Strona · s. 9strona oryginału ↗
Dusza pragnie nieśmiertelności
Слово Просвіти, №14 за 2008 рік
Twórcze dziedzictwo Ołesia Honczara jest wielkie i różnorodne gatunkowo. Powieści i opowiadania, wiersze i nowele, artykuły, wystąpienia, zapiski dzienniczkowe… A wszystko to zrodziło się z wielkiej miłości i wielkiego bólu, wszystko jest rozświetlone mądrym i wielostronnym talentem jasnej osobowości. Gdy bierze się do rąk utwory tego klasyka literatury ukraińskiej, trzeba położyć obok siebie ołówek i notatnik. Ołesь Terentijowycz był bowiem prawdziwym poszukiwaczem złota w głębokich pokładach ukraińskiego słowa. Jego wiersze są przesiane takimi klejnotami aforyzmów, że chce się je notować, zapamiętywać, wzbogacać nimi swój język.
Dobry prezent sprawili miłośnicy twórczości Ołesia Honczara z Dniepropetrowska. Profesor Narodowego Uniwersytetu Górniczego, dyrektor Instytutu Problemów Humanitarnych Wiktor Puszkin oraz redaktorki Switłana Ołijnyk i Iryna Cyp'jak, opierając się na materiale powieści „Chorągwionoszowie”, „Człowiek i broń”, „Cyklon”, „Tronka”, „Sobór”, „Brzeg miłości”, „Twoja zorza”, nowel i artykułów, wydali zbiór skrzydlatych słów O. Honczara „Strzeżcie soborów dusz swoich”. Nakład tego unikatowego wydania jest bardzo mały — zaledwie 300 egzemplarzy. Dlatego byłoby dobrze, gdyby w obecnym jubileuszowym roku ten zbiór został wznowiony znacznie większym nakładem, by mógł trafić do bibliotek i szkół całej Ukrainy, wzbogacić księgozbiory nauczycieli, wykładowców filologii, wszystkich, którzy kochają i szanują ojczyste słowo, cenią jego diamentowe skarby.
Przewertujmy strony zbioru „Strzeżcie soborów dusz swoich” i zanotujmy dla pamięci choćby kilka aforyzmów, zrodzonych z rozumu i serca Ołesia Honczara.
* * * Ta wojna musi być ostatnią ze wszystkich wojen, jakie były na ziemi. * * * Dla radości, dla szczęścia — oto dla czego człowiek przychodzi na świat, oto dla czego tylko warto go rodzić na świat. („Człowiek i broń”) * * * Droga — to jest piękne. * * * A cóż może być piękniejszego niż uśmiech dziecka? Nic równego na świecie. * * * Kiedyś u nas na Ukrainie, zgodnie z ludowym zwyczajem, gospodarze zostawiali w niezamkniętej chacie na stole kromkę chleba i dzbanek mleka — dla przechodnia. I to była norma życia. * * * Bij, dzwonie, bij, rozbij chmurę! * * * Wśród pszczół nie ma leniwych. * * * Jedźcie ciszej, zdążycie. * * * Wszyscy wobec wieczności jesteśmy dziećmi. * * * Uważajcie, dziś miałem bogaty dzień: widziałem szczęśliwego człowieka… * * * Pszczoła jest zagadką, gwiazda jest zagadką, a człowiek czyż nie jest tajemnicą nad tajemnicami? („Twoja gwiazda”) * * * Człowiek, jeśli był nim, sam staje się cząstką powszechnego światła! W rozlewisku naszego życia jest też i jego światło. * * * Ta rzeka, ona też jest jak człowiek: dosięgnęła apogeum, wybuchnęła powodzią światła i właśnie teraz, gdy jest oświetlona światłem mądrości, w spokojniejszych rozlewiskach ujścia musi dokończyć swój bieg… Wszystko staje się Oceanem. * * * Nic tak nie rzuca się w oczy jak bezprawie. * * * Twórczość — to miłość, przede wszystkim miłość! Najważniejsze — trzeba być zdolnym kochać! * * * — Starość to tragedia? — Jeśli istnieje tragedia starości, to, sądzę, nie dlatego, że starzeje się ciało. — A w czym? — W tym, że młodą pozostaje dusza. („Cyklon”) * * * Kto zapomniał, jak kochać matkę, ten jest już, widocznie, stracony. * * * Droga od serca do serca — najdłuższa droga. * * * Nie jest to proste zadanie — kształtować człowieka! * * * Dzisiejsze dzieci — jutro naród! * * * Żyć próżniakiem — to przecież największa hańba! („Brygantyna”)
Przygotowała Nina GNATIUK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
