Strona · s. 8strona oryginału ↗
Jurij SZCZERBAK „CZAS ŚMIERTOCHRZYSTÓW” (MIRAŻE 2077 ROKU) Fragment powieści
Слово Просвіти, №14 за 2011 рік
Ciąg dalszy. Początek w nr 13 z 2011 r. 4. 15 kwietnia 2077 r. Ściśle tajne Jeden egzemplarz Osobiście do Jego Jasności Hetmana Ukrainy, Generała armii Kuźmy-Danyła Machuna Meldunek o szczególnym znaczeniu państwowym Informuję Was, że Zagraniczna Służba Informacyjna Straży Państwowej Ukrainy (ZSI StraPa) za zgodą GEPRU objęła od 2075 roku operacyjnym rozpracowaniem naczelnika Drugiego (naukowo-technologicznego) zarządu wywiadu wojskowego SZU pułkownika Hajduka I. P. Hajduk I. P. urodził się 12 lutego 2027 r. w Kijowie, ukończył wyspecjalizowaną szkołę komputerową, studiował na Kijowskim Uniwersytecie Politechnicznym, wydział systemów sterowania rakietami. Dał się poznać jako zdolny inżynier, posiada dwa wynalazki. Podczas agresji rumuńskiej (2048—2052) służył w wywiadzie wojskowym, został oficerem zawodowym WIRU. Ukończył Akademię Wywiadowczą Sił Zbrojnych im. generała E. Marczenki (2055 r.), otrzymując stopień kapitana. W 2057 r. w ramach wymian studenckich decyzją kierownictwa MON (K-D Machun) i StraPa (J. Mereżko) został skierowany do Konfederacji Państw Ameryki Północnej na naukę do MIT — Massachusetts Institute of Technology, oddział technologii kosmicznych, zarządzania i łączności, gdzie wszedł do grona 10 najlepszych studentów. Doktor filozofii, doktor nauk inżynieryjnych. Po ukończeniu MIT, przebywając na terytorium KPAP, zajmuje się działalnością wywiadowczą pod przykrywką stanowiska dyrektora wykonawczego Ukraińsko-Amerykańskiego Biura ds. Wymian Naukowo-Technologicznych. W 2058 r., będąc studentem MIT, wszedł w intymny związek z obywatelką amerykańską, studentką tego samego instytutu Shirley Mac Dowell, która z czasem, po 3 latach, została żoną przyszłego prezydenta KPAP Andrew Van Lee i na chwilę obecną jest jednym z najbardziej wpływowych senatorów konfederacji. Dane znajdujące się w ZSI StraPa świadczą, że Shirley Mac Dowell jeszcze w latach studenckich została agentem Centralnej Służby Bezpieczeństwa Konfederacji pod pseudonimem „Baby” i w trakcie intensywnych kontaktów zwerbowała Hajduka I. P., któremu nadano pseudonim „Ikar”. Stwarzając pozory skutecznej działalności w zakresie zbierania na rzecz Państwa Ukraińskiego informacji dotyczących najnowszych opracowań naukowo-technicznych w sferze przesyłu informacji oraz nowych rodzajów uzbrojenia (projekty „Wodohraj”, „Czerepacha”, „Kojot”, „Łastiwka” i inne), Hajduk I. P., pracując na rzecz Konfederacji, wyrządził ogromną szkodę zdolności obronnej PU, rodzimej nauce i technice. Udowodniono, że Hajduk I. P. sprzyjał przekazaniu Amerykanom takich perspektywicznych projektów rodzimego kompleksu obronno-przemysłowego, jak nowy rodzaj paliwa do rakiet na paliwo stałe bazowania morskiego i kosmicznego SS-32 oraz SS-52, powłoka antykorozyjna dla platform morskich o przeznaczeniu strategicznym, ultraczułe instalacje radarowe typu „Mantija”, nowe zasadnicze opracowania silników turbinowych i plazmowych oraz inne (lista przestępczo-zdradzieckich działań Hajduka I. P. w załączeniu). Przekazując te oraz inne technologie i wyroby swoim amerykańskim mocodawcom, Hajduk I. P. wszedł na drogę osobistego wzbogacenia się, gromadząc na podstawionych kontach w Panamie znaczne sumy pieniędzy, około 60 mln globo. Hajduk prowadzi niemoralny tryb życia, pozostając w pozamałżeńskim związku z kasjerką banku „Continental” Lindą Kenworthy, agentką wywiadu brazylijskiego, którą wykorzystuje do przeprowadzania nielegalnych operacji finansowych. Fakty znajdujące się w posiadaniu Straży Państwowej są wystarczające, aby zdemaskować zdradziecką antypaństwową działalność Hajduka I. P. W związku z powyższym proponuję: — niezwłocznie odwołać Hajduka I. P. z Konfederacji pod przekonującym pretekstem (awans służbowy); — niezwłocznie aresztować go, gdy przybędzie do Kijowa, i postawić oficjalne zarzuty; — utworzyć specjalny trybunał wojskowy dla osądzenia Hajduka I. P.; — jako wyjątek, skazać Hajduka I. P. na karę argentyńską — poprzez wyrzucenie z samolotu na wysokości 5000 m nad świętą ukraińską ziemią; Nagrodzić agentów ZSI StraPa (pseudonimy „Imperator”, „Sokyra”, „Szachist”), którzy przyczynili się do zdemaskowania Hajduka I. P. Dyrektor Straży Państwowej Ukrainy Julij Mereżko Rezolucja na dokumencie: ob. Klinkiewiczowi W. J. Hajdukowi I. P. nadać kolejny stopień wojskowy generała-chorążego, odwołać do Kijowa. Hetman K. D. Machun. 16.04.2077 5. Hajduk wszedł do wielkiej sali z lustrami, trzema lśniącymi żyrandolami i licznymi porcelanowymi chińskimi wazami na przyściennych stolikach i fortepianie, w których stały luksusowe białe i różowe mieczyki. „Sztuczne” — szybko ocenił Hajduk — bo żaden z delikatnych płatków nie zwiędł, kwiaty były jednostajnie uroczyste, niczym w bajkowym filmie rysunkowym. Pierwsza dama Konfederacji Państw Ameryki Północnej — Stanów Zjednoczonych, Kanady i Meksyku — senator Shirley Van Lee czekała na niego, przyjaźnie uśmiechając się i pierwsza wyciągając dłoń na powitanie. Prawie nie zmieniła się od tamtych czasów, jedynie jej śliczna twarz królowej studenckich balów utraciła akwarelową świeżość i nieostrość półtonów młodości i została nakreślona ostrym piórem czasu oraz operacji kosmetycznych. Ale od tego nie stała się mniej piękna. Najurodziwsza pani senator w całej historii Ameryki. — Cieszę się, że pana widzę, panie Hajduk — kontynuowała czarująco uśmiechając się, chociaż jej spojrzenie wydało mu się zatroskane. Jej niegdyś luksusowe, niesforne ciemnokasztanowe włosy stały się jasne, starannie zaczesane i splecione z tyłu w kok, jak u baletnicy. Przypomniał sobie Larę. — Senator Van Lee, to wielki zaszczyt dla mnie — państwa zaproszenie i spotkanie. — Hajduk z przejęcia zaczął ledwo dobierać nawet banalne angielskie słowa powitania
nia. Potem zdobył się na całkiem szczery komplement: — Wygląda pani znacznie młodziej niż… — Niż kiedy? — rozpromieniła się lekkim śmiechem pierwsza dama Konfederacji. — Niż wtedy, gdy wycieraliśmy nos George’owi Eastmanowi. — Obawiam się, że ten nos już całkiem zniknął — powiedziała Shirley, zapraszając Hajduka do usiądnięcia na specjalnej dwuosobowej „ławeczce”, obitej ciemnoczerwoną, w niebieskie paski tkaniną, którą tak lubiano w budynkach oficjalnego Waszyngtonu, stylizowanych na XVIII wiek. Shirley usiadła po lewej stronie Hajduka na specjalnym fotelu, za nią na krześle usadowiła się Martha Jefferson z notatnikiem w ręku, która również zabrała głos: — Eastmanowi niedawno przyspawali nowy nos. Z utwardzanego stopu. — Słyszałam, że wyjeżdża pan z Waszyngtonu — kontynuowała Shirley, a Hajduk zobaczył, jak prawą dłonią dotknęła lewego łokcia — oznaka zaniepokojenia. — W imieniu prezydenta i senatu Konfederacji pragnę podziękować panu za pana wkład w rozwój ukraińsko-amerykańskich stosunków. Prezydent wysoko ceni pana wysiłki i prosił przekazać panu swoje najlepsze życzenia. Doświadczenie ostatnich lat prób pokazało, jak owocna była nasza współpraca w sferze nauki i technologii. Będzie pana brakowało w Waszyngtonie. Hajduk przypomniał sobie, jak szaleli z miłości, gdy tylko się poznali, kiedy zamieszkali w sąsiednich pokojach w kompleksie mieszkalnym Southgate nad brzegiem rzeki Charles, z którego roztaczał się widok na stary Boston. Shirley, czarująca ciemnowłosa Amerykanka z Nowej Anglii, uderzyła w serce młodego Hajduka, który w jednej chwili zapomniał wszystkie swoje przysięgi złożone specnazowi, ukraińskiemu wywiadowi i samemu sobie — tylko uczyć się na najlepszym uniwersytecie świata, skupić się na głównym celu — na systemach sterowania rakietami, a nie rozpraszać się przypadkowymi związkami seksualnymi. Zapomniał wszystkie wytyczne kapitana kontrwywiadu Julija Julianowicza Mereżki o tym, że pierwszy gość w jego pokoju, pierwszy kolega-student, pierwsza dziewczyna w łóżku i pierwszy znajomy w studenckim barze będą agentami Narodowego Zarządu Kontrwywiadu Centralnej Służby Bezpieczeństwa Konfederacji. I że obowiązkowo będzie miał swojego osobistego „kuratora”. O wszystkich ostrzeżeniach i wytycznych w jednej chwili zapomniał Hajduk, kiedy do drzwi jego pokoju zapukała Shirley Mac Dowell i poprosiła o pomoc w naprawie komputera. Okazała się studentką drugiego roku kursu 21F — języki obce i literatura, głównie hiszpański, ale interesowała się także rosyjskim, ukraińskim i polskim, nawet próbowała coś do niego mówić w dziwnej mieszance języków słowiańskich, od czego zaczynał się śmiać i uściskami oraz pocałunkami zatrzymywał potok jej słów: zazdrościł jej angielskiej wyrafinowanej mowy białych arystokratów Nowej Anglii — tego ostatniego rezerwatu lingwistycznej architektury czasów szekspirowskich, ginącego pod naporem indyjsko-chińsko-meksykańskich akcentów i komputerowych barbarzyńskich slangów, które zalewały amerykański kontynent. Później Shirley przyznała mu, że podnieca ją jego dziwny akcent i jego głos — jakby przyniesiony z dalekich eurazjatyckich stepów. Wtedy jeszcze słabo wyobrażała sobie, gdzie leży Ukraina. A on nie mógł sobie wyobrazić, kim ona się stanie. — Czy wie pan już, gdzie będzie pan pracował w Kijowie? — zapytała Shirley. — Jeszcze nie wiem. Najpierw odpocznę, zajmę się wędkarstwem na Dnieprze. A potem znajdę pracę. Kiedyś opowiadał jej, że bardziej niż czegokolwiek na świecie nienawidzi wędkarstwa. Nie zapomniała, bo rzuciła szybkie spojrzenie i jej prawa dłoń znów dotknęła lewego łokcia. — Mam wysoki zaszczyt — wstała ze swojego fotela Shirley — w imieniu prezydenta Konfederacji Państw Ameryki Północnej nagrodzić pana pamiątkowym dyplomem. Hajduk wstał, rozumiejąc, że widzi Shirley ostatni raz w życiu. Pierwsza Dama przekazała mu teczkę w niebieskiej safianowej oprawie z dyplomem. — Proszę również — powiedziała, czarująco się uśmiechając, Shirley — przekazać ode mnie prezent żonie pana prezydenta… Pana wojskowego lidera… — Hetmana — podpowiedział Hajduk. — Hetmana. Pani Natalii. Do dziś wspominam jej gościnność w Kijowie. Hajduk wziął z jej rąk dość ciężki pakunek, owinięty papierem z wizerunkiem Białego Domu i różową wstążką z kokardą. Pod papierem wyczuwało się coś twardego — szkatułkę, zapewne. Hajduk wyprężył się jak prawdziwy generał, nawet obcasem tupnął. — Powodzenia — Shirley mocno uścisnęła jego dłoń, jakby nie chciała puszczać. Hajdukowi wydało się, że w oczach pani senator błysnęły łzy. — Odprowadzę pana — powiedziała Martha Jefferson. Różowolicy gigant wyprężył się, gdy tylko wyszli z komnat pierwszej damy i zasalutował. „Po co zerwał się ten głupek?” — pomyślał Hajduk. Dlatego, że zobaczył dyplom prezydenta Konfederacji w moich rękach? Czy mają taki protokół — witać gości, kiedy ci na zawsze wychodzą z Białego Domu? — Może pan się nie przebierać — powiedziała Martha, podtrzymując go za łokieć suchą dłonią. — Proszę wziąć to na pamiątkę. Pana ubranie jest już w samochodzie… Hajduk chciał zaprotestować, że żaden samochód na niego nie czeka, ale Martha, mocno się go trzymając, wyprowadziła go z Białego Domu na parking, chroniony przez „Pterodaktyla”, i cicho, ale stanowczo powiedziała: — Chcą pana zabić. Musi pan natychmiast uciekać. O nic nie pytaj. Zawiozą pana do Kanady, gdzie wsiądzie pan do samolotu. Proszę otworzyć pakiet. Jedyna prośba — nie, nie proszę, błagam pana: z panem pojedzie moja siostrzenica Bożena. Ona również leci do Kijowa. Proszę się nią zaopiekować. Będę wiecznie panu wdzięczna. Ona… — skinęła w stronę Białego Domu — pana kocha. Wciąż jeszcze. Żegnajcie. Proszę nie zapomnieć otworzyć pakietu. Martha Jefferson niemal wepchnęła zdezorientowanego Hajduka do czarnej opancerzonej limuzyny z numerami Białego Domu. W tylnej części limuzyny zamiast bagażnika stała wieżyczka karabinowa i siedział strzelec — jak w starodawnych bombowcach z dziecięcych gier komputerowych. Przez przyciemnione szyby limuzyny nic nie było widać — ani policyjnych „żółwi”, ani szarych z brązowymi drzwiami taksówek, ani bezdomnych leżących na trawnikach Lafayette Park. Tym bardziej nie można było zobaczyć drona-killera, który błyszczał w słońcu, przyczajony przy sygnalizacji świetlnej, którą sterowała ochrona Białego Domu. Dron przypominał zwykłą kamerę policyjnego monitoringu ruchu ulicznego. Usadowiwszy się na tylnym siedzeniu limuzyny, Hajduk zanurzył się w ciemność. Z czasem zobaczył ledwo widoczne podświetlenie podłokietników, kryształowych szklanek minibaru, kolorowe światełka pulpitu sterowania łącznością. Wzrok jego utknął na ciemnej postaci, która nieruchomo sterczała na przednim siedzeniu, twarzą do Hajduka. — Czy pani jest Bożena? — domyślił się. Postać twierdząco skinęła głową. Limuzyna gwałtownie ruszyła, wszelkie rozmowy ustały. Ciąg dalszy nastąpi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
