Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

NASZA KSIĄŻKA

Слово Просвіти, №14 за 2008 рік

oryginał. Sami osądźcie, co znaczy: „u doświadczonej matki” (doświtnej?), „coś zakradało się pocieszającego i dotkliwego” (miłego?), „zbiegała na chwilkę”, „klepisko przysypane świeżym liściem”, „nie zaprzepaszczaj mojego młodego wieku” (nie zmarnować?), „niewypowiedziane zło wobec ludzi”, „zbladłe lipe” (lice?), „dłubie igłą” (grzebie?), „odwieczne turzyce i klony” (topole?), „na zjeździe nie brakuje spraw”, „majaczą niedożęte kopy” (kopy?), „spinkowego panstwa” (?), „zbiły się ze sobą”, „przyjmijcie nasze przeprosiny”… A może to dla nas, słuchaczy, egzamin ze znajomości języka ukraińskiego?! Przecież kiedyś była gra „Zgadnij słowo”: na szkolnej tablicy rysowano kratki odpowiadające liczbie liter, a gracze musieli odgadnąć, co to za słowo. Inaczej dlaczego „Prytyczyna chata” cały czas brzmi jak „Prytczyna”, a główna bohaterka Chrystia prosi o coś do jedzenia nie „ze względu na Chrystusa”, lecz „ze względu na Chrystię (!!!) wyprosi coś do jedzenia”? Wydaje się, że bardziej znęcać się nad klasykiem już nie można było. Tym bardziej że język Panasa Myrnyja to nie język Stefanyka czy Franki; mówi nim cała Centralna Ukraina i Kijów, język, który wraz z językiem Szewczenki i Nechuj-Lewyckiego legł u podstaw ukraińskiego języka literackiego. Jak więc taki audiobook wychowa miłość do niego u uczniów czy u rosyjskojęzycznych rodaków, którzy czasem i tak drwią z wszystkiego, co ukraińskie? Uważam, że takie rzeczy są po prostu niedopuszczalne! Jeśli Ludmiła Smorodina nie zna i nie kocha Ukrainy, języka jej narodu, to po co kompromitować ludzi, którzy oddali temu swoje życie, swój talent? ...rządził Kijowskim Towarzystwem Więźniów Politycznych i Represjonowanych i kierował nim do 2006 r., kiedy to przewodniczącym wybrano Hryhorija Kuceńka, człowieka o gorzkim losie. Jest on dysydentem z wojskowych. Oficer zawodowy. W sierpniu 1984 r. trafił do celi śledczego aresztu KGB ZSRR — Lefortowskiego więzienia — z powodu nadmiernej pasji do czytania, a dokładniej — z powodu nieostrożnych sądów o dziełach A. Sołżenicyna i innych dysydentów. A potem na wyrok — na cztery lata do mordowskiego „Dubrowłagu”. Zaświadczenie o rehabilitacji z Głównej Prokuratury Wojskowej byłego Związku Radzieckiego datowane jest na 5 marca 1992 r. W kilku słowach nie da się opowiedzieć tego, o czym opowiedział w książce „Dziękuję więzieniu. Wspomnienia i dokumenty”, wydanej przez Centrum Wydawnicze „Proświta”. Kijowskie Miejskie Towarzystwo Więźniów Politycznych i Represjonowanych zrzesza około tysiąca osób. Jest ono zbiorowym członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Ofiar Represji Politycznych, którego centrum znajduje się w Moskwie, oraz Międzynarodowego Stowarzyszenia Byłych Więźniów Politycznych i Ofiar Reżimu Komunistycznego z siedzibą w Nowym Jorku, współpracuje z Międzynarodowym Towarzystwem Praw Człowieka, którego siedziba znajduje się we Frankfurcie nad Menem. Tak czas wszystko stawia na swoim miejscu. Nic nie znika bez śladu. Historia to nie tylko to, co na powierzchni, ale także to, co wydobyte na światło Boże z tajnych skrytek, uwolnione spod klauzul najwyższej tajności. Za wydaniem — morze żalu, gorzkie wspomnienie o milionach przedwcześnie przerwanych żyć. Nakład książki — 3 000 egzemplarzy. Zdumiewają ilustracje — reprodukcje obrazów malarza B. Kurlikowa — odzwierciedlenie okrutnych realiów obozowych. Wszystko razem — przestroga na przyszłość, przypomnienie wszystkim, że obiektywna ocena jest nieunikniona, nieodwracalna.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn