informacyjnego trochę za późno i za mało, i nie tak twardo, zrozumiałbym ją. To byłoby znakomite państwowe stanowisko opozycji. Dziwi uraźliwa, po kobiecemu bezpośrednia reakcja pani Herman. Na próżno ktoś uważa, że głowa państwa postawiła parlament „w upokarzającej sytuacji”. Nawiasem mówiąc, bezpieczeństwo informacyjne nie jest przedmiotem rozpatrywania przez parlamentarny Komitet. To sprawa całego państwa i społeczeństwa, ważny problem państwowy na poziomie geopolityki. Niech Komitet ds. wolności słowa spróbuje zaprowadzić porządek choćby w telewizji, ale o tym — ani słowa. Pani Herman uważa, że Prezydentowi, „kiedy chodzi o tak ważne sprawy, jak bezpieczeństwo przestrzeni informacyjnej Ukrainy, należy wypowiadać się nie aluzjami, lecz merytorycznie. Nie przystoi to silnemu Prezydentowi silnego państwa.” Bush mówi aluzjami, ale amerykańscy parlamentarzyści uznają za nietaktowne zwracanie uwagi na styl dyplomatyczny, typowy dla takiego poziomu. Merytorycznie powiedzieć o stanie bezpieczeństwa informacyjnego państwa można nawet bez „danych analitycznych”, ale nikomu się to nie spodoba i rozczaruje Ukraińców, czyli zadziała na rzecz jeszcze większego osłabienia informacyjnej ochrony narodu. Dlatego nie warto. Gdy sprawy wyraźnie się poprawią, wtedy można będzie powiedzieć, ale to zbędne — Ukraińcy to poczują, siedząc przed ekranem telewizora ze szczęśliwymi twarzami z powodu takiego życia. Jedyne, z czym stuprocentowo warto się zgodzić i zawsze cytować Hannę Herman: „Parlament jest wybierany przez naród nie po to, by śledzić wiadomości, które pojawiają się w internecie. Zadaniem parlamentu jest dbanie o interesy narodu z zastosowaniem wszystkich istniejących do tego instytucji władzy państwowej, łącznie ze strukturami siłowymi”. Niech Komitet pracuje, może jutro telewizja stanie się przyjemniejsza dla Ukraińca. Wolność słowa to przecież nie tylko monolog obcego, może i usłyszymy coś od nas, Ukraińców. Usłyszymy, jak pokaże Szuster, i nam, jak kochać naszą wolność słowa, opowie. Niemiec powie… Dalej za Szewczenką.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn