Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «WSZECHŚWIAT, ZIEMIA I LUDZIE», s. 7

WSZECHŚWIAT, ZIEMIA I LUDZIE

Слово Просвіти, №14 за 2011 рік

Zakończenie. Początek na str. 7. reakcji łańcuchowej (SMLR). Próbki dostarczono do Instytutu im. Chłopina w Petersburgu, gdzie moje przewidywania się potwierdziły. Na 15. rocznicę awarii przygotowywano Międzynarodową konferencję w Sławutyczu, poświęconą przekształceniu strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej w przedsiębiorstwa składowania i przechowywania odpadów promieniotwórczych elektrowni jądrowych Europy. Jednak tematykę konferencji zmieniono i zaczęto mówić, że my, rzekomo, dokładnie nie wiemy, co dzieje się w „Ukryciu”, obiekt należy zdemontować, paliwo usunąć, ale nie ma pieniędzy, doświadczenia itp. Moim dwóm referatom, które wysłałem na konferencję i które dotyczą stanu paliwa w obiekcie „Ukrycie”, nie dano biegu. Ale, dzięki Bogu, byłem zadowolony nawet z tego, że strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej nie zasypano odpadami promieniotwórczymi z całej Europy. W 2009 roku wyszła książka A. W. Kinderewycz, H. S. Marakucy „Jeszcze raz o Sarkofagu” K., EKMO, w której obalam szalone dowody specjalisty Międzynarodowego Centrum Naukowo-Technicznego A. Suchoruczkina o zasadniczej niemożliwości wystąpienia SMLR w obiekcie „Ukrycie” (2001 r.), rozważam scenariusze możliwego zawalenia się dachu obiektu „Ukrycie” oraz jego całkowitego zniszczenia, dowodzę, że obiekt „Ukrycie” to maszyna do produkcji drobnozdyspergowanego submikronowego pyłu. Zwracam uwagę na to, że w tym pyle dochodzi do osiadania ciężkich cząstek plutonu w dół (a jest go tam 1000 kg) i że w roztworze wodnym pluton-239 może stworzyć minimalną masę krytyczną (0,5 kg plutonu-239 i 6 litrów wody) o mocy wybuchu 1000 ton trotylu. Wysyłam książki Prezydentowi, do Gabinetu Ministrów, do Rady Najwyższej. Reakcji żadnej. Z materiałów, na które natrafiłem w 2007 roku (Frołow W. W. „Anomalne zdarzenie 27—30 czerwca 1990 roku w czarnobylskim obiekcie Ukrycie” // Preprint FEI, FEIF2279, Obninsk, 1992 r. — 18 str. oraz Frołow W. W. „Anomalny incydent 27—30 czerwca 1990 roku w obiekcie Ukrycie Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej” // Atomnaja energija — 1996 r., wyd. 3, str. 216—219), dowiaduję się, że SMLR już wielokrotnie zapalała się na czwartym piętrze, ale gaszono ją azotowo-kwaśnym gadolinem. W odpowiedzi na moje książki urzędnik Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych W. Hołosza wysłał gniewny list: do nas więcej się nie zwracajcie. Oto one, niebezpieczne podwójne standardy atomistów — zaprzeczenie w 2001 roku zasadniczej niemożliwości SMLR i, jak się okazuje, już 11 lat (od 1990 roku) prowadzi się z nią walkę na 4. piętrze obiektu „Ukrycie”. Tak, rzeczywiście, SMLR zapala się na czwartym piętrze, gdzie aktywność wynosi 1440 r/h, jest dużo cezu-137 i strontu-90, ale mało materiałów rozszczepialnych. One w stopie paliwa poszły w dół. Dlatego podwojenie mocy tej reakcji następuje w ciągu 40 minut. Ale jeśli SMLR zapali się na trzecim lub drugim piętrze obiektu „Ukrycie”, to nie zdążą jej zgasić, bo moc będzie się podwajać w milisekundach lub mikrosekundach. Jedyne wyjście — etapowe wyjmowanie materiałów rozszczepialnych. Mój zespół specjalistów opracował różnorodne sposoby i metody przyspieszonej dekontaminacji odpadów promieniotwórczych. Są one opatentowane w USA i jest pięć patentów Ukrainy. O stanie obiektu „Ukrycie” istnieje szereg publikacji w prasie, w szczególności artykuły dziennikarza O. Dykania w gazetach „Słowo Proświty” i „Deń”, artykuł nieżyjącego już reżysera J. Illenki w gazecie „Słowo Proświty”. Poseł W. Jaworiwski poruszał tę kwestię w Radzie Najwyższej i opowiadał w dwóch audycjach radiowych „Dwadzieścia minut z Wołodymyrem Jaworiwskim” o tym, że trzeba natychmiast rozpoczynać prace nad unieszkodliwieniem obiektu „Ukrycie”. Na podstawie wszystkich opracowań i materiałów opracowałem „Projekt odrodzenia strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej” i złożyłem go przewodniczącemu Komisji ds. polityki ekologicznej, wykorzystania zasobów naturalnych i likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej A. Semynodze. W tym dokumencie mowa była, w szczególności, o następujących kwestiach: „Należy zaznaczyć, że do 1994 roku w Radzie Najwyższej pracowała komisja ds. katastrofy czarnobylskiej, a w Gabinecie Ministrów było jednoprofilowe ministerstwo — Miniczarnobyl. W 1996 roku zorganizowano Narodową Spółkę Energetyczną Enerhoatom, ale po zatrzymaniu trzeciego bloku energetycznego Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, strefa Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej została podporządkowana Ministerstwu Energetyki oraz Ministerstwu ds. Sytuacji Nadzwyczajnych. Jednak Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych ma zupełnie inne funkcje — państwowe służby ratownictwa awaryjnego. Jest to legislacyjny absurd, ponieważ Konstytucja Ukrainy nie przewiduje, aby Ministerstwo zarządzało terytorium (strefą Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej). Jeszcze bardziej absurdalne stało się przekazanie do Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, SWRJP-1 (składowisko wypalonego paliwa jądrowego) oraz obiektu „Ukrycie”. Zarządzanie najbardziej skomplikowanymi zadaniami strefy czarnobylskiej, stanem SWRJP-1, SWRJP-2, obiektu „Ukrycie” przeszło w ręce niekompetentnych ludzi, gdzie jest zaledwie dwóch-trzech specjalistów. Ponadto Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych finansowane jest wyłącznie pod kątem awarii, w związku z czym urzędnicy zrobili wszystko, aby kolejna katastrofa nastąpiła — wtedy Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych otrzyma środki na jej likwidację. Ten prawny absurd i profesjonalny nihilizm należy zniszczyć i stworzyć w Gabinecie Ministrów profilowe Ministerstwo, gdzie gromadzone będą pieniądze, siły i sposoby likwidacji problemów strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, konieczne jest, aby problemy strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej podlegały profilowej Komisji Rady Najwyższej. Dopóki tego nie zrobimy, żadnego rozwiązania problemów strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, mogilników, obiektu „Ukrycie” nie będzie”. Ale A. Semynoha wysłał ten projekt do Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych, skąd otrzymałem odpowiedź W. Hołoszy, że nic z zaproponowanego przeze mnie w tej kwestii nie będzie robione, ponieważ, jego zdaniem, jest to antynaukowe. Uwagę opinii publicznej Ukrainy i Europy akcentuję na tym, że w mokrym składowisku SWRJP-1 zgromadzono 25 tysięcy prętów paliwowych, wyciągniętych z reaktorów Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, a to 5 ton plutonu-239, a w osadniku znajduje się jeszcze 5 tysięcy prętów paliwowych — to jeszcze tona plutonu. W samym obiekcie „Ukrycie” — 1 tona plutonu-239 i 2 tony uranu-235. W ten sposób, łącznie 7 ton plutonu-239 i 2 tony uranu-235. Masa krytyczna plutonu-239 — 14 kilogramów, uranu-235 — 57 kilogramów. Każdy może policzyć, na jakim jądrowym, niekontrolowanym arsenale siedzimy. Geofizycy twierdzą, że w warunkach podwyższonej aktywności sejsmicznej w strefie Vrancea (Rumunia) może dojść do trzęsienia ziemi o sile 8 stopni. W Kijowie i Czarnobylu będzie to pięć stopni. Obecne „Ukrycie” takiego trzęsienia ziemi nie wytrzyma i zawali się. W rezultacie, na wysokość 500 metrów wzniesie się 12 ton radioaktywnego drobnozdyspergowanego pyłu o łącznej aktywności 1017 Bq. Z tą biedą ludzkość sobie nie poradzi. Niebezpieczniejszego miejsca niż plac przemysłowy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej na planecie nie ma. Tam pracują doprawdy „utalentowani” ludzie. Czasami strach bierze od ich nieprofesjonalizmu. Zbudowali SWRJP-2 dla przechowywania. Zdjęcie z Internetu: zniszczone reaktory elektrowni jądrowej Fukushima-1 składowania suchych odpadów radioaktywnych, ale przechowywanie w nich tych odpadów jest niemożliwe. Na to wszystko wydano 100 milionów środków publicznych. „Konfajnment”, za którym optują urzędnicy strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej, to bardzo nieudana konstrukcja, która nic nie da. Mój zespół specjalistów jeszcze w 2001 roku zaproponował, aby obiekt „Ukrycie” otoczyć lekką sferyczną konstrukcją szkieletowo-kopułową (SSK). W tym urządzeniu zawarte są technologie etapowej dekontaminacji wszystkich materiałów obiektu „Ukrycie”, a także wody pierwszego obiegu, która znajduje się w pomieszczeniach piwnicznych, oraz etapowego demontażu istniejącego „Ukrycia”. Gruz budowlany i materiały zdemontowanych konstrukcji również zostaną zdekontaminowane do poziomu tła. To unikalne technologie, których nie ma na świecie, i gdyby budowę SSK rozpoczęto jeszcze dziesięć lat temu, żadne trzęsienia ziemi ani zawalenia konstrukcji „Ukrycia” nie byłyby już straszne. Przyzwyczailiśmy się już obchodzić rytualną tradycją dzień 26 kwietnia. W mediach (na jeden dzień) podnoszą hałas, gdzie urzędnicy strefy Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej raportują o wielkich czynach, o budowie SWJaP-2 i innych, w zeszłym roku — o uruchomieniu zakładu przeróbki odpadów radioaktywnych (który rozpocznie pracę dopiero za sześć lat). Ogólnie działają jak klasyczny IBD (imitator burzliwych działań). Potem o tym wszystkim na rok zapominają. Co prawda, podczas wizyty prezydenta Wiktora Janukowycza w ONZ transmitowano wideorelację, komentowaną przez dyrektora technicznego, o tym, że już rozpoczęto budowę konfajnmentu: wbijanie pali, bez projektu, bez pieniędzy. Mówiąc: patrzcie na nas! W tym roku na te „uroczystości” zaproszony jest Sekretarz Generalny ONZ pan Ban Ki Mun. Tylko bardzo niepokoi myśl: coż struktury atomowe mogą zaproponować światowej społeczności poza wielkim pragnieniem trwonienia ogromnych pieniędzy, wydając na świat niezdolne do działania mutanty — dziwolągi w rodzaju SWJaP-2? My proponujemy: 1. Zmienić strategię podejścia do obiektu „Ukrycie”, uważając go nie za obiekt, który wymaga jedynie rekonstrukcji, lecz za obiekt jądrowo niebezpieczny z nieprzewidywalnymi czynnikami wybuchowego uruchomienia, który kryje w sobie zagrożenie dla całej Europy. 2. W odległości 20 kilometrów od strefy przemysłowej przy linii Czernihów—Owrucz zbudować zakład przyspieszonej dekontaminacji materiałów radioaktywnych, gdzie zostaną wykorzystane nasze technologie przyspieszonej dekontaminacji materiałów radioaktywnych wszystkich rodzajów. 3. Kwestię usunięcia ze strefy przemysłowej materiałów radioaktywnych z SWJaP-1 i SRRW (składowisko ciekłych odpadów radioaktywnych) należy rozwiązywać w pierwszej kolejności, przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac przy obiekcie „Ukrycie”. 4. Prowadzenie wszystkich prac w strefie Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej powinna kontrolować społeczność. 5. Zbudować i oddać do eksploatacji kompleks sferycznej konstrukcji szkieletowo-kopułowej (SSK) na fundamencie pierścieniowym. Ma on wielorakie przeznaczenie: a) zapewni wzmocnienie komina wentylacyjnego i całkowite jego usunięcie; b) uchroni przed opadami atmosferycznymi i rozprzestrzenianiem się do środowiska naturalnego pyłu radioaktywnego; c) zapewni częściową i pełną przyspieszoną dekontaminację pierwiastków radioaktywnych w strefach ich zalegania w obiekcie „Ukrycie”; d) zapewni wydobycie na powierzchnię stałych materiałów radioaktywnych z czterech stref ich zalegania w jakiejkolwiek ich formie; e) zapewni uwolnienie pierwszego obiegu od wody, zatrutej trytem z minusowych (piwnicznych) poziomów obiektu „Ukrycie” w celu jej przyspieszonej dekontaminacji w zakładzie; f) przeprowadzi pełny demontaż wszystkich zwałów obiektu „Ukrycie” z całej budowli obiektu „Ukrycie”; g) przeprowadzi pełną przyspieszoną dekontaminację do poziomu tła węzłów i agregatów reaktora jądrowego oraz całego gruzu budowlanego. W SSK włączono do realizacji nie mniej niż sześć projektów przyspieszonej dekontaminacji odpadów radioaktywnych, chronionych patentami Ukrainy i USA. Na świecie pracuje 435 bloków elektrowni jądrowych. W większości z nich kończy się termin eksploatacji. Kwestia dekontaminacji, demontażu i utylizacji tych bloków jest superaktualna. Te problemy może rozwiązać SSK z jego technologiami przyspieszonej dekontaminacji. Właśnie on może doprowadzić cykl demontażu do „zielonej polany”. O FUKUSHIMIE, ELEKTROWNIACH JĄDROWYCH NIEMIEC ORAZ INNYCH ELEKTROWNIACH JĄDROWYCH Absolutnie oczywiste jest, że w Fukushimie należy zastosować nie „Sarkofag”, a SSK. Da to możliwość zdekontaminowania i zdemontowania uszkodzonych reaktorów w ciągu 5—6 lat. Jeśli chodzi o niemieckie elektrownie jądrowe: niebezpieczne bloki należy zdekontaminować i zdemontować. Oprócz tego, na świecie zgromadzono ponad 1 mln ton odpadów radioaktywnych elektrowni jądrowych. Tylko nasze technologie przyspieszonej dekontaminacji odpadów radioaktywnych usuną ten niebezpieczny materiał i otworzą drugie życie elektrowni jądrowych. Od redakcji. Ta publikacja to kolejna próba zwrócenia uwagi społeczności i naukowców na niekonwencjonalne poglądy i opracowania naukowe Anatolija Kinderewycza dotyczące światowo ważnych problemów dekontaminacji i demontażu niebezpiecznych i uszkodzonych bloków elektrowni jądrowych. To, co obecnie obserwujemy w japońskiej Fukushimie, jeszcze raz utwierdza w przekonaniu: wykorzystując energię jądrową, ludzkość niepełnie i niedokładnie prognozuje skutki kataklizmów naturalnych i technogennych. Dlaczego więc jesteśmy tak obojętni, a nawet agresywni wobec tych, którzy myślą inaczej niż autorytatywna większość? Dlaczego coś niestandardowego czy alternatywnego w nauce, sztuce, literaturze wywołuje zły opór, niechęć, aluzje do anormalności? Przypomnijmy G. Bruno, panowie, i niech nam będzie wstyd za cenzora czy inkwizytora w sobie („Szukajcie cenzora w sobie!” L. Kostenko), któremu wygodniej jest odrzucić nieznane i przerażające, aniżeli zastanowić się nad tym, że świat się zmienia i nawet stałe wielkości oraz autorytety podlegają tym zmianom. Zwracamy się z tą publikacją do struktur rządowych, władz, struktur naukowych — ich odpowiedzi wydrukujemy na łamach „Słowa Proświty”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn