Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

OCZY WIDZIAŁY, CO SPRZEDAWAŁY…

Слово Просвіти, №14 за 2011 рік

Mykoła CYMBALIUK Zdjęcie Olesia DMYTRENKI Tysiąc dolarów, czyli osiem tysięcy hrywien za cztery hektary żyznej ziemi! Taką cenę proponuje babciom-emerytkom pewien przebiegły farmer w odległym (100 km od stolicy) rejonie Kijowszczyzny. A ziemia nie byle jaka, nie byle gdzie, lecz w malowniczych miejscach, na brzegach Dniepru. A cóż dopiero mówić o cenach ziemi w tej samej żytomierskiej, rówieńskiej, winnickiej czy innych obwodach, gdzie bieda i bezrobocie osiągnęły zagrażającą granicę. Według danych oficjalnej statystyki około pięciu milionów emerytów otrzymuje emeryturę 900 hrywien. Bez wątpienia totalnym zubożeniem Ukraińców posługują się sprytni oszuści ziemscy. Oni swego dopinają, tym bardziej że państwo sprzyja tej kolejnej zbrodni przeciwko jej obywatelom. W rezultacie: jedni z biedy, inni z nieznajomości prawdziwej wartości ziemi, jeszcze inni, zaspokajając apetyt na „kapustę”, jednak sprzedają za bezcen bezcenny spadek po przodkach. Obecnie obowiązujące ustawodawstwo zabrania sprzedaży ziem o przeznaczeniu rolniczym. Ale to nie przeszkoda dla możnowładców — ich nihilizm prawny dawno stał się żyzną brudną topielą, z której od wielu lat wyciągają wielomilionowe rybki. Jednak nawet oni mają pragnienie zalegalizowania skradzionego, zdobytego od biedaków podstępem. Nie mają nic przeciwko, by pożywić się na nieszczęściu ukraińskiego rolnika także za granicą. Zresztą sytuacja ze stanem i perspektywami rodzimej gospodarki, przede wszystkim rolnictwa, wymaga realnych, ale przemyślanych zmian. Deputowani każdej kadencji Rady Najwyższej Ukrainy poruszali kwestie ziemskie, przedłużali moratorium na sprzedaż. Jednym słowem, na Ukrainie dawno dojrzała reforma rolna. Niedawno odbyły się przesłuchania parlamentarne „Ziemia w losie ukraińskim: sytuacja w sferze ziemskiej, zabezpieczenie ustawodawcze stosunków ziemskich i praktyka jego realizacji”. Różnorodność opinii i stanowisk, biorąc pod uwagę motywy „za kadrem”, niczego nowego nie wniosły. Jedni występowali przeciwko sprzedaży ziemi, na przykład Olha Hołoborodko, dyrektor kolektywu produkcyjnego „Syniucha” z kirowohradzkiego: „90 procent ludzi uważa, że ziemi w ogóle nie trzeba sprzedawać”. Inni (spośród uczestników przesłuchań) bronili przyspieszonego tempa opracowania i uchwalenia „Ustawy o rynku ziemi” oraz „Ustawy o katastrze ziemskim”. Kwestia ziemska dla Ukraińców jest bez wątpienia brzemienna w skutki. Dla każdego osobiście i dla państwa w całości. Przykładów światowego doświadczenia jest więcej niż wystarczająco. Na przykład wprowadzenie rynku ziemi bez ograniczeń w Bułgarii i Rumunii doprowadziło do utraty przez tamtejszych producentów rolnych swojej ziemi. Natomiast ostrożniej podeszły do tej kwestii Francja, Niemcy, Anglia, gdzie ziemia koncentruje się w rękach państwa. Bezmyślna sprzedaż ziemi, jak powiedział były przewodniczący Rady Najwyższej Ołeksandr Moroz, na zawsze pozostawi nam, naszemu państwu upokarzającą rolę obsługiwania światowego rynku surowcem, tanią siłą roboczą itd. „Wtedy trzeba uczciwie powiedzieć ludziom — nie skrzywił się on słowem — będziemy 51. stanem USA albo prowincją czy autonomią Federacji Rosyjskiej, czy Izraela, czy jakiegoś innego kraju, inaczej nie bywa”. To nie jest tania straszak socjalisty, tutaj jest on jak nigdy bliski prawdy. 10,5 miliona hektarów ukraińskich ziem na dzień dzisiejszy skoncentrowane jest w rękach kilku osób. Trzy pierwsze miejsca zajmują „Ukraińskie Inwestycje Rolne” (Stephen Jennings) — 330 tys. ha, MMK im. Illicza (Rinat Achmetow) — 225 tys. ha, „Naftkom-Agro” (syn byłego prezydenta Leonida Krawczuka) — 200 tys. ha. Niektórzy obserwatorzy wymieniają wśród innych rosyjskiego premiera Władimira Putina. Tę listę można kontynuować, ale warto zaznaczyć, że ta cieniowa jest o wiele liczniejsza. I nie mniej bogata. Zniesienie moratorium otworzy wszystkie śluzy dla zagranicznego „inwestora”. Poseł ludowy Wołodymyr Stretowycz miał rację, gdy mówił, że jeszcze sześć lat temu amerykańscy finansiści w ramach Projektu Bostońskiego zakumulowali znaczną sumę — miliardy dolarów na zakup ukraińskiej ziemi. Sądzę, że wszyscy rozumieją: nie w celu pomocy w postawieniu na nogi światowej spichlerza. Odsprzedając ziemię, sprytni geszefciarze mają nadzieję zarobić na rynku wtórnym około 400 miliardów dolarów(!), połowa — 150—200 z nich — trafi do kieszeni skorumpowanych urzędników i pośredników finansowych. Nawiasem mówiąc, właśnie amerykańscy ekonomiści doszli do wniosku

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn