Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

WSZECHŚWIAT, ZIEMIA I LUDZIE

Слово Просвіти, №14 за 2011 рік

Anatolij KINDEREWYCZ, członek korespondent Międzynarodowej Akademii Informatyzacji. Wybitny naukowiec XX wieku W. I. Wernadski stworzył naukę o noosferze — ludzkiej i innej świadomości, rozpowszechnionej w granicach planety Ziemia, o obopólnym wpływie świadomości człowieka na Ziemię i świadomości Ziemi na człowieka. Wielu naukowców świata, w szczególności I. Janicki, proponuje rozpatrywać Ziemię jako żywą rozumną istotę, jako komórkę, która posiada właściwości samoregulacji, zrównoważenia i świadomie reaguje na ekologiczne oraz społeczne bezprawia ludzkiego społeczeństwa na planecie. Wysysanie ropy i gazu, kopanie kamieniołomów i wykopów, niszczenie drzew, zanieczyszczanie atmosfery i wody — to wszystko agresywne czyny ludzkości, na które Ziemia odpowiada trzęsieniami ziemi, powodziami, huraganami, tornadami. Samoregulacyjne możliwości Ziemi są oszałamiające: odnowienie roślinności po pożarze, niezgłębiony, niezrozumiały dla nauki wpływ dezaktywacyjny, kiedy radioaktywne zanieczyszczenie zalewów rzek Prypeci i Dniepru zostało dezaktywowane działaniem mułu-sapropelu Morza Kijowskiego. Czarnobyl i Fukushima po raz kolejny dowodzą: wbrew zapewnieniom o niezawodności energetyki jądrowej naukowcy posiadają niepełną i niedokładną wiedzę zarówno w energetyce jądrowej, jak i w geofizyce. Tak zwana oficjalna fizyka zbyt mocno odstaje od tych wymagań, które stawiają technologie i wymagają warunki życia na Ziemi. Jako autor Teorii pola, który otrzymał wiele praktycznych wyników, wyjaśnię wyrażone przeze mnie tezy bardziej szczegółowo. PRAWDZIWE PRZYCZYNY TRZĘSIEŃ ZIEMI. Nam przychodziło wiele razy słyszeć, że przyczynami trzęsień ziemi jest pełzanie płyt tektonicznych jedna na drugą i tworzenie w strefie ich zderzeń sił, które prowadzą do trzęsień ziemi. Wskazują, że epicentrum trzęsienia ziemi znajduje się na głębokości, powiedzmy, 40 kilometrów itd. Takie twierdzenia są absolutnie błędne. Bo jak w systemie poglądów fizyki klasycznej wyjaśnić ten fakt, że geofizycy rejestrują po każdym trzęsieniu ziemi zmniejszenie długości doby? Tak było po trzęsieniu ziemi na Sumatrze i podczas ostatniego trzęsienia ziemi w Japonii 11 marca 2011 roku: długość doby zmniejszyła się o 1,7 mikrosekundy. Innymi słowy, po każdym trzęsieniu ziemi Ziemia zwiększa prędkość swojego obrotu. Skąd wtedy bierze się energia? Klasyczni fizycy tego nie wiedzą. Ależ oni „modlą” się do zasady zachowania energii, a tutaj ona jawnie jest naruszana. W ramach Teorii pola wyjaśnienia są bardzo proste i logiczne. Wszechświat, wbrew A. Einsteinowi, nie jest pusty. Posiada on poziom entropijnej czasoprzestrzeni ∆Ф=4πGM=0,5√HM=2,6·1040 oraz gęstość grawitacyjną MH=9·1031 kg/s. Kosztem kolapsu mas we Wszechświecie poziom entropijnej czasoprzestrzeni zwiększa się. Wyraża się to we wzroście liczby Hubble’a H, która obecnie wynosi H=2,8·10-18 1/s, ale stopniowo nieubłaganie zwiększa się. Przy tym dochodzi do inflacji masy z prędkością mH=2,8·10-18 1/s·1 kg=2,8·10-18 kg/s. To znaczy, masa traci swoją masywność. Pod wpływem gęstości grawitacyjnej Wszechświata Ziemia zwiększa się w rozmiarach tak, że jej równik zwiększa się w ciągu roku o 41 centymetrów. (Jest to już potwierdzone przez Amerykanów w 2000 roku za pomocą urządzeń laserowych.) Jest to przyczyną uskoków tektonicznych i dryfu kontynentów, które ustalił jeszcze Alfred Wegener. Ziemia w ciągu roku doznaje inflacji masy o ∆M=6,4·1024 kg·2,8·10-18· 3,15·107= 5,6·1014 kg. Rezultująca masa pozostaje dość dokładna i zmiany zachodzą gdzieś w czternastych rzędach, ale mimo wszystko odbija się to i na wytrzymałości jądra, i na prędkości obrotu Ziemi. Wszak energia obrotu Ziemi, która równa się E=0,5MЗω2R2З, pozostaje niezmienna i, jeśli zmniejsza się jej masa, to prędkość kątowa będzie się zwiększać. Tak właśnie się dzieje. Przyczyną tego wszystkiego jest działanie Wszechświata. Teraz o jądrze Ziemi. Gęstość właściwa jądra wynosi 25 g/cm3 wobec średniej gęstości 5 g/cm3. Odległości między atomami w krystalicznym jądrze żelazowo-niklowym nie wynoszą 10-10 m, jak na powierzchni, a zapewne 10-11 – 10-12 m. Jądro też dąży do zwiększenia swoich rozmiarów pod działaniem pola Wszechświata. I oto, kiedy Ziemia, powiedzmy, przelatuje między planetami, które ustawiły się w szereg (paradą planet), to otrzymuje ona uderzenie strumieni grawitacyjnych w jądro. To uderzenie spowoduje na zewnętrznej powłoce jądra przejście kryształów metalu od wymiarowości 10-11 m do 10-10 m w tym miejscu, gdzie w jądro uderzył strumień grawitacyjny. Uwalnia się energia wiązań międzyatomowych. Jest to ogromna energia, równa energii dziesiątek bomb wodorowych. Coś podobnego dzieje się przy zamarzaniu wody: energia wiązań międzyatomowych przy przejściu od wody do lodu rozrywa żeliwną rurę. Właśnie w tym miejscu ta odszczepiona powierzchnia jądra uderzy w płaszcz i wzdłużną sztywną falą dojdzie do tego miejsca pod skorupą Ziemi, gdzie z płaszczem kontaktuje się płynna magma. Fala wzdłużna przekształca się w fontannę magmy, która uderza w skorupę Ziemi. (To miejsce nazywa się epicentrum trzęsienia ziemi.) Jeśli znajduje się ono pod tarczą kontynentalną, to są to słabe wstrząsy, jeśli zaś w węzłach uskoku skorupy, to dochodzi do odczuwalnego wstrząsu gruntu. Ponieważ to zjawisko fizyczne jest uwarunkowane przyczynami skierowanymi z zewnątrz, to można opracować czujniki, które przyjmą uderzenie grawitacyjne z zewnątrz i wskażą miejsce, w które i w jakie współrzędne Ziemi uderzy fala wzdłużna idąca od jądra. Chmura powolnych neutronów w zbiorniku z metalicznym uranem-238 będzie subtelnie reagować na uderzenie grawitacyjne idące z zewnątrz i będzie rejestrowana przez czujniki neutronowe jako działanie Wszechświata na jądro Ziemi. To znaczy, istnieje możliwość z wyprzedzeniem o 1—2 godziny dokładnie wskazać miejsce możliwego epicentrum trzęsienia ziemi. Jest to szybko działający system elektroniczno-powiadamiający. OFICJALNA NAUKA ODSTAJE... Po 110 latach od czasu odkrycia pierwiastków radioaktywnych klasyczna fizyka do dziś nie zna realnej przyczyny rozpadu α, β, γ. Wyjaśnienie rozpadu α przez efekt tunelowy jest błędne: przy rozpadzie jądra cząstka α leci nie do jądra, a od niego! Po co tu bariera, gdzież ta bariera, żeby przez nią tunelować? Dogmatyzowana ogólną teorią względności oficjalna nauka wyraźnie odstaje w kwestiach fizyki jądrowej, dlatego fizycy jądrowi korzystają z niepełnej i niedokładnej wiedzy, która, na przykład, doprowadziła do wybuchu reaktora czarnobylskiego. Tak, klasyczna fizyka jądrowa uważa, że żadne procesy fizyczne i chemiczne nie wpływają na aktywność pierwiastka radioaktywnego i jego okres półtrwania. Teoria pola, stworzona przeze mnie, dowodzi, że tak nie jest. Setki milionów lat temu, kiedy gęstość grawitacyjna Wszechświata była niższa, pierwiastków fizycznych było około tysiąca, ale stale rosnąca gęstość grawitacyjna Wszechświata rozformowuje pierwiastki. Obecnie przy danej wartości liczby Hubble’a pierwiastków za- pozostało nieco ponad sto, a ich izotopów — nieco ponad pięćset. Przy czym ostatnie 50 izotopów po prawej stronie ulega rozpadowi spontanicznemu. Tworząc urządzenie techniczne, które daje wyższą wartość gęstości grawitacyjnej, tak zwaną komorę intensyfikacji procesów fizycznych, opanowaliśmy technologię przyspieszonej dezaktywacji pierwiastków promieniotwórczych. Tak, okres półtrwania cezu-137, który wynosi 30,2 roku, zmieniliśmy do 98 godzin. Przeprowadzono setki eksperymentów nad przyspieszoną dezaktywacją strontu-90, cezu-137, ameryku-241, molibdenu-99, potasu-40 i innych. Eksperyment kontrolny przeprowadzono z udziałem dwóch doktorów nauk z Instytutu Kurczatowa. Przewodniczącym komisji był akademik B. W. Bołotow (Akt ekspertyzy z 25 października 2005 roku). Studiując wydarzenia i dane dotyczące wybuchu czwartego bloku elektrowni jądrowej, doszedłem do wniosku, że wybuch reaktora nastąpił dlatego, iż fizycy nie znali wielu zjawisk, czyli kierowali się niepełną wiedzą. Cała rzecz w tym, że przy włączeniu w RBMK systemu AZ-5 pręty, spadając w dół, wypierają wodę i wywołują zjawiska kawitacyjne oraz zjawiska przejść fazowych. Przy tym przez wodę emitowane są potężne destrukcyjne strumienie ∆T+. Strumienie te natychmiast wywołują spontaniczny podział jąder strontu-90 i cezu-137 — świeżo powstałych i niestabilnych wewnątrz prętów paliwowych. Rozpadając się spontanicznie, każde takie jądro wydziela 2—3 powolne neutrony, które natychmiast są pochłaniane przez jądra uranu-235 w celu wymuszonego podziału, dlatego dochodzi do gwałtownego wzrostu mocy reaktora, a czujniki strefowe powolnych neutronów nie wykazują ich wzrostu. W 9. sekundzie moc reaktora wzrosła 80-krotnie i wybuchł. Przy tym czujniki strefowe neutronów, znajdujące się poza prętami paliwowymi, żadnego wzrostu neutronów nie rejestrowały. Ale fizycy nie znają tego zjawiska do dziś. Tak, na reaktorach RBMK (w Rosji jest ich 17) zainstalowano system szybkiego opuszczania prętów (w 2 sekundy zamiast 18 sekund, co było na 4. bloku w Czarnobylu). Ale z pełną odpowiedzialnością oświadczam: jeśli, nie daj Boże, liczba prętów w strefie aktywnej spadnie poniżej 20 i jeśli opóźni się opuszczanie prętów AZ-5 do 9 sekund — każdy reaktor wybuchnie jak czarnobylski z wyżej wymienionej przyczyny. KORPORACYJNE INTERESY Struktury atomowe poprzez wprowadzenie szeregu wewnętrznych praw (tajność, dopuszczenie) oraz instrukcji wymknęły się spod kontroli społeczeństwa. A to prowadzi do strasznych katastrof, za które płaci społeczeństwo. (Po 25 latach od awarii w Czarnobylu 500 ty-

s. 9 · strona oryginału ↗

Zakończenie. Początek na str. 7. reakcji łańcuchowej (SMLR). Próbki dostarczono do Instytutu im. Chłopina w Petersburgu, gdzie moje przewidywania się potwierdziły. Na 15. rocznicę awarii przygotowywano Międzynarodową konferencję w Sławutyczu, poświęconą przekształceniu strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej w przedsiębiorstwa składowania i przechowywania odpadów promieniotwórczych elektrowni jądrowych Europy. Jednak tematykę konferencji zmieniono i zaczęto mówić, że my, rzekomo, dokładnie nie wiemy, co dzieje się w „Ukryciu”, obiekt należy zdemontować, paliwo usunąć, ale nie ma pieniędzy, doświadczenia itp. Moim dwóm referatom, które wysłałem na konferencję i które dotyczą stanu paliwa w obiekcie „Ukrycie”, nie dano biegu. Ale, dzięki Bogu, byłem zadowolony nawet z tego, że strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej nie zasypano odpadami promieniotwórczymi z całej Europy. W 2009 roku wyszła książka A. W. Kinderewycz, H. S. Marakucy „Jeszcze raz o Sarkofagu” K., EKMO, w której obalam szalone dowody specjalisty Międzynarodowego Centrum Naukowo-Technicznego A. Suchoruczkina o zasadniczej niemożliwości wystąpienia SMLR w obiekcie „Ukrycie” (2001 r.), rozważam scenariusze możliwego zawalenia się dachu obiektu „Ukrycie” oraz jego całkowitego zniszczenia, dowodzę, że obiekt „Ukrycie” to maszyna do produkcji drobnozdyspergowanego submikronowego pyłu. Zwracam uwagę na to, że w tym pyle dochodzi do osiadania ciężkich cząstek plutonu w dół (a jest go tam 1000 kg) i że w roztworze wodnym pluton-239 może stworzyć minimalną masę krytyczną (0,5 kg plutonu-239 i 6 litrów wody) o mocy wybuchu 1000 ton trotylu. Wysyłam książki Prezydentowi, do Gabinetu Ministrów, do Rady Najwyższej. Reakcji żadnej. Z materiałów, na które natrafiłem w 2007 roku (Frołow W. W. „Anomalne zdarzenie 27—30 czerwca 1990 roku w czarnobylskim obiekcie Ukrycie” // Preprint FEI, FEIF2279, Obninsk, 1992 r. — 18 str. oraz Frołow W. W. „Anomalny incydent 27—30 czerwca 1990 roku w obiekcie Ukrycie Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej” // Atomnaja energija — 1996 r., wyd. 3, str. 216—219), dowiaduję się, że SMLR już wielokrotnie zapalała się na czwartym piętrze, ale gaszono ją azotowo-kwaśnym gadolinem. W odpowiedzi na moje książki urzędnik Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych W. Hołosza wysłał gniewny list: do nas więcej się nie zwracajcie. Oto one, niebezpieczne podwójne standardy atomistów — zaprzeczenie w 2001 roku zasadniczej niemożliwości SMLR i, jak się okazuje, już 11 lat (od 1990 roku) prowadzi się z nią walkę na 4. piętrze obiektu „Ukrycie”. Tak, rzeczywiście, SMLR zapala się na czwartym piętrze, gdzie aktywność wynosi 1440 r/h, jest dużo cezu-137 i strontu-90, ale mało materiałów rozszczepialnych. One w stopie paliwa poszły w dół. Dlatego podwojenie mocy tej reakcji następuje w ciągu 40 minut. Ale jeśli SMLR zapali się na trzecim lub drugim piętrze obiektu „Ukrycie”, to nie zdążą jej zgasić, bo moc będzie się podwajać w milisekundach lub mikrosekundach. Jedyne wyjście — etapowe wyjmowanie materiałów rozszczepialnych. Mój zespół specjalistów opracował różnorodne sposoby i metody przyspieszonej dekontaminacji odpadów promieniotwórczych. Są one opatentowane w USA i jest pięć patentów Ukrainy. O stanie obiektu „Ukrycie” istnieje szereg publikacji w prasie, w szczególności artykuły dziennikarza O. Dykania w gazetach „Słowo Proświty” i „Deń”, artykuł nieżyjącego już reżysera J. Illenki w gazecie „Słowo Proświty”. Poseł W. Jaworiwski poruszał tę kwestię w Radzie Najwyższej i opowiadał w dwóch audycjach radiowych „Dwadzieścia minut z Wołodymyrem Jaworiwskim” o tym, że trzeba natychmiast rozpoczynać prace nad unieszkodliwieniem obiektu „Ukrycie”. Na podstawie wszystkich opracowań i materiałów opracowałem „Projekt odrodzenia strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej” i złożyłem go przewodniczącemu Komisji ds. polityki ekologicznej, wykorzystania zasobów naturalnych i likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej A. Semynodze. W tym dokumencie mowa była, w szczególności, o następujących kwestiach: „Należy zaznaczyć, że do 1994 roku w Radzie Najwyższej pracowała komisja ds. katastrofy czarnobylskiej, a w Gabinecie Ministrów było jednoprofilowe ministerstwo — Miniczarnobyl. W 1996 roku zorganizowano Narodową Spółkę Energetyczną Enerhoatom, ale po zatrzymaniu trzeciego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, strefa Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej została podporządkowana Ministerstwu Energetyki oraz Ministerstwu ds. Sytuacji Nadzwyczajnych. Jednak Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych ma zupełnie inne funkcje — państwowe służby ratownictwa awaryjnego. Jest to legislacyjny absurd, ponieważ Konstytucja Ukrainy nie przewiduje, aby Ministerstwo zarządzało terytorium (strefą Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej). Jeszcze bardziej absurdalne stało się przekazanie do Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, SWRJP-1 (składowisko wypalonego paliwa jądrowego) oraz obiektu „Ukrycie”. Zarządzanie najbardziej skomplikowanymi zadaniami strefy czarnobylskiej, stanem SWRJP-1, SWRJP-2, obiektu „Ukrycie” przeszło w ręce niekompetentnych ludzi, gdzie jest zaledwie dwóch-trzech specjalistów. Ponadto Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych finansowane jest wyłącznie pod kątem awarii, w związku z czym urzędnicy zrobili wszystko, aby kolejna katastrofa nastąpiła — wtedy Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych otrzyma środki na jej likwidację. Ten prawny absurd i profesjonalny nihilizm należy zniszczyć i stworzyć w Gabinecie Ministrów profilowe Ministerstwo, gdzie gromadzone będą pieniądze, siły i sposoby likwidacji problemów strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, konieczne jest, aby problemy strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej podlegały profilowej Komisji Rady Najwyższej. Dopóki tego nie zrobimy, żadnego rozwiązania problemów strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, mogilników, obiektu „Ukrycie” nie będzie”. Ale A. Semynoha wysłał ten projekt do Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych, skąd otrzymałem odpowiedź W. Hołoszy, że nic z zaproponowanego przeze mnie w tej kwestii nie będzie robione, ponieważ, jego zdaniem, jest to antynaukowe. Uwagę opinii publicznej Ukrainy i Europy akcentuję na tym, że w mokrym składowisku SWRJP-1 zgromadzono 25 tysięcy prętów paliwowych, wyciągniętych z reaktorów Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, a to 5 ton plutonu-239, a w osadniku znajduje się jeszcze 5 tysięcy prętów paliwowych — to jeszcze tona plutonu. W samym obiekcie „Ukrycie” — 1 tona plutonu-239 i 2 tony uranu-235. W ten sposób, łącznie 7 ton plutonu-239 i 2 tony uranu-235. Masa krytyczna plutonu-239 — 14 kilogramów, uranu-235 — 57 kilogramów. Każdy może policzyć, na jakim jądrowym, niekontrolowanym arsenale siedzimy. Geofizycy twierdzą, że w warunkach podwyższonej aktywności sejsmicznej w strefie Vrancea (Rumunia) może dojść do trzęsienia ziemi o sile 8 stopni. W Kijowie i Czarnobylu będzie to pięć stopni. Obecne „Ukrycie” takiego trzęsienia ziemi nie wytrzyma i zawali się. W rezultacie, na wysokość 500 metrów wzniesie się 12 ton radioaktywnego drobnozdyspergowanego pyłu o łącznej aktywności 1017 Bq. Z tą biedą ludzkość sobie nie poradzi. Niebezpieczniejszego miejsca niż plac przemysłowy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej na planecie nie ma. Tam pracują doprawdy „utalentowani” ludzie. Czasami strach bierze od ich nieprofesjonalizmu. Zbudowali SWRJP-2 dla przechowywania. Zdjęcie z Internetu: zniszczone reaktory elektrowni jądrowej Fukushima-1 składowania suchych odpadów radioaktywnych, ale przechowywanie w nich tych odpadów jest niemożliwe. Na to wszystko wydano 100 milionów środków publicznych. „Konfajnment”, za którym optują urzędnicy strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, to bardzo nieudana konstrukcja, która nic nie da. Mój zespół specjalistów jeszcze w 2001 roku zaproponował, aby obiekt „Ukrycie” otoczyć lekką sferyczną konstrukcją szkieletowo-kopułową (SSK). W tym urządzeniu zawarte są technologie etapowej dekontaminacji wszystkich materiałów obiektu „Ukrycie”, a także wody pierwszego obiegu, która znajduje się w pomieszczeniach piwnicznych, oraz etapowego demontażu istniejącego „Ukrycia”. Gruz budowlany i materiały zdemontowanych konstrukcji również zostaną zdekontaminowane do poziomu tła. To unikalne technologie, których nie ma na świecie, i gdyby budowę SSK rozpoczęto jeszcze dziesięć lat temu, żadne trzęsienia ziemi ani zawalenia konstrukcji „Ukrycia” nie byłyby już straszne. Przyzwyczailiśmy się już obchodzić rytualną tradycją dzień 26 kwietnia. W mediach (na jeden dzień) podnoszą hałas, gdzie urzędnicy strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej raportują o wielkich czynach, o budowie SWJaP-2 i innych, w zeszłym roku — o uruchomieniu zakładu przeróbki odpadów radioaktywnych (który rozpocznie pracę dopiero za sześć lat). Ogólnie działają jak klasyczny IBD (imitator burzliwych działań). Potem o tym wszystkim na rok zapominają. Co prawda, podczas wizyty prezydenta Wiktora Janukowycza w ONZ transmitowano wideorelację, komentowaną przez dyrektora technicznego, o tym, że już rozpoczęto budowę konfajnmentu: wbijanie pali, bez projektu, bez pieniędzy. Mówiąc: patrzcie na nas! W tym roku na te „uroczystości” zaproszony jest Sekretarz Generalny ONZ pan Ban Ki Mun. Tylko bardzo niepokoi myśl: coż struktury atomowe mogą zaproponować światowej społeczności poza wielkim pragnieniem trwonienia ogromnych pieniędzy, wydając na świat niezdolne do działania mutanty — dziwolągi w rodzaju SWJaP-2? My proponujemy: 1. Zmienić strategię podejścia do obiektu „Ukrycie”, uważając go nie za obiekt, który wymaga jedynie rekonstrukcji, lecz za obiekt jądrowo niebezpieczny z nieprzewidywalnymi czynnikami wybuchowego uruchomienia, który kryje w sobie zagrożenie dla całej Europy. 2. W odległości 20 kilometrów od strefy przemysłowej przy linii Czernihów—Owrucz zbudować zakład przyspieszonej dekontaminacji materiałów radioaktywnych, gdzie zostaną wykorzystane nasze technologie przyspieszonej dekontaminacji materiałów radioaktywnych wszystkich rodzajów. 3. Kwestię usunięcia ze strefy przemysłowej materiałów radioaktywnych z SWJaP-1 i SRRW (składowisko ciekłych odpadów radioaktywnych) należy rozwiązywać w pierwszej kolejności, przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac przy obiekcie „Ukrycie”. 4. Prowadzenie wszystkich prac w strefie Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej powinna kontrolować społeczność. 5. Zbudować i oddać do eksploatacji kompleks sferycznej konstrukcji szkieletowo-kopułowej (SSK) na fundamencie pierścieniowym. Ma on wielorakie przeznaczenie: a) zapewni wzmocnienie komina wentylacyjnego i całkowite jego usunięcie; b) uchroni przed opadami atmosferycznymi i rozprzestrzenianiem się do środowiska naturalnego pyłu radioaktywnego; c) zapewni częściową i pełną przyspieszoną dekontaminację pierwiastków radioaktywnych w strefach ich zalegania w obiekcie „Ukrycie”; d) zapewni wydobycie na powierzchnię stałych materiałów radioaktywnych z czterech stref ich zalegania w jakiejkolwiek ich formie; e) zapewni uwolnienie pierwszego obiegu od wody, zatrutej trytem z minusowych (piwnicznych) poziomów obiektu „Ukrycie” w celu jej przyspieszonej dekontaminacji w zakładzie; f) przeprowadzi pełny demontaż wszystkich zwałów obiektu „Ukrycie” z całej budowli obiektu „Ukrycie”; g) przeprowadzi pełną przyspieszoną dekontaminację do poziomu tła węzłów i agregatów reaktora jądrowego oraz całego gruzu budowlanego. W SSK włączono do realizacji nie mniej niż sześć projektów przyspieszonej dekontaminacji odpadów radioaktywnych, chronionych patentami Ukrainy i USA. Na świecie pracuje 435 bloków elektrowni jądrowych. W większości z nich kończy się termin eksploatacji. Kwestia dekontaminacji, demontażu i utylizacji tych bloków jest superaktualna. Te problemy może rozwiązać SSK z jego technologiami przyspieszonej dekontaminacji. Właśnie on może doprowadzić cykl demontażu do „zielonej polany”. O FUKUSHIMIE, ELEKTROWNIACH JĄDROWYCH NIEMIEC ORAZ INNYCH ELEKTROWNIACH JĄDROWYCH Absolutnie oczywiste jest, że w Fukushimie należy zastosować nie „Sarkofag”, a SSK. Da to możliwość zdekontaminowania i zdemontowania uszkodzonych reaktorów w ciągu 5—6 lat. Jeśli chodzi o niemieckie elektrownie jądrowe: niebezpieczne bloki należy zdekontaminować i zdemontować. Oprócz tego, na świecie zgromadzono ponad 1 mln ton odpadów radioaktywnych elektrowni jądrowych. Tylko nasze technologie przyspieszonej dekontaminacji odpadów radioaktywnych usuną ten niebezpieczny materiał i otworzą drugie życie elektrowni jądrowych. Od redakcji. Ta publikacja to kolejna próba zwrócenia uwagi społeczności i naukowców na niekonwencjonalne poglądy i opracowania naukowe Anatolija Kinderewycza dotyczące światowo ważnych problemów dekontaminacji i demontażu niebezpiecznych i uszkodzonych bloków elektrowni jądrowych. To, co obecnie obserwujemy w japońskiej Fukushimie, jeszcze raz utwierdza w przekonaniu: wykorzystując energię jądrową, ludzkość niepełnie i niedokładnie prognozuje skutki kataklizmów naturalnych i technogennych. Dlaczego więc jesteśmy tak obojętni, a nawet agresywni wobec tych, którzy myślą inaczej niż autorytatywna większość? Dlaczego coś niestandardowego czy alternatywnego w nauce, sztuce, literaturze wywołuje zły opór, niechęć, aluzje do anormalności? Przypomnijmy G. Bruno, panowie, i niech nam będzie wstyd za cenzora czy inkwizytora w sobie („Szukajcie cenzora w sobie!” L. Kostenko), któremu wygodniej jest odrzucić nieznane i przerażające, aniżeli zastanowić się nad tym, że świat się zmienia i nawet stałe wielkości oraz autorytety podlegają tym zmianom. Zwracamy się z tą publikacją do struktur rządowych, władz, struktur naukowych — ich odpowiedzi wydrukujemy na łamach „Słowa Proświty”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn