Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

CO TO JEST NATO?

Слово Просвіти, №14 за 2008 рік

Wasyl Sozański Poprzednikiem NATO był traktat brukselski z 17 marca 1949 roku zawarty między Belgią, Holandią, Luksemburgiem, Francją i Wielką Brytanią, który był sojuszem wojskowym i otrzymał nazwę Unii Zachodnioeuropejskiej. Następnie pojawiła się potrzeba przystąpienia do niego Stanów Zjednoczonych jako przeciwwagi dla Związku Radzieckiego, dlatego po jego utworzeniu rozpoczęto negocjacje o rozszerzeniu sojuszu wojskowego. Rezultatem negocjacji było utworzenie Północnoatlantyckiego Traktatu (North Atlantic Treaty Organization), który podpisano w Waszyngtonie 4 kwietnia 1949 roku. Do traktatu przystąpiły Stany Zjednoczone, Kanada, Portugalia, Włochy, Norwegia, Dania i Islandia. Trzy lata później, 18 lutego 1952 roku, dołączyły Grecja i Turcja, a w 1955 roku — Niemcy Zachodnie. 30 maja 1982 roku do NATO weszła Hiszpania. Zgodnie z traktatem atak na jedno z państw NATO jest atakiem na NATO, a wszyscy członkowie sojuszu muszą wystąpić w obronie państwa, które doznało agresji. W 1954 roku Związek Radziecki zaproponował swoje przystąpienie do NATO, aby „sprzyjać pokojowi w Europie”. Jednak wszyscy członkowie organizacji stanowczo wystąpili przeciwko tej propozycji. 14 maja 1955 roku Związek Radziecki wraz ze swoimi satelitami (Albania, Bułgaria, Polska, Rumunia, Niemcy Wschodnie, Węgry, Czechosłowacja) założył Układ Warszawski jako przeciwwagę dla NATO i tym samym sprowokował zimną wojnę. 8 grudnia 1991 roku w Puszczy Białowieskiej (Białoruś) przywódcy Rosji, Ukrainy i Białorusi B. Jelcyn, L. Krawczuk i S. Szuszkiewicz zawarli porozumienie, zgodnie z którym „ZSRR jako rzeczywistość geopolityczna przestaje istnieć”. Po rozpadzie Związku Radzieckiego rozwiązał się Układ Warszawski, a wszyscy jego uczestnicy weszli do NATO. 12 marca 1999 roku członkami sojuszu zostały Czechy, Polska, Węgry, Bułgaria, Estonia, Łotwa; 29 marca 2004 roku przystąpiły Litwa, Rumunia, Słowacja, Słowenia. W kolejce są Albania, Chorwacja, Macedonia, Czarnogóra i inne. Rosja aktywnie współpracuje z sojuszem. Tak, w 1997 roku Federacja Rosyjska i NATO podpisały porozumienie, aby „współpracować na rzecz budowy stabilnego, bezpiecznego i niepodzielnego fundamentu opartego na partnerstwie i wspólnych interesach”. W maju 2002 roku porozumienie to wzmocniła Rada NATO—Rosja. Celem Rady jest stworzenie równych warunków partnerskich dla 27 państw NATO i Federacji Rosyjskiej. Ukraina również wyrażała chęć wstąpienia do NATO. Jednak Rosja ostro protestuje przeciwko jakimkolwiek kontaktom Ukrainy z tą organizacją, grożąc, że jeśli Ukraina zdecyduje się umacniać swoje stosunki z NATO, Rosja skieruje swoje rakiety z głowicami atomowymi na nasz kraj. Obecnie politycy przywiązują dużą wagę do referendum w sprawie wstąpienia Ukrainy do NATO. Należy uwzględnić, że przez 50 lat o Północnoatlantyckim sojuszu na Ukrainie mówiono jako o agresywnym bloku wojskowym, skierowanym przeciwko wszystkim postępowym krajom, przeciwko siłom demokracji wewnątrz państw członkowskich NATO, a także przeciwko ruchom narodowo-wyzwoleńczym w krajach kolonialnych i zależnych. Narzucano nam przekonanie, że NATO jest zagrożeniem dla pokoju i bezpieczeństwa narodów, dlatego udział w sojuszu wywołuje aktywny opór szerokich warstw ludności europejskich i innych państw. Komuniści, socjaliści i regionaliści wzywają naród Ukrainy, aby na wszelkie sposoby opierał się przystąpieniu Ukrainy do NATO, milczą o tym, że wszystkie kraje byłego Układu Warszawskiego od dawna przystąpiły do sojuszu. W rezultacie naród Ukrainy ma zniekształcone wyobrażenie o organizacji, dlatego ogólnonarodowe referendum w sprawie NATO nie może mieć decydującego znaczenia w rozstrzygnięciu tej kwestii. Trzeba przeprowadzić pracę wyjaśniającą, aby obywatele Ukrainy zrozumieli, czym naprawdę jest NATO.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn