Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

RODOWÓD

Слово Просвіти, №14 за 2008 рік

Ulana HLIBCZUK — Ukończyłam 6 klas gimnazjum. Kiedy zmarł tata, brat Iwan zabrał mnie do Lwowa. Tam miał mieszkanie przy ulicy Piaskowej 46. Iwan chciał zapisać mnie do seminarium nauczycielskiego na wyższy kurs, ale powiedziano mu, że musiałabym wiele nadrabiać. Poradzono Iwanowi, by zwrócił się do bazylianek, u nich była trzyletnia szkoła krawiecka. I już tam mogliby mnie przyjąć na drugi rok. Brat opłacał naukę. Mnie się to przydało, bo znałam trochę krawiectwo, a w domu była maszyna do szycia. I życie toczyłoby się tak powoli, gdyby nie wielkie zmiany… Przyszli bolszewicy. Brata Andrija zabrali i zamordowali w Złoczowie. Bratowa została z małym dzieckiem na rękach, a z drugim była w ciąży. Mama cały czas płakała, ani grosza w domu nie było… Mnie udało się zatrudnić w wydziale ziemskim jako statystkę. A później i bratowa zapisała się do kołchozu, bo trzeba było z czegoś żyć. Wtedy przyszli rozbierać naszą stodołę. Właśnie tam ukryłam między snopkami nasze listy z Wasylem Kukiem. Ledwo zdążyłam je przenieść do sąsiadki, która mieszkała po drugiej stronie drogi. Już kiedy wróciłam z zesłania, sąsiadka powiedziała, że przestraszyła się i spaliła listy. Niektóre znam na pamięć. Na przykład ten oto. Wasyl napisał go po tym, jak wraz z jego siostrą Ewą odwiedziliśmy go w więzieniu: “Równo dwadzieścia dni minęło od mojego pierwszego, a może i ostatniego z tobą tak zwanego “widzenia”. Po niby długim czasie zobaczyłem znowu ciebie. Taką samą, jak i kiedyś: wesołą, niepojętą i niby skrytą. Piszę “niby”, bo tak wcale nie jest. Bo oczy, zdawało się, po najmniej zauważalnej kresce twarzy twojej mówią wszystko za ciebie. Dwudziestego zrozumiałem, nie, poczułem, pojąłem mowę duszy twojej w pełni, dlatego wesoły jestem. A czy byłem kiedyś smutny, niewesoły? Nie, takiego u nas nie ma. Tutaj u nas jest albo śmiech gromki, kozacki śmiech, albo zwycięska złość. Odpowiem tobie na słowa jednego ze współczesnych poetów, on także siedział: “Jak zwierzęta my, prosto miłujące, i dzisiaj nam, jak zwierzętom, klatki i chód miarowy w takt, cztery kroki, wciąż cztery, tam i z powrotem, tam i z powrotem”. Myślę, że zrozumiesz mnie w pełni…” Ja mu coś odpisałam i zapytałam w liście: “Czy nie za dużo ja tobie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn