Strona · s. 8strona oryginału ↗
PAMIĘTNE SPOTKANIA
Слово Просвіти, №14 за 2008 рік
M. MEDYŃSKA-KOWALCZUK, m. Zaleszczyki, obwód tarnopolski. W życiu każdego człowieka są wydarzenia, które zapadają w pamięć. Kiedy myślami wracam do lat młodości, przed oczami staje rok 1971, kiedy to obchodzono 100. rocznicę urodzin wybitnego ukraińskiego nowelisty Wasyla Stefanyka. Wtedy właśnie doszło do mojego poznania z Olesiem Terentijowyczem. Do rodzinnej wsi W. Stefanyka, Rusowa na Iwanofrankowszczyźnie, zjechało się wielu gości z różnych zakątków Ukrainy. Obejrzeli muzeum klasyka ukraińskiej literatury, a następnie wzięli udział w uroczystościach z okazji jubileuszu pisarza. Sercem święta było odsłonięcie w centrum Rusowa pamiątkowej steli z wizerunkami postaci z utworów wybitnego nowelisty. Na improwizowaną scenę wchodzili wybitni pisarze, kompozytorzy, śpiewacy, przedstawiciele władz lokalnych. Tego dnia usłyszeliśmy wiele ciekawego. W pamięci wyryło się przemówienie Olesia Honczara. Jego słowa były skierowane do wszystkich i wzywały do godnego szacunku dla rodaka, wlewały wiarę w lepszą przyszłość Ukrainy. Jego oczy, barwa głosu promieniowały miłością. Po zakończeniu części oficjalnej podeszliśmy do Olesia Terentijowycza. Choć chętnych do otrzymania autografu było niemało, pisarz, dowiedziawszy się, że jesteśmy nauczycielami-filologami, znalazł czas na krótką rozmowę. Szczerze interesował się nauczaniem literatury ukraińskiej w szkole, wypytywał o trudności, o to, jak uczniowie odbierają słowo artystyczne. Do domu wracaliśmy uskrzydleni, by następnego dnia opowiedzieć o O. Honczarze swoim wychowankom. W 1988 roku udało mi się spotkać ulubionego pisarza po raz kolejny. Wtedy wykładałam literaturę ukraińską w Drohobyckim Instytucie Pedagogicznym (obecnie uniwersytet) im. I. Franki. Jesienią tamtego roku Oles Honczar wraz z żoną Walentyną Danyliwną wypoczywał w Truskawcu. Kierownictwo uczelni postanowiło uczcić 70. rocznicę jego urodzin. Jubileuszowa konferencja naukowa odbywała się w budynku miejscowego teatru dramatycznego. Mówiono o osiągnięciach wybitnego pisarza, jego działalności społecznej. Studenci, wykładowcy, wszyscy obecni bardzo ciepło przyjęli samego Olesia Terentijowycza. Analizował on współczesny proces literacki. Czuło się, że pisarz przejmuje się losem ukraińskiej książki, ojczystego słowa, kultury. Przemawiał człowiek, który w powieści „Sobór” zwrócił się do rodaków: „Strzeżcie soborów swoich dusz!”. W kuluarach nadarzyła się okazja, by porozmawiać z O. Honczarem. Patrząc na moją wyszywaną koszulę, pisarz zapytał, skąd pochodzę. Zachwycał się ukraińskim haftem. Uśmiechnąwszy się, zamaszystym pismem napisał autograf na zbiorze „Czary-Komyszi”. Prawdziwy, a nie pokazowy patriotyzm, praca dla ukraińskiego słowa były niezmiennymi towarzyszami Olesia Honczara. Takim zapamiętali go współcześni, takim wszedł do historii swojego narodu, dla którego żył i tworzył. Takim też pozostał na mojej fotografii.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
