Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

NARODZENI NIEPODLEGŁOŚCIĄ

Слово Просвіти, №14 за 2011 рік

Iryna HUBENKO: “BYCIE PATRIOTĄ TERAZ NIE JEST POPULARNE” Ciekawie jest odwiedzić różne zakątki świata, zobaczyć inne kultury, ale na stałe chciałabym mieszkać na Ukrainie, tutaj wszystko jest mi bliskie, zrozumiały język, mentalność. Chociaż wiem, że za granicą młodzi mają o wiele więcej perspektyw, dlatego nie potępiam tych, którzy pragną żyć w innym kraju. Przeważnie porozumiewam się po ukraińsku, tak rozmawiają moi bliscy i większość przyjaciół. Na uniwersytecie to konieczność. Z tymi samymi znajomymi i przyjaciółmi, którzy przywykli do rosyjskiego, rozmawiam po rosyjsku. Oba języki uważam za ojczyste. Przysłowie “Moja chata z kraja…” nie najlepiej charakteryzuje naszą mentalność. Wysocy urzędnicy nie chcą odpowiadać za swoje nie zawsze słuszne czyny, dlatego nie rozwiązują się problemy z medycyną, edukacją, kulturą itd. Za mało jest mieć nadzieję na lepsze, ale jeśli problemy będą rozwiązywane, to żyć na Ukrainie będą chciały zarówno młodzież, jak i starsze pokolenie. Aby zmienić świat na lepsze, każdy musi zacząć od siebie, a nie liczyć na los, Boga czy przypadek. Osobiście pragnę być wykształconą, kulturalną Ukrainką. Odwdzięczać się państwu za to, co dla mnie zrobiło, chronić przyrodę i kochać Ukrainę po prostu za to, że się tutaj urodziłam. Jewhen ŻURAWEL: “MOŻEMY STAĆ SIĘ NIEWOLNIKAMI ROSJI” Chcę żyć tylko na Ukrainie. Przeprowadzać się nigdzie nie zamierzam. Chyba że tylko do pracy zarobkowej, i to niedługo. W domu porozumiewam się po ukraińsku, z niektórymi przyjaciółmi — po rosyjsku, z innymi — po ukraińsku, zależy od tego, w jakim języku mówi mój rozmówca. Nie cierpię polityków. Chociaż jestem młody, to niedługo sam będę miał dzieci i martwię się o ich przyszłość. Wszędzie korupcja, ludzie są przekupni, wyższe wykształcenie to tylko nazwa, że wyższe. Jeśli jakiś głupiec ma bogatego tatę, to wyższe wykształcenie ma zagwarantowane… Moje hasło: “Ukraina zaczyna się od ciebie!”. Wzywam przyjaciół do szacunku, by nie być świniami, oczywiście przede wszystkim patrzę na siebie. Uważam, że największym zagrożeniem dla Ukrainy jest Rosja. Z naszym prezydentem niedługo możemy stać się jej niewolnikami… Mykoła BOJKO: “POROZUMIEWAJĄC SIĘ PO UKRAIŃSKU, PODKREŚLAMY NASZE WYCHOWANIE” Po ukończeniu uczelni planuję pracować na Ukrainie. Chociaż teraźniejszość pokazuje, że w kraju nie wszystko jest w porządku. Ale ktoś przecież musi być “w domu” i w pewnym stopniu wpływać na rozwój kraju! Wyjeżdżać z Ukrainy chęci na razie nie miałem i myślę, że w przyszłości nic się nie zmieni w moim światopoglądzie. Język komunikacji w naszym kraju — to problematyczna kwestia, która wymaga natychmiastowego rozwiązania — zarówno przez państwo, jak i społeczeństwo! Państwo powinno dać impuls rozwojowi języka ojczystego oraz języków mniejszości narodowych poprzez różnorodne programy socjalne przy pomocy instytucji społecznych i organizacji. Porozumiewając się w języku ojczystym, podkreślamy nasze wychowanie, kulturę, duchowość. W rodzinie porozumiewam się po ukraińsku. Od dzieciństwa rodzice nauczyli mnie myśleć i wyciągać wnioski w języku ojczystym. W nauce porozumiewam się różnymi językami, którymi władam. Obiektywnym czynnikiem w tym przypadku jest podejście do ludzi: ludzie są różni — różne języki. Jak lepiej rozmówcy — po rosyjsku czy po ukraińsku — tak się dostosowuję. Najważniejsze — mieć chęć do komunikacji i zbliżenia. Anastasija BABIJ: “NA UKRAINIE NIE ZAWSZE I NIE WSZĘDZIE WYGODNIE JEST POROZUMIEWAĆ SIĘ PO UKRAIŃSKU” Chciałabym żyć i pracować na Ukrainie. Życie w obcym kraju ma wiele nieprzyjemnych niuansów. Jednak, zważywszy na poziom rozwoju naszego państwa, nie jestem pewna, czy odmówiłabym przeprowadzki do jakiegoś cywilizowanego kraju. W domu, na nauce i z przyjaciółmi przeważnie porozumiewam się po ukraińsku, bo tak jest mi wygodnie. Uważam, że w kwestiach języka nie powinno być pryncypialności, w swoim kraju powinno być wygodnie porozumiewać się w języku ojczystym. Niestety, na Ukrainie nie zawsze i nie wszędzie komfortowo jest rozmawiać po ukraińsku. Przez 20 lat coś tam osiągnęliśmy: dzisiaj można znaleźć normalną pracę, kupić ukraińskie wydawnictwo czy usłyszeć na Chreszczatyku język państwowy. Jednak uważam, że w takim odstępie czasu moglibyśmy osiągnąć więcej. Przez chaos w państwie nie mamy żadnych gwarancji, pewności czy praw. Nasze państwo nie wypełnia swojego głównego przeznaczenia — chronić swoich obywateli. Jewhenij KRYSIATUK: “NIE MA ZNACZENIA, W JAKIM JĘZYKU SIĘ POROZUMIEWAĆ” Myślę, że w przyszłości pracować i rozwijać się będę na Ukrainie, bo to — moja ojczyzna i tutaj czuję się komfortowo, jak to mówią, w swoim żywiole! Co do zagranicy: zależy od tego, jak ułoży się życie, okoliczności. Jeśli będzie taka potrzeba, to dlaczego by nie pojechać? W rodzinie — wszyscy członkowie rodziny porozumiewają się surżykiem. Z przyjaciółmi różnie, w zależności od kręgu. Na nauce — po ukraińsku, bo trzeba dobrze znać język ojczysty. Dla mnie nie ma wielkiego znaczenia, w jakim języku się porozumiewać, w różnych sytuacjach dostosowuję się do innych, żeby wszyscy wyraźnie rozumieli, o co chodzi. Przez lata niepodległości w państwie nie widzę osiągnięć, a tylko obecną władzę, która nie dba o naród ukraiński, a myśli o sobie i dużo obiecuje. Oczywiście, są pewne zmiany, ale to wszystko jest nieznaczne w porównaniu z tym, co dzieje się w państwie, bardzo wstyd za obecną władzę, za jej stosunek do ludzi. Dla rozwoju Ukrainy mógłbym zrobić wszystko, co w moich siłach. Wszyscy, którzy znają naród ukraiński, mogą powiedzieć, że Ukraińcy są dobrzy, wrażliwi, śpiewni i weseli! Za to kocham Ukrainę i swój naród! Rozmawiała Natalija ANTONIUK AUTORYTATYWNA OPINIA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn