Strona · s. 12strona oryginału ↗
TRASA KIJÓW—RADOMYSL
Слово Просвіти, №14 за 2008 рік
weranda i przyglądałem się oknom. Przypomniało mi się, ile tu przeżyto w tym pokoiku, który nazywam „gabinetem”: młodość, pierwsze zauroczenie, szalone marzenia, jasne twórcze pomysły. Gdziekolwiek spojrzysz — obrazy przeszłości, które dziś stały się najsłodszym wspomnieniem. Tam wszystko jest proste: i powietrze, i myśli, i ludzie. Zdarza się, że przyjedziesz i wszystko, co zostało w Kijowie: nierozwiązane pytania, niedokończone myśli, skomplikowane problemy — tu wydaje się proste i zrozumiałe. Nie potrafię żyć bez tych drzew, tak zielonych, kolorowych kwiatów, które posadziła mama; do dziś nie wiem, jak się nazywają. Ale kiedy na nie patrzysz, życie wydaje się tęczowe. Tak, to raj. Duch dzieciństwa, babcinej bajki, dziadkowego Szewczenki, małej ojczyzny. Bracie stryjeczny, a naprawdę najbliższy! Przyjacielu… Jak rzadko się już widujemy. Nie jest rywalem, nie jest kolegą, jest moim sumieniem i wsparciem, moją poręczą i latarnią, która zawsze gdzieś obok. Kolejny bodziec, który mnie tu przywołuje. A jakie moje miasteczko jesienią… Przestrzeń, świeże, już lodowate powietrze, zapach jesiennego ogniska, smaczne czerwone jabłuszka pod drzewami. Urodziny rok temu świętowałem właśnie tam. Purpurowa bajka, uwaga bliskich, piosenki z Saszkiem wieczorem. W rodzinnym gniazdku jesień, zima, lato zawsze wydawały się jedną bajkową porą roku. Niech tak zawsze będzie! Żegnaj, rodzinne miasto! Na pewno wrócę.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
