Strona · s. 10strona oryginału ↗
ŻYCIE SŁAWNYCH
Слово Просвіти, №14 за 2008 рік
Wołodymyr MELNYCZENKO, dyrektor generalny Centrum Kultury Ukrainy w Moskwie, doktor nauk historycznych. Ciąg dalszy. Początek w nr 6, 7, 9, 10 z 2008 r. TARAS SZEWCZENKO: „POJECHALIŚMY ZE SZCZEPKINEM POKŁONIĆ SIĘ AKSAKOWOWI”. Ważną zasługą Mychajła Szczepkina było to, że to właśnie on zapoznał Tarasa Szewczenkę z Siergiejem Aksakowem i jego rodziną. Relacje (początkowo korespondencyjne) między pisarzami zawiązały się w grudniu 1857 roku, kiedy Siergiej Aksakow wysłał Szewczence przez Szczepkina swoją „Kronikę rodzinną” z autografem. To dzieło, jak i książka „Dziecięce lata wnuka Bagrowa” z autografem Aksakowa, pozostały w bibliotece Szewczenki po jego śmierci. Prawdopodobnie Szczepkin opowiedział Szewczence wiele dobrego o bliskim mu Aksakowie i jego rodzinie, którą bardzo szanował. Dzięki Szczepkinowi 22 marca 1858 roku doszło do pierwszego spotkania Szewczenki z Aksakowem. Zajrzyjmy do dziennika poety, w którym przekazano jego szczerą radość z tego powodu: „Najradośniejszy z radosnych dni. Dzisiaj widziałem człowieka, którego nie miałem nadziei zobaczyć podczas obecnego mojego pobytu w Moskwie. Człowiek ten — Siergiej Timofiejewicz Aksakow. Jaki piękny, szlachetny starczy wygląd! Nie jest zdrowy i nikogo nie przyjmuje. Pojechaliśmy z Mychajłem Semenowiczem dzisiaj pokłonić się jego rodzinie. Dowiedział się o naszej obecności w swoim domu i, wbrew zaleceniom lekarza, prosił nas do siebie. Nasze spotkanie trwało kilka minut. Ale te kilka minut uczyniło mnie szczęśliwym na cały dzień i na zawsze pozostaną w kręgu moich najjaśniejszych wspomnień”. Szewczenko doskonale rozumiał znaczenie Siergieja Aksakowa dla literatury rosyjskiej. W 1858 roku w Moskwie ukazała się jego autobiograficzna książka „Dziecięce lata wnuka Bagrowa”. Kiedy w 1860 roku Szewczenko zaczął pisać autobiografię, jednoznacznie opowiedział się za takim przedstawieniem faktów w niej: „Chciałbym przedstawić je w takiej pełni, w jakiej nieodżałowany S. T. Aksakow przedstawił swoje dziecięce i młodzieńcze lata, — tym bardziej, że historia mojego życia stanowi część historii mojej ojczyzny”. 24 marca Szczepkin ponownie zawiózł Szewczenkę do Aksakowa, a poeta z zachwytem zapisał w dzienniku: „Jeszcze raz widziałem się z Siergiejem Timofiejewiczem Aksakowem i z jego sympatyczną rodziną i jeszcze raz jestem szczęśliwy. Czarujący starzec! Zaprasza mnie do siebie na wieś na lato, i ja, zdaje się, nie oprę się takiemu pokuszeniu. Chyba że opiekuńcza policja przeszkodzi”. Mykoła Żułynski słusznie zauważa: „Szewczenko miał za co szanować znanego słowianofila, który godnie oceniał jego twórczość. Tarasowi Hryhorowyczowi było wiadomo, że Siergiej Aksakow, który pracował jako cenzor, a później kierował moskiewskim komitetem cenzury, aktywnie włączył się w wydawanie w Moskwie utworów H. Kwitki-Osnowjanenki, Pantelejmona Kulisza”. Taras Hryhorowycz poznał synów Aksakowa, Konstantina i Iwana, oraz córki — Wierę i Nadieżdę. O tej ostatniej zapisał w dzienniku: „...Z rozkoszą słuchałem moich rodzinnych pieśni, śpiewanych przez Nadieżdę Siergiejewną”. W rodzinie Aksakowów Szewczenko czuł się swobodnie. Wyjaśnił to w dzienniku
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
